null Beeld GETTY IMAGES
Beeld GETTY IMAGES

in memoriammimi parker (1967-2022)

Waar Alan Sparhawk de chaos bij Low belichaamde, was Mimi Parker de harmonie

Mimi Parker, drumster en zangeres bij Low, is zaterdag overleden. Ze werd 55.

Jeroen Maris

Het is 1 september 2001, en in het Seattle Center Opera House laat Hollis Sparhawk de hand van haar oppas los. De peuter loopt naar haar moeder, biedt haar een koekje aan, en krult beide armen op een vanzelfsprekende, innige manier om haar been - het universele ik hou van jou van de tweejarige voor wie de taal nog te groot is. Er klinkt verguld applaus en teder gejuich, en Hollis schrikt: het donker van de zaal heeft een heus publiek verborgen gehouden. Haar ouders maken muziek voor mensen. De oppas pikt haar weer op, het kleine meisje mag opnieuw naar de veilige zijkant van het podium, het concert van Low gaat verder.

Low in Trix: een handel in pure, dure schoonheid ★★★★1/2

Low maakte één van de beste platen van 2021: ‘Ik wil drums die klinken als een gitaar’

Later zal Mimi Parker de anekdote nog weleens geamuseerd oprakelen - elk ouderschap laat zich eerder vangen in precieuze details dan in stormachtige verhaallijnen - maar op dat moment is het allemaal de logica zelve. Mimi Parker is getrouwd met Alan Sparhawk, en samen vormen ze een band die tourt en troubadourt in de Verenigde Staten, en ver daarbuiten. En dus gaan de babyvoetjes - na Hollis krijgen Parker en Sparhawk ook nog een zoontje, Cyrus - gewoon méé.

Rond de eeuwwisseling bewegen de dingen rond Low: de trage, kale, met drum, gitaar en samenzang gevlochten liedjes vinden een publiek, en albums als ‘Things We Lost in the Fire’ en later ‘The Great Destroyer’ en ‘Drums and Guns’ veranderen onverschilligheid in appreciatie. Toeval komt trouwens met mooie noten: het is net tijdens ‘In Metal’ dat Hollis in Seattle op het podium komt gedribbeld, het nummer vanop ‘Things We Lost In The Fire’ waarin Parker de kwetsbaarheid van het ouderschap uitspelt. ‘Partly hate to see you grow / And just like your baby shoes / Wish I could keep your little body / In metal / In metal.’ Ouders hebben frêle schouders.

Toch is er ook zwart. Sparhawk heeft weleens demonen op bezoek, en die laten zich niet gewoon een stoel aanbieden. Liever lopen ze met zware voeten door je huis, en kotsen ze op je parket. De depressies van Parkers grote liefde injecteren de muziek met donker sentiment, geen liedje van Low zonder buil of bloeduitstorting, en zo gaat de band - en dus ook het gezin, want tussen de twee wappert slechts een dun gordijntje - door zwaar weer in het begin van de jaren 2000.

Low redt het, Parker en Sparhawk redden het, kernsplijting werkt niet voor zielsverwanten. Want dat zijn ze: zielsverwanten die al vroeg verliefd zijn geworden. Parker is negen wanneer ze ‘een kleine roodharige jongen met sproetjes’ haar klas ziet binnenlopen. ‘Ik vond hem schattig.’ Later worden ze een stel, en wanneer ze in 1994 ‘I Could Live in Hope’ uitbrengen, de debuutplaat van Low, zijn Parker en Sparhawk al getrouwd.

Parker, geboren in 1967, is opgegroeid in Clearbrook, een dorpje bij Bemidji, Minnesota. Het leven is er klein, en soms veel te groot - als kind ziet ze hoe haar vader, een alcoholicus, door de politie met traangas bewerkt wordt. Voor haar studies verhuist ze naar Duluth, de stad in Minnesota waar ze ook in haar volwassen leven met Sparhawk zal wonen. Ook daar zijn de winters tomeloos en lijkt de grote wereld ver weg, maar er is wel het Lake Superior. ‘Dat ligt daar zo mooi eindeloos te wezen. Voor mij is het een zee.’

De muziek is er al voor ze haar arm in die van Sparhawk haakt: als kind zingen Parker en haar zus mee met de country- en gospelsongs waarmee hun moeder het huis verwarmt, en op de middelbare school begint ze te drummen. Ze gebruikt aanvankelijk brushes in plaats van drumstokken: Parker is het meisje dat geen gerucht wil maken. Ze doet mee aan het leven - op school sport ze actief, en ze wordt ook voorzitter van de studentenraad - maar verkiest de stilte boven het roepen en het raadsel boven de duidelijkheid. Zo is het en zo zal het blijven: ook wanneer Parker met Low later voor volle zalen speelt en in interviews gekieteld wordt met nieuwsgierige vragen, laat ze het vlies tussen haar en de wereld intact. ‘Toen Alan en ik met de band begonnen, fantaseerde ik over optreden, en beeldde ik me in dat het prachtig zou zijn. Maar ik ben ook introvert en zenuwachtig, iemand die het moeilijk vindt om voor duizend ogen te spelen.’

Sparhawk belichaamt de chaos bij Low, Parker de harmonie. Die zit ook en misschien wel vooral in haar stem: ze zingt de lucht blauw en de wind warm - ook wanneer de liedjes gaandeweg steeds meer aangedikt worden met noise en elektronisch experiment. En als liefde een meetinstrument nodig heeft, zou het dan de samenzang kunnen zijn? Hoe de stem van Parker zich dertig jaar lang naast die van Sparhawk vlijt, samen het kwadraat van zachtheid, samen pluche en pels: liefde gutst het best in strofes en refreinen.

‘Als Low morgen toch onverwacht uit elkaar zou vallen, ben ik in elk geval ontzettend dankbaar dat ik 25 jaar samen met mijn man muziek heb mogen spelen,’ zegt Parker in 2018. Nu, twee dagen na 5 november 2022, staat ze op de Wikipediapagina van de band vermeld onder het kopje ‘former members’ - o, de wrede feitelijkheid van zo’n encyclopedie. Eierstokkanker. Het woord klinkt te luid, je kunt je niet voorstellen dat ze het zelf ooit uitgesproken heeft.

‘Houd haar naam dichtbij,’ vraagt Sparhawk nu. In de clip van ‘Breaker’, uit 2007, zie je hem in z’n eentje een volledige taart naar binnen zwelgen. Die had Parker enkele uren voor de opname gebakken. ‘Liefde is inderdaad het belangrijkste,’ staat ook nog in het rouwbericht: vijf woorden en veel tranen, want ook voor volwassenen is de taal altijd te groot.

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234