Van Morrison Beeld Humo
Van MorrisonBeeld Humo

CD★★★☆☆

Van Morrison klinkt niet meer als iemand die koste wat het kost álle overheidsmaatregelen wil overtreden

Het goeie nieuws is: zo beschamend als vorig jaar, toen de brombeer een paar protestsongs tegen de lockdown schreef, wordt het nergens op deze nieuwe dubbelaar. In 2020 overdreef Van Morrison. Afstand houden op een concert was pseudowetenschap. De overheid pakte onze door God geschonken rechten af. De vrijheid van meningsuiting werd niet gerespecteerd. De minister van Volksgezondheid van Noord-Ierland knipoogde in zijn reactie naar een bekende Van-plaat: ‘He’s no guru, no teacher.’

Omdat wij voor het witte blad, de schone lei en het gladgestreken wastablet zijn, beginnen we bij Van thuis: hij kan niet touren en probeert dingen uit op piano, gitaar of sax. Op den duur is hij blij niet meer bezig te moeten zijn met dezelfde tien songs die hij telkens in zijn liveshows verwerkt. Hij krijgt blijkbaar ook een goeie ritmetandem te pakken. Backings komen vakkundig sha-la-la’en.

De blues is Vans jeugdmuziek waar hij het meest en het best op terugplooit. Als hij zich erin opsluit, zoals op zijn recente plaat ‘Roll with the Punches’, werkt het niet. Maar hier zijn er genoeg uptemposongs die direct en spontaan klinken: er is country bij zoals Bob Dylan die zong, één tune komt uit het New Orleans van Dr. John, in een Them-achtig lied zit een Bo Diddley-beat. ‘Deadbeat Saturday Night’ is rock-’n-roll over lege concertzalen: ‘No life, no gigs, no choice, no voice’. In een swingend ‘Up County Down’ zit een oude folksong verstopt: ‘Is it Kathleen? Is it Maureen? / Is it Irene singing ‘Irene Goodnight’?

Veel songs gaan over bedrog: ‘Tried to do the right thing for my baby / But it all went wrong and I just got conned’. Het lied daarna heet ‘The Long Con’. Het knappe ‘Duper’s Delight’ gaat over mensen die genieten als ze iemand bedriegen. Elders wordt Van bedot door iemand die beter acteert dan Meryl Streep.

De nukkige keikop geeft ook present. In ‘Psychoanalysts’ Ball’ is al wie in therapie gaat onnozel. Eén song heet ‘Why Are You on Facebook?’: ‘Are you looking for a scapegoat to blame / Because you’re a failure again?’ Over de andere media: ‘They tell us that ignorance is bliss / I guess that for those who control the media it is’. Terugkerende boodschap voor rebelse senioren: als het systeem je wegzet als ouderwets en niet-essentieel, laat je niet doen. ‘Jealousy’, de 28ste (!) en laatste song, heb ik geen derde keer willen horen. Ik verwachtte blues met inzichten over gevoelens van jaloezie, maar in de tekst is iedereen jaloers op de zanger, die als enige niet blind is, en geen slaaf van het systeem.

Kort? Van Morrison klinkt niet meer als iemand die koste wat het kost álle overheidsmaatregelen wil overtreden, en drie vierde van de songs is onderhoudend en goed.

null Beeld RV
Beeld RV
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234