Billy Nomates Beeld PIAS
Billy NomatesBeeld PIAS

Billy Nomates

‘Tot nader order kan ik simpelweg geen band betalen’

Met haar titelloze knip-en-plakpunkdebuut haalde Tor Maries alias Billy Nomates in 2020 vanuit het niets vele eindejaarslijsten. In 2021 had ze een gastrol op de single ‘Mork n Mindy’ van collega-verzetsstrijders Sleaford Mods. En nu is er langspeler nummer twee: ‘Cacti’, een schaamteloos poppy plaat vol synths, opzwepende ritmes en catchy melodieën.‘Ik denk niet dat ik ooit een liefdeslied zal schrijven dat níét ingewikkeld is. Zo is de liefde nu eenmaal.’

Katia Vlerick

Tor Maries staat Humo te woord vanuit haar keukentje in Bristol, gehuld in een dikke fleece en met een muts op.

HUMO Staat bij jou de verwarming uit?

TOR MARIES «Nee, maar ze staat toch een behoorlijk stuk lager dan normaal. Ik zit hier goed, hoor, in mijn kleine kelderflat. Ik ben blij dat ik deze plek voor mezelf heb weten te bemachtigen. Bristol is een goeie stad om muziek te maken. Je vóélt dat hier in allerlei achterkamertjes aan het geluid van de toekomst wordt gewerkt.»

HUMO ‘Cacti’ werd opgenomen in de Invada Studios van Geoff Barrow van Portishead, maar hij was niet je coproducer.

MARIES «Nee, dat was James Trevascus. Geoff was altijd wel in de buurt. Hij gaf zijn mening, maar heeft me vooral laten begaan.

»Ik woon nu al een poos in Bristol, maar ik heb me nog altijd niet verdiept in de triphop die Tricky, Massive Attack en Portishead hier in de jaren 90 fabriceerden. Ik weet dat Geoff een pionier was, maar ik wil dat niet te veel laten doordringen – anders zou ik me geïntimideerd voelen.»

HUMO Het punkgeluid van je debuut is weg op ‘Cacti’. Online winden fans van het eerste uur zich daar al over op: ‘Billy Nomates geeft toe aan de commercie!’

MARIES «Ach, ‘Cacti’ biedt voor elk wat wils. Ik hou wel van de punkattitude, maar muzikaal heb ik mezelf nooit als punk gezien. Ik hou net van klassieke popsongs, van het ambacht van songschrijven. Verder ben ik genreblind. Ik maak mijn nummers met wat er op dat moment voorhanden is, en dat bepaalt de sound. Soms is dat een piano, soms een akoestische gitaar, dan weer een synth. Ik schreef al songs toen ik piep was: mijn stem is lang mijn enige instrument geweest.»

HUMO ‘Cacti’ herinnert schaamteloos aan de pop van de jaren 80.

MARIES «Ik ben niet zo technisch aangelegd, beheers geen enkel instrument echt goed. Als ik een nieuwe synth heb, voel ik me als een kind: ik duw op knopjes en ontdek de mogelijkheden. Mijn songs zijn het product van die beperking. Ik heb eigenlijk maar één criterium: in alles wat ik maak, moet melodie en soul zitten. En dat is waarom ik me zo thuis voel in de pop van de jaren 80, toen artiesten zich helemaal blootgaven in hun werk. Simple Minds: ben ik dol op. Tears for Fears: idem. Pakweg ‘All of My Heart’ van ABC en ‘Love Action’ van The Human League waren fucking grootse, échte liefdesliedjes, tot de rand gevuld met romantiek. Zulke songs zijn sindsdien simpelweg niet meer gemaakt.»

HUMO De nieuwe song ‘Spite’ – Engels voor ‘rancune’ – klinkt als een vrolijke popdeun, maar heeft een aardedonkere tekst: ‘I just came outta spite / I didn’t come here to try to put things right’.

MARIES «‘Spite’ is óók een love song, maar een wanhopige. Ik kan tegelijk alles voor iemand overhebben én dat gevoel haten. Rancune is een gevoel dat vrouwen zogezegd niet staat, maar daar trek ik me niets van aan. Ik denk niet dat ik ooit een liefdeslied zal schrijven dat níét ingewikkeld is. Zo is de liefde nu eenmaal.»

HUMO Heb je de plaat daarom ‘Cacti’ – ‘cactussen’ – genoemd?

MARIES «Nee. De cactus, een plant die op de raarste plaatsen kan gedijen, is voor mij meer een symbool van survival. Ik had de titel al vóór ik de muziek had, omdat hij zo goed samenvat hoe de voorbije jaren voor mij waren. Mijn eerste plaat werd uitgebracht in volle pandemie, en optreden was twee jaar lang onmogelijk. Ik vroeg me af: zal íémand nog geïnteresseerd zijn in mijn tweede plaat? Tja, ik ben een piekeraar. Maar ik ben enorm dankbaar dat ik überhaupt ben doorgebroken in een periode toen de wereld leek te vergaan en we allemaal opgesloten zaten in onze eigen huizen.»

HUMO Door de stijgende levensduurte hebben de Britse concertzalen een nieuwe klap gekregen. Belgische artiesten vertelden me dat eigenaars de wanhoop nabij zijn: er worden te weinig tickets verkocht.

MARIES «De crisis hakt er diep in. Ik heb net drie weken door het VK getourd: iedere avond was uitverkocht – ik heb geluk dat ik al naam heb gemaakt – maar drie zalen waar ik speelde, doen in 2023 de deuren dicht. Muziek, shows: uiteindelijk zijn het luxeproducten, hè.

»De zalen eisen tegenwoordig ook zo’n 30 procent van de verkoop van onze merchandise na het optreden. Terwijl een artiest dáár zijn inkomsten moet halen. Op die manier wordt het voor ons ook weer moeilijker.»

HUMO Je tourt in je eentje: is dat een puur artistieke of ook een financiële keuze?

MARIES «Allebei. Ik heb mijn songs altijd alleen geschreven, en zo vertaal ik ze ook het liefst live. Die keuze kan nog veranderen natuurlijk, maar tot nader order kan ik simpelweg geen band betalen. Solo kan ik wél performen. Soms verdien ik daar geld mee, soms niet. Ik kom niet uit een rijke familie, heb geen grote platenmaatschappij achter me. Ik ben gewoon een vrouw die wat songs heeft geschreven en die bij de mensen wil brengen.

»Mijn soloshows verdelen het publiek, dat weet ik wel. Er zijn er die het maar niks vinden, wat ik op het podium uitspook, en er zijn er die het begrijpen.»

HUMO Je gaat als een bezetene tekeer op het podium. Het kan niet anders of je moet achteraf metéén de douche in.

MARIES «Eigenlijk wel, ik druip soms echt van het zweet. Maar vaak komen mensen eerst nog een praatje slaan, terwijl ik me schaam voor mijn kletsnatte gezicht. Ik bruis dan ook van de energie, alsof ik net een work-out heb gedaan. Niet zelden lig ik na een optreden de hele nacht naar het plafond van mijn hotelkamer te staren, omdat ik door de adrenaline de slaap niet kan vatten.

»Ook mijn felle bewegingen op het podium komen meestal gewoon vanzelf. Er bestaan beelden waarop je me mijn allereerste zelfgeschreven song live kunt zien brengen – in de woonkamer van mijn zus was dat. Ook dat ging er al wild aan toe (lacht). Ik beschouw mezelf zeker niet als een danser, ik heb twee linkervoeten. Ik laat me simpelweg op sleeptouw nemen door de energie van mijn muziek.»

HUMO In november 2022 speelde je op Sonic City in Kortrijk. Enkele dagen vóór het festival overleed Mimi Parker van Low, dat de driedaagse gecureerd had.

MARIES «De organisatoren vertelden me dat Mimi en haar man Alan Sparhawk me persoonlijk geselecteerd hadden. Wat een eer! Het was bitterzoet en heel emotioneel. Ik vind het nog altijd moeilijk om naar Low te luisteren.»

HUMO Misschien moet je dat toch eens doen. Niets zo goed tegen de kou als Low.

‘Cacti’ verschijnt op 13 januari bij Invada Records. Billy Nomates speelt op 6 april in de Botanique in Brussel.

Luister ook naar onze playlist:

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234