Weyes Blood Beeld rv
Weyes BloodBeeld rv

Platen van de week

Vette funk, fluwelen pracht en Nickelback: vijf platen die deze week uw aandacht (niet) verdienen

Er komt elke week meer goeie muziek uit dan er tijd is om die te beluisteren. Voor wie graag recht op zijn doel af gaat, selecteerde Humo’s muziekredactie vijf platen die dringend te degusteren dan wel te negeren zijn.

Herbert StruyfDavy CoolenGert Van Nieuwenhove en Frederick Vandromme

Weyes Blood - ‘And in the Darkness, Hearts Aglow’ ★★★★☆

2019, het jaar waarin de doorbraakplaat ‘Titanic Rising’ van Weyes Blood uitkwam, lijkt al een eeuwigheid geleden. Het vermoeden van naderend onheil waarvan de songs doordrongen zijn, werd een jaar later bewaarheid: corona kwam en bleef, lockdowns en fake news versplinterden de samenleving. Aanleidingen te over om ‘Titanic Rising’ uit te breiden tot een trilogie. Het laatste deel, over hoop, moet ze nog schrijven, het middelste en wellicht donkerste verschijnt deze week.

Dreigende donderkoppen werpen lange schaduwen over ‘And in the Darkness, Hearts Aglow’. ‘Living in the wake of overwhelming changes / We’ve all become strangers / Even to ourselves’, constateert Natalie Mering in de openingstrack. In ‘The Worst Is Done’ betreurt ze dat ze niet bij haar familie is gebleven en is gestrand in ‘the world’s loneliest city’, terwijl in roadsong ‘Grapevine’ een relatie aftakelt tot een scène waarin de auto’s van de twee ex-geliefden elkaar toevallig kruisen op de snelweg. ‘The whole world is crumbling’, besluit ze in ‘Hearts Aglow’.

Al die eenzaamheid en stille ontreddering zitten verpakt in orkestrale popsongs vol somptueuze details. Luister aandachtig en hoor hoe over elke track een ijle nevel van oohs en aahs hangt. Laat uw trommelvliezen strelen door de harp van Mary Lattimore. Voel u twee minuten ten hemel opgenomen tijdens ‘In Holy Flux’. Oneohtrix Point Never doet vlagen onbehagen door al die fluwelen pracht waaien, terwijl vogelgeluiden zomaar ‘God Turn Me Into a Flower’ mogen overwoekeren.

Onze favoriete zangeres, Mimi Parker van de band Low, is net gestorven. Als Mimi zong, voelden we ons als één van de voorbijgangers in de roman ‘Coin Locker Babies’ van Ryu Murakami die hoofdpersonage Hashi horen zingen: hun zicht vertroebelt, kleuren en geuren lekken weg, herinneringen wellen op, de wereld komt tot stilstand. Met Weyes Blood is het vaak net zo. In Natalies stem komen Judee Sill en Karen Carpenter weer tot leven. De kleinste stembuiging kan een song van hoop naar verdoemenis doen kantelen, en vice versa.

Weyes Blood rekent op overrompelende melodieën en balzaalbrede arrangementen om haar twijfels, zorgen en verzuchtingen uit te vergroten tot we ons er allemaal in herkennen. Toptrack ‘Children of the Empire’, met vintage echo’s van Phil Spectors meidengroepen, is een vingerknippende oproep tot actie. De soundtrack: tien lange, behoedzaam openklappende songs en een uitgebalanceerde productie, wat in deze chaotische, onvoorspelbare tijden bijna radicaal klinkt. Mering zegt: luister met een open ziel en een koptelefoon over de oren. Doen! (hs)

Sault - ‘Today & Tomorrow’ ★★★★☆

Druk, drukker, SAULT: de schimmige Londense guerrillaband bracht op Allerheiligen maar liefst vijf (!) platen uit. Eerst enkel te downloaden via hun website met een WeTransfer-link, achteraf dan toch te checken op Spotify. De eerste was ‘AIIR’, een compacte versie van hun eerder dit jaar verschenen symfonie ‘AIR’. Twee: het vol percussie zittende ‘Earth’. Drie en vier: de 21 songs van ‘Untitled (God)’ en de 11 van ‘11', die allemaal doen denken aan 2020, toen we vernamen dat Inflo, Cleo Sol en Michael Kiwanuka achter het anonieme SAULT zaten. Little Simz rapt hier in ‘Free’. Maar de enige echte opvolger van wat voorafging, staat op plaat vijf, onze favoriet ‘Today & Tomorrow’: de inspiratie komt uit de jaren 1967-’78, de funk is vet, de rock is rauw en de punk komt met speelplaatskoortjes stijl ‘We know love is real / Happiness is what we feel’. (gvn)

Nickelback - ‘Get Rollin’’ ☆☆☆☆☆

‘Ik begon elke song te dissecteren die ooit hoog in de charts had gestaan,’ vertrouwde Chad Kroeger ooit iedereen binnen gehoorsafstand toe, ‘op zoek naar het antwoord op de vraag: hoe maak je een hit?’ En zie, in 2001 baarde zijn marktonderzoek ‘How You Remind Me’. Nee, daarvan stond Kroeger allesbehalve paf: ‘We verkochten zoveel exemplaren van die single,’ doceerde hij, ‘omdat hij over de liefde ging - een universeel thema - en omdat hij drie memorabele hooks had, inclusief de ‘yeahs’ na het refrein.’ Voor wie aan die uitspraken nog niet genoeg had om de man artistiek bankroet te verklaren, is er nu ‘Get Rollin’', langspeelproduct nummer tien van de Nickelback Muziekindustrie nv, waarop de onderwijl in bedrijf genomen NickelbackGenerator® elf varianten van de NickelbackSong® uitbraakt, verpakt met larie (‘Skinny little missy / Don’t want no boyfriend’) en apekool (‘The lady on the radio / Can stick this damn rain where the sun don’t shine). EN ALLEMAAL ZO LUID GEMIXT ALS EEN RECLAMESPOT! Tevreden grijnst de CEO. Met alle Canadezen, maar niet met (dc)

Daan - ‘The Ride’ ★★★1/2☆

‘The Ride’ is comeback-, retro- en rouwplaat in één. Veel eighties-tonen, maar met gesampelde banjo. Veel euforie, maar tussen de regels zit treurnis om Daans overleden vader en zus. ‘The Dancer’ is silly, maar met een uitgestreken gezicht. ‘High’, ‘Kill’ en ‘16 Men’ lijken gemaakt voor een decadent parallel universum; een wereld van boudoirs, pooiers en geheimzinnige hotelkamers. ‘The Ride’: ga er eens voor zitten. (fvd)

Ezra Collective - ‘Where I’m Meant to Be’ ★★★☆☆

Terwijl Ife Ogunjobi (trompet) en James Mollison (sax) knipogen naar ‘Shakara (Olejo)’ van Fela Kuti, maakt Sampa the Great van opener ‘Life Goes On’ een banger. Bandleider Femi Koleoso (die ook drumt bij Gorillaz), zijn bassende broer TJ en toetsenist Joe Armon-Jones gaan voluit Cubaans in ‘Victory Dance’: er valt niet op stil te staan. In ‘Togetherness’ sluipt al wat reggae binnen, in ‘Ego Killah’ staan we te skanken op de broeierigste romance van reggae en jazz sinds Nubya Garcia’s ‘Source’. Na een elegant, energiek en niet minder dan perfect halfuurtje is de betovering helaas verbroken: als Emeli Sandé en Noa zingen, moet ik zelfs dekking zoeken. (gvn)

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234