Compact Disk Dummies in AB Club, 17-10-2019Beeld Illias Teirlinck

FESTIVAL

We Are Open, dag 1 in Trix: r&b, psychotische jazz en een kersvers MIA-winnaar

Hoera, We Are Open in Trix, het indoorfestival waar managers talrijk netwerken, muziekliefhebbers zich onbezonnen zat zuipen en tussendoor ook muzikale ontdekkingen worden gedaan! Vrijdag op het programma: r&b, psychotische jazz en een kersvers MIA-winnaar.

‘Ik intimideer mensen in het publiek door hen lang aan te staren’, vertelde de Mechelse IKRAAAN (★★★☆☆) mij onlangs. Dat was niet gelogen. Op het podium van de Club bewoog ze gisteren haast machinaal, draaiden haar ogen weg en jezus, wat was die fake smile angstaanjagend. Haar r&b-slaapliedjes waren muzikaal zeker niet indrukwekkend, maar garandeerden existentiële koortsdromen met hun loodzware doch boeiende teksten. Geen proza, maar depressie is dan ook niet enkel weggelegd voor de intellectuele elite. Toen IKRAAAN zich in ‘Hypnose’ afvroeg ‘wat is echt, wat is fake?’, had ik bijna de sneltoets naar mijn psycholoog ingedrukt. Kijk, daar hou ik van: muziek die iets in me losmaakt.

PAARD. (★★★☆☆) mocht het gloednieuwe kelderpodium inwijden, en deed dat met veel bekijks op de tonen van Chopins bekendste nocturne. Het Gentse nu-jazztrio had tijdens de soundcheck al getoond uit mallerds te bestaan, publieksmenners die de leut niet schuwen. Ook muzikaal niet: er werd over mysterieuze synths heen gehijgd en even later ook geschreeuwd. Manische keelklanken vloekten met een funky bas die alsmaar meer distorted ging klinken. Toen ze improviseerden klonk PAARD. dan weer even als een brave sessieband, en volgens mij heb ik ergens xylofoonklanken gehoord. Erg amusant, allemaal. Voor even dan toch, want PAARD. vergaloppeerde zich al te gemakkelijk.

Lang had Martha Da’ro (★★★★☆) niet nodig om te overtuigen. De Mechels-Angolaanse, u mogelijks bekend uit de film ‘Black’, opende a capella en pronkte zo terecht met haar fantastische, hoge, kreunende soulstem. Een subtiele beat gooide de song om en Da’ro haalde haar kokette dansmoves boven. Wat een podiumprésence, heerlijk nonchalant en immer stijlvol. Even werd het clubbier, later hoorden we kuduro en reggaeton. Martha kwam met álles moeiteloos weg. In haar slimme popsongs werd gespeeld met tegenritmes, met akoestische percussiegeluiden en hippe beats. Nieuwe song ‘Fool’ was ronduit prachtig.

Elk nummer kan gecoverd worden, maar als je je aan ‘Formidable’ van Stromae waagt, begeef je jezelf wel op héél glad ijs. Het werd Martha’s enige uitschuiver. En zelfs dan kwam ze op gracieuze wijze neer.

Donderdag ontving Rock Rally-laureaat Compact Disk Dummies (★★★★☆) een MIA voor ‘Beste Dance’, en liet zo Lost Frequencies, Regi, en Dimitri Vegas & Like Mike achter zich. En of de broertjes Coorevits er op We Are Open graag de draak mee staken. ‘Goedenavond Trix!’, riep Lennert heldhaftig, om even later het publiek te smeken: ‘mag ik jullie handen zien?’. Er was een koebel en een projectie van Tom Barman met de haren van Lennert. Er waren flikkerende lichtbuizen en een crowdsurfende frontman. Veel meer had Compact Disk Dummies niet nodig om de grote zaal van Trix in lichterlaaie te zetten. Eerlijk? Als ik op de radio songs als ‘Holy Love’ of ‘Cry For Me’ hoor passeren, zap ik geïrriteerd verder. Maar op één of andere manier weten ze me live elke keer opnieuw te overdonderen. Als je zelfs Talking Heads’ ‘Once in a Lifetime’ volledig naar de hand kan zetten alsof het altijd al van jou geweest is, dan ben je een goeie liveband. Lennert Coorevits heeft zich trouwens ontpopt tot één van de betere frontmannen van het land. Alleen al hoe hij van z’n roadie een gitaar rond de nek kreeg gegooid om vervolgens op de barricades haast Princeiaans een gladde gitaarsolo af te vuren. Heerlijk.

Raveyards (★★☆☆☆) heet het elektronicaproject van Brent Vanneste (STAKE), al lijkt de band er nog niet uit wélk soort elektronica ze willen spelen. We hoorden bombastische, industriële beats, vroege Prodigy en droge techno, en dat allemaal in één slecht gemixte wall of sound. Er waren echo’s van interessante dingen – Vanneste kan nog steeds schreeuwen als geen ander -, maar die wisten zich nooit volledig door te zetten. Soms vond ik het cool dat ze zulke muziek live speelden met drie man, maar op andere momenten dacht ik ‘waarom heb je hiér in godsnaam drie man voor nodig’? Niet overtuigend, al leek het meer op een offday dan op onkunde. Hetzelfde gold voor AA Gent die avond.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234