Columnteaser Serge Simonart Beeld Jeroen Los / Humo
Columnteaser Serge SimonartBeeld Jeroen Los / Humo

ColumnSerge Simonart

‘Toen Bob Dylan optrad in het Sportpaleis, heb ik zijn leven gered’

Redactie

Eén van de keren dat Bob Dylan optrad in het Sportpaleis in Antwerpen heb ik zijn leven gered. We weten allemaal dat John Lennon door een asshole is doodgeschoten. Minder bekend is dat veel artiesten op het podium zijn neergestoken (zoals Noel Gallagher) of geslagen (Keith Richards) door krankzinnige, oververhitte ‘fans’.

Ik zat op de eerste rij. Het middenplein van het Sportpaleis stond vol stoelen (Dylans publiek bestaat vooral uit oudere jongeren en slechts een verwaarloosbaar deel van zijn set leent zich tot dansen of headbangen). Drie dingen vielen me meteen op: het podium was lager dan bij andere concerten, Dylans microfoon stond meer naar voren dan anders, en er waren in de smalle frontstage met lage dranghekken geen securitymensen. Tijdens het laatste nummer, voorspelbaar ‘Like a Rolling Stone’, renden plots mensen naar voren om ook even oog in oog met His Baawbness te staan. Hun redenering was simpel: ‘Geen probleem als ze ons op straat zetten: het concert is toch bijna voorbij.’ Ik zag die stampede aankomen, stond op en zette snel een stap naar voren, zodat ik tegen een dranghek stond, op anderhalve meter van Dylan. Rechts van me stond plots een rare figuur. Hij leek een hippie – onverzorgd, verwaaid, met een enorme bos krullen die ook mijn gezicht leek te willen inpalmen – maar een jong exemplaar, niet ouder dan dertig. Hij keek raar: euforisch, wild enthousiast, zo leek het eerst. Maar toen hij wat later nog even opzijkeek, leek het me een bezeten blik. Koortsig. Alsof hij de situatie aan het inschatten was. Ik zag ook iets blinken waarvan ik nog altijd overtuigd ben dat het een mes was. Eén seconde later klom hij over het dranghek. Hij plantte zijn linkerhand op mijn schouder om zich af te duwen en maakte een snoeksprong naar Dylan. In een instinctieve reactie trok ik zijn linkervoet met een snok terug, waarna hij met z’n voorhoofd tegen de grond knalde. Even bleef hij versuft liggen. Ik was ongerust: als hij dood of zwaargewond was, zou ik niet kunnen bewijzen dat hij Dylan had willen neersteken. Maar een securityman kwam aangelopen, hielp de groggy stalker overeind en sleepte hem naar de zijkant. Dylan moet het hebben opgemerkt, want terwijl hij zwaaiend het publiek bedankte, flitste zijn blik een paar keer wantrouwend onze kant op. Graag gedaan, Bob. Krijg ik nu eindelijk een interview?

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234