Iggy Pop Beeld Alex Vanhee
Iggy PopBeeld Alex Vanhee

cd★★★★☆

Waardig ouder worden kan meerdere vormen aannemen, dat bewijst Iggy Pop met ‘Every Loser’

Serge Simonart

Tom Waits zijn stem klonk al als die van een 86-jarige toen hij nog maar 31 was. Ouder worden is voor hem geen bedreiging: de schor en hees grommende eigenzinnige en excentrieke kluizenaar is een rol waarin hij, naarmate de tijd verstrijkt, alleen maar meer kan groeien. James Osterberg lijkt wél een probleem te hebben. De act van zijn exuberante alter ego Iggy Pop stoelt op rauwe, tomeloze energie: zal zijn publiek een kreupele, moeizaam performende Iggy aanvaarden? Volgens mij wel: als hij de 90 haalt, zal Iggy almaar meer uitgroeien tot een unieke stem, die van een overlever wiens fluisteren evenveel impact heeft als zijn krijsen.

Maar de Iggy die, lang voor die vrijetijdsactiviteit werd uitgevonden, bungeejumpend tot in alle hoeken van het podium én de eerste rijen van de moshpit stuiterde, doet dat elk jaar met iets meer stiekem verbeten pijn, geloof me. De springveer die ‘I Wanna Be Your Dog’ krijste, mag straks in een kennel z’n laatste jaren slijten, ver weg van het oog van de fans.

Eerst Iggy dood, dan Lou, en pas daarna Bowie, dat zou de logische volgorde geweest zijn. Want Iggy had zijn lichaam het meest afgebeuld, verkracht en mismeesterd, zowel fysiek als door jarenlang druggebruik. Met gelijke delen ongeloof en opluchting stelt hij nu vast dat hij de overlever is van de grote drie, maar dat niets garandeert dat hij nog jaren heeft te gaan.

Op ‘Every Loser’ hoor je een Iggy Pop die nog altijd je-m’en-foutistisch opereert vanuit Miami (‘a beautiful whore of a city’), volgens zijn eigen normen. Maar hij is opgeschoven richting Orson Welles en zingt vaker over filosofische en subtiele observaties en inzichten, met die onweerstaanbare bariton van hem. Zoals in de metasong ‘Comments’, die nu comments op YouTube krijgt.

Maar ook het beest is er nadrukkelijk, de fucks vliegen je om de oren en de eerste zin die hij zingt, nee, spuwt, is: ‘I’m in a frenzy, you fuckin’ dick!’ Meerdere Zuckerbergs, assholes, turds en douche bags (een negatiever, denigrerender scheldwoord vind je niet in New York) krijgen hier een sneer, veelal begeleid door scheermesjes van gitaarpartijen.

De teneur van de teksten gaat van ‘The hurt that’s in my face didn’t come from outer space’ (een zelfportret) tot ‘a heartthrob with a small knob’ (géén zelfportret). De songs zijn minder onweerstaanbaar dan die op ‘Lust for Life’, maar op die handicap na is dit een even vitale plaat, 46 jaar later.

Het is ook ontroerend hoezeer special guests Stone Gossard, Dave Navarro, Duff McKagan, Taylor Hawkins, Chad Smith en Chris Chaney zich uitsloven om de meester te dienen.

I’m alive, uncompromised.’ Waardig ouder worden kan meerdere vormen aannemen, dat bewijst deze plaat.

null Beeld /
Beeld /

Luister ook naar onze playlist:

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234