Bono Beeld RV
BonoBeeld RV

De biografie vanBono

‘Wie denkt dat ik de waarheid in pacht heb omdat ik bekend ben, heeft het glad mis’

Achtung, baby: na talloze onsterfelijke rocknummers heeft Paul Hewson (62) – u kent ’m natuurlijk beter als Bono – nu ook een boek geschreven. Uit veertig korte verhalen, elk opgehangen aan een betekenisvolle songtitel, boetseert de filantropische frontman een autobiografie om U2 tegen te zeggen: ‘Surrender’ is het scheppingsverhaal van een rockgod en de beginselverklaring van een onvermoeibare activist, maar net zo goed een intiem zelfportret van de ziel achter de eeuwige zonnebril. ‘Op het podium lijk ik onfeilbaar, maar mijn leven is een zoektocht bezaaid met twijfels.’

Mariella Frostrup

Wereldberoemde rocksterren laten zich doorgaans graag interviewen in een decor dat bij hun status past. In de presidentiële suite van een vijfsterrenhotel, bijvoorbeeld. Of in een protserige villa, bij voorkeur met uitzicht op een indrukwekkend landgoed. Tenzij de wereldberoemde rockster in kwestie Bono heet. Die nodigt je uit bij hem thuis in Dalkey, een charmant dorpje net ten zuiden van Dublin, opent zelf de voordeur, trekt zijn jas aan en zegt doodgemoedereerd: ‘Kom, we gaan een pint pakken.’

Onderweg naar Finnegan’s, de lokale pub, doet niets vermoeden dat de man die naast me wandelt beroepshalve overal ter wereld stadions laat vollopen. De dorpelingen groeten hem vrolijk – ‘Ha, die Paul! Ben je nu wéér op weg naar de pub?’ – en krijgen een kwinkslag terug. Geen paparazzi hier, selfiejagers of horden krijsende fans: in Dalkey kan Bono gewoon Paul Hewson zijn. Ook in Finnegan’s wordt de frontman van U2 verwelkomd als stamgast onder de stamgasten. Bestellen hoeft niet: amper een minuut nadat we hebben plaatsgenomen in Bono’s favoriete hoekje, staan twee boordevolle, volgens de regels van de kunst getapte glazen Guinness voor onze neus.

BONO «Ik hou van deze plek. Journalisten vragen me weleens hoe ik tot rust kom, te midden van alle drukte bij U2 en voor mijn liefdadigheidswerk. Dan antwoord ik: ‘Zo vaak ik kan, ga ik om de hoek een biertje drinken.’ Hier maakt het niet uit of je rijk of beroemd bent: als je te hoog van de toren blaast, krijg je binnen de kortste keren de hele pub over je heen. En geloof me, dat wil je echt niet meemaken. Ieren hebben de reputatie recht voor de raap te zijn, en die van Dalkey zijn daarop geen uitzondering (lacht)

Serge Simonart las de biografie van Bono: ‘Naar de normen van een superster is hij ontzettend eerlijk’

– Je hebt de voorbije decennia de hele wereldbol afgereisd, maar toch ben je verknocht gebleven aan je vaderland, dat je liefkozend betitelt als ‘mijn kleine rots in de Atlantische Oceaan’.

BONO «Ik ben geboren en getogen in Dublin, ik trouwde er veertig jaar geleden met mijn jeugdliefde en speel al sinds 1976 in een bandje met mijn vroegere schoolmakkers. In wezen ben ik dus een heel simpele jongen, die toevallig een paar uitzonderlijke dingen heeft meegemaakt in z’n leven. Als ik maanden aan een stuk heb getourd met U2 en overal ter wereld door tienduizenden fans ben toegejuicht, is het elke keer opnieuw een verademing om thuis te komen. De Ierse no-nonsensementaliteit heeft me altijd geholpen om niet naast mijn schoenen te gaan lopen.»

– ‘Surrender’ begint niet met het donderende applaus van een uitverkocht stadion, maar met de monotone biep van een hartmonitor. Een paar jaar geleden ben je ternauwernood aan een slagaderbreuk ontsnapt, schrijf je.

BONO (knikt) «In december 2016. Ik was in New York en plots, zonder enige aanleiding, zakte ik in elkaar. De dokters hebben uren nodig gehad om mijn leven te redden. Door een aangeboren misvorming aan één van mijn hartkamers – waarvan ik nog nooit last had ondervonden – stond mijn aorta op springen. Achteraf hebben ze me verteld dat het een dubbeltje op zijn kant was geweest. Voor hetzelfde geld zat ik hier niet meer.»

– Heeft die bijna-doodervaring je ertoe aangezet om dit boek te schrijven?

BONO «Voor het te laat is, bedoel je? (grinnikt) Ik ben vast van plan om hier nog een tijdje te blijven, hoor. Maar die onverwachte tegenslag heeft me inderdaad doen beseffen dat je de dingen die je écht wilt doen in je leven, best niet te lang uitstelt. Ik liep al langer rond met het idee om mijn verhaal op papier te zetten. Niet zozeer om Bono, de megalomane rockster en activist, in de schijnwerpers te plaatsen: die krijgt al aandacht genoeg. Door ‘Surrender’ te schrijven wilde ik ook Paul Hewson beter leren te begrijpen. De familieman die zijn echtgenote en kinderen veel te vaak in de steek heeft gelaten, de zoon die veel te hard heeft gerebelleerd tegen z’n ouders.»

'Als mijn moeder had geweten dat mijn vader een buitenechtelijk kind had met haar zus, zou dat haar gekraakt hebben.’ (Foto: het gezin Hewson, met links Paul en rechts broer Norman.) Beeld Privé
'Als mijn moeder had geweten dat mijn vader een buitenechtelijk kind had met haar zus, zou dat haar gekraakt hebben.’ (Foto: het gezin Hewson, met links Paul en rechts broer Norman.)Beeld Privé

– Uit je biografie spreekt – net als uit vele U2-songs, zoals ‘I Will Follow’, ‘Mofo’ en ‘Tomorrow’ – een enorme tederheid voor je moeder Iris, die is overleden toen je amper 14 jaar oud was.

BONO «Tijdens de begrafenis van haar vader, in 1974, werd mijn moeder getroffen door een zware beroerte. Een paar dagen later is ze gestorven. Mijn vader, mijn broer Norman en ik staarden plots in een gapende leegte, en we hadden geen flauw idee hoe we die moesten opvullen. Dus deden we wat mannen maar al te vaak doen als ze met emoties worden geconfronteerd waarmee ze zich geen raad weten: we zwegen haar – letterlijk – dood. Daardoor zijn de herinneringen die ik aan mijn moeder had, in de loop der jaren gaandeweg vervaagd. Erg jammer is dat, want ik had er al zo weinig.

»Bij ‘I Will Follow’ (uit 1980, red.) hoort een merkwaardige anekdote. Tijdens een repetitie kreeg ik ruzie met de rest van de band, omdat zij de songtekst – over een kerel wiens hart wordt gebroken – te duister vonden. ‘Snappen jullie het dan niet?’ riep ik uit. ‘Die jongen heeft zoveel liefdesverdriet dat hij z’n moeder wil volgen in het graf!’ En toen besefte ik plots: die jongen, dat was ik. Ons repetitiehok bevond zich nota bene naast het kerkhof, op enkele meters van de plaats waar mijn moeder was begraven. In plaats van haar af en toe een bezoekje te brengen, zoals het een liefhebbende zoon betaamt, probeerde ik mijn rouw tevergeefs te verwerken in mijn songs.»

– Een liefhebbende zoon die, als hij weer eens iets had uitgespookt, door zijn moeder werd achternagezeten met een stok.

BONO (lacht) «In mijn jonge jaren was ik een echte belhamel. Hoe hard mijn moeder ook probeerde, ik liet me niet in het gareel dwingen. De oude buurman wist raad: ‘Geef hem af en toe eens flink van de stok!’ Zo gezegd, zo gedaan: diezelfde dag moest ik rennen voor mijn leven, dwars door de tuin, doodsbenauwd voor de duivel die plots in mijn lieve moeder was gevaren. Toen ik achteromkeek, zag ik haar voorovergebogen staan, hikkend van het lachen.

»Mijn moeder was op alle vlakken een doortastende vrouw, die geen enkele uitdaging uit de weg ging: ze kookte als de beste en naaide kleren voor het hele gezin, maar haalde net zo goed de gereedschapskist boven als er een zekering was doorgeslagen. Er was maar één ding dat ze niet kon: een strenge ouder zijn die haar rebelse zonen hardhandig terechtwees als dat nodig was. Ze had gewoon te veel liefde in zich.

»Het schrijfproces van ‘Surrender’ heeft me gedwongen om in mijn geheugen te graven, waardoor ik toch nog een handvol mooie herinneringen heb kunnen opdelven. Na al die jaren ben ik er eindelijk in geslaagd om iets dichter bij mijn moeder te komen, en daar ben ik erg gelukkig om.»

TANTE BARBARA

– Na haar overlijden vertroebelde de relatie met je vader.

BONO «Bob was een man van de oude stempel die zijn emoties krampachtig verborgen hield, ik was een puber die wild om zich heen schopte. Het is dus niet zo abnormaal dat we elkaar soms in de haren vlogen. Zelfs de muziek, de passie die ons met elkaar verbond, werd na de dood van mijn moeder een twistappel. Mijn vader was een verdienstelijke amateur-operazanger met een prachtige tenorstem, van wie ik enorm veel heb geleerd over zangtechniek. Maar toen ik eind jaren 70 mijn eerste stapjes als muzikant zette, met de – toegegeven: afschuwelijk slechte – postpunkband die U2 oorspronkelijk was, liet hij geen gelegenheid voorbijgaan om zijn afkeuring te tonen. Hij lachte me zelfs uit met de artiestennaam die mijn goede vriend Guggi (Ierse punkzanger, red.) voor me had bedacht: Bono Vox, ‘goede stem’ in het Latijn. Bonavox was indertijd een winkel voor hoorapparaten in het centrum van Dublin, en dat vond mijn vader wel toepasselijk, zei hij: ‘Jullie maken de mensen doof met dat lawaai van jullie.’

»Pas twintig jaar later, toen hij op zijn sterfbed lag, ben ik erachter gekomen wat de echte oorzaak was van onze moeilijke verstandhouding. Op een dag kreeg ik een telefoontje van mijn broer Norman, die hem net had bezocht in het ziekenhuis. ‘Misschien ga je beter even zitten,’ zei hij. ‘Ik moet je iets vertellen over Scott’ – een neef van moederskant, met wie we samen zijn opgegroeid. Zonder na te denken flapte ik het eruit: ‘Hij is onze halfbroer, hè?’ Norman stond perplex, maar voor mij vielen alle puzzelstukken plots op hun plaats. Dát was het dus, het geheim dat al die jaren tussen ons in had gestaan. Vader was altijd merkwaardig close geweest met tante Barbara. Gelukkig heeft mijn moeder tot haar dood in de waan verkeerd dat haar echtgenoot en haar zus slechts een ‘hechte vriendschapsband’ onderhielden. Als ze had geweten dat uit die band een buitenechtelijk kind was voortgekomen, zou dat haar gekraakt hebben.»

‘Soms is liefde gewoon hard werken, en dat lukt alleen als je samen aan de kar trekt.’ (Foto: met echtgenote Ali Stewart.) Beeld Getty Images
‘Soms is liefde gewoon hard werken, en dat lukt alleen als je samen aan de kar trekt.’ (Foto: met echtgenote Ali Stewart.)Beeld Getty Images

– Heb je je vader die misstap kunnen vergeven?

BONO (twijfelt) «Gedeeltelijk. Ik ben ervan overtuigd dat mijn moeder erg heeft geleden onder de afwezigheid van haar man: fysiek was hij wel bij ons, maar zijn hoofd en hart waren elders. Tegelijkertijd besef ik dat ik me vaak als een klootzak heb gedragen, en dat ik mijn vader bij momenten onnodig heb gekwetst.

»In de maanden voor zijn dood hebben we nog een paar waardevolle gesprekken gevoerd, waarin we het één en ander hebben kunnen uitpraten. We hebben geen afscheid genomen als boezemvrienden, maar we zijn er wel in geslaagd om de ergste breuken in onze relatie te lijmen. Twee decennia na zijn dood (in augustus 2001, red.) zie ik hem niet langer als een hardvochtige, cynische vent die zijn vrouw bedroog en de muzikale ambities van zijn zoon probeerde te fnuiken, maar als een mens die soms verkeerde keuzes maakte, en daar vervolgens op z’n eigen manier mee probeerde om te gaan – net zoals jij en ik.»

– Je zoon Elijah is intussen 23 jaar en tourt door het Verenigd Koninkrijk met zijn indierockband Inhaler. Lijden zijn muzikale ambities niet onder jouw status als wereldster?

BONO «Nee, hoor. Elijah profileert zich nooit als ‘de zoon van’: hij doet z’n eigen ding, en dat doet-ie erg goed. Bovendien is Inhaler een fantastische band die nooit in de schaduw van U2 zal staan, om de eenvoudige reden dat ze een heel andere soort muziek maken. Van de wederzijdse frustratie die de band met mijn vader zo moeilijk maakte, is tussen ons absoluut geen sprake.

»(Grinnikt) Ik herinner me een concert in Houston, midden jaren 80. Bob was meegereisd naar de Verenigde Staten, en in een zeldzame vlaag van vaderliefde vroeg ik de lichttechnicus om een spot op hem te richten. ‘Dames en heren, voor het eerst in Amerika: the one and only Bob Hewson, my father!’ Hij stond op en kreeg een daverend applaus van duizenden U2-fans. Ik keek naar hem vanop het podium, razend benieuwd naar zijn reactie. Hij vertrok geen spier. Na het concert kwam hij me bevend opzoeken in de coulissen, met tranen in z’n ogen. Toen hij zijn hand uitstak, dacht ik: dít is het moment. De grote verzoening! ‘Ik heb me in jou vergist,’ sprak hij plechtig. ‘Je bent erg professioneel.’ (lachje) Dat was mijn vader ten voeten uit. Hoe onderkoeld ook, een warmer compliment kon ik van hem niet verwachten.»

ESTAFETTEKOPPEL

– ‘Surrender’ leest niet als het zelfverzekerde relaas van een wereldster die alles al heeft meegemaakt, maar als de moeizame zoektocht van een eeuwige twijfelaar.

BONO «Het leven ís toch gewoon een zoektocht? Wie denkt dat ik de waarheid in pacht heb omdat ik toevallig een publieke figuur ben, heeft het glad mis. ‘Surrender’ is een poging om alle facetten van mijn leven te belichten, ook degene die de grote massa doorgaans niet te zien krijgt. Op het podium en voor het oog van de camera’s mag ik onfeilbaar lijken, maar in werkelijkheid ben ik een zoekende ziel, net als iedereen.»

– Je vrouw Ali, met wie je veertig jaar bent getrouwd, is al die tijd een onmisbare steunpilaar gebleken.

BONO «Je mag ‘Surrender’ gerust lezen als één langgerekte liefdesverklaring aan de wonderbaarlijke, fascinerende vrouw die ik al vier decennia lang de mijne mag noemen. Ali is het cement dat onze familie bij elkaar houdt, ondanks alle uitdagingen die mijn hectische bestaan met zich meebrengt. In je dooie eentje een gezin met vier kinderen bestieren terwijl je man wekenlang van huis is, en ondertussen je eigen carrière op de rails houden: je moet het maar doen, hè.»

'Natúúrlijk gebruik ik mijn beroemdheid om toegang te krijgen tot de mensen die het voor het zeggen hebben. Waar dient ze anders voor?' Beeld LINDA BROWNLEE / Guardian / eyev
'Natúúrlijk gebruik ik mijn beroemdheid om toegang te krijgen tot de mensen die het voor het zeggen hebben. Waar dient ze anders voor?'Beeld LINDA BROWNLEE / Guardian / eyev

– Ali runt naast het ethisch verantwoorde modelabel Edun ook Nude Skincare, dat duurzame cosmetica produceert. Hebben jullie drukke levens er nooit toe geleid dat jullie elkaar uit het oog hebben verloren?

BONO «Ik heb er altijd over gewaakt dat ons verhaal niet alleen over mij ging. Ik zou het nooit over mijn hart hebben kunnen krijgen om tegen Ali te zeggen: ‘Ik ben een wereldberoemde rockster, ik reis de halve wereldbol af, dus jij moet braafjes thuisblijven bij de kinderen.’ Het zou toch misdadig zijn om een vrouw als zij, die barst van het talent en het initiatief, aan het fornuis te ketenen? Maar wat je zegt, klopt wel: als koppel hebben we enkele woelige watertjes doorzwommen. The work of love noemt Ali dat. Soms is liefde gewoon hard werken, en dat lukt alleen als je samen aan de kar trekt.»

– Maar Ali heeft de kar veel te vaak alleen moeten trekken, schrijf je. Terwijl jij aan de andere kant van de wereld de bloemetjes buitenzette, omringd door supermodellen.

BONO «Succes en roem zijn als de doos van Pandora die opengaat. Je weet ongeveer wat eruit zal komen, maar je hebt geen enkele controle over wat je vervolgens overkomt. Ik heb Bono altijd als een personage beschouwd: de rockster met de glimmende imitatieleren broek die met één vingerknip concertzalen doet ontploffen, of ongedwongen een praatje maakt met deze of gene wereldleider. Maar ergens in de jaren 90 begon ik steeds meer samen te vallen met dat personage. Ik duwde Paul Hewson, die gewone jongen uit Zuid-Dublin, langzaam maar zeker naar de achtergrond – zelfs thuis, aan de keukentafel, bleef ik in mijn Bono-rol hangen. Tot Ali en David (Evans, U2-gitarist The Edge, red.) op een gegeven moment luid en duidelijk aan de alarmbel trokken: ze wilden ‘hun’ Paul terug.»

– Heb je naar hun noodkreet geluisterd?

BONO «Ja, en dat was één van de beste beslissingen die ik ooit heb genomen. Ik zal nooit vergeten wat Ali in die moeilijke periode tegen me zei: ‘Kijk niet op naar mij, kijk niet neer op mij. Kijk náár mij: hier ben ik. En als je genoeg moeite voor me doet, blijf ik.’ (Glimlacht) Adembenemend mooi, toch? Sindsdien zijn we eigenlijk een soort estafettekoppel geworden: als één van ons tweeën even dreigt te struikelen, neemt de andere het stokje over. Zo houden we elkaar perfect in evenwicht.»

LOLLIGE POETIN

– In diezelfde periode begon je je meer en meer toe te leggen op liefdadigheidswerk. Dat is geen toeval, schrijf je.

BONO «Nee, helemaal niet. ‘Bono Saves the World’, blokletterde een Amerikaanse krant toen mijn liefdadigheidsorganisatie RED de kaap van 100 miljoen dollar aan donaties rondde in de strijd tegen hiv (intussen staat de teller al op meer dan 700 miljoen dollar, red.). Mooie woorden, daar niet van, maar ik was ook bezig mezelf te redden. Als ik mijn focus niet had verlegd, zou ik volledig kopje-onder zijn gegaan in de slangenkuil van de roem.»

‘Het zou toch misdadig zijn om een vrouw als Ali, die barst van het talent en het initiatief, aan het fornuis te ketenen?’ (Foto: met echtgenote Ali en dochters Eve en Jordan.) Beeld Photo News
‘Het zou toch misdadig zijn om een vrouw als Ali, die barst van het talent en het initiatief, aan het fornuis te ketenen?’ (Foto: met echtgenote Ali en dochters Eve en Jordan.)Beeld Photo News

– Kwatongen beweren weleens dat je je status als rockster misbruikt om handjes te schudden met wereldleiders.

BONO «Voor mij zwaaien inderdaad deuren open die voor anderen onherroepelijk gesloten blijven. So what? Natúúrlijk gebruik ik mijn beroemdheid om toegang te krijgen tot de mensen die het voor het zeggen hebben. Waar dient ze anders voor? (lacht)»

– Ondanks je persoonlijke band met tal van politici doe je zelden of nooit politiek gekleurde uitspraken. Recent maakte je een uitzondering, toen je het Verenigd Koninkrijk openlijk bekritiseerde omdat het zijn budget voor ontwikkelingssamenwerking had teruggeschroefd.

BONO «Ik beken geen kleur omdat ik mezelf niet in de voet wil schieten. Ik ben over de vloer geweest bij Bill Clinton én bij George Bush Jr.: wil dat zeggen dat ik het eens ben met alles wat die presidenten ooit hebben gezegd of gedaan? Nee, natuurlijk niet, maar daar gaat het ook niet over. Als ik iets ten goede wil veranderen, moet ik met alle beleidsmakers door één deur kunnen, tot welke politieke strekking ze ook behoren.

»Ik heb in het verleden vaak mijn waardering uitgesproken voor de Britse regeringen – zowel de conservatieve als die van Labour – omdat ze zich zonder uitzondering engageerden in de strijd tegen de wereldwijde armoede. Nu is dat contract eenzijdig verbroken. Dat de Britten zich hebben losgerukt van Europa, is één ding; maar dat ze nu ook de rest van de wereld de rug toekeren, is het Verenigd Koninkrijk onwaardig.»

– Naar verluidt is er één ontmoeting waarvoor je je schaamt: in 2001, op de G8-top in het Italiaanse Genua, ging je breed lachend op de foto met de Russische president Vladimir Poetin.

BONO «Ik schaam me niet voor die foto op zich. Vladimir Poetin had net een grapje gemaakt over de torenhoge Russische staatsschuld: of hij toevallig niet op een bijdrage kon rekenen uit één van mijn liefdadigheidsfondsen? (lachje) Voor alle duidelijkheid, die foto is twintig jaar geleden genomen – geruime tijd vóór Poetin zich openbaarde als een oorlogszuchtige gek, dus.

»Maar terwijl ik moppen stond te tappen met de Russische president, lag een paar straten verderop Carlo Giuliani dood te gaan, een 23-jarige student die had meegelopen in een protestmars tegen de G8 en tijdens schermutselingen door een politiekogel was getroffen. De dag erna stonden er twee foto’s op de voorpagina van een Italiaanse krant: het bloedbad in de straten van Genua, en daarnaast dat vrolijke beeld van Poetin en mij – dat op slag een heel andere, misselijkmakende lading kreeg.»

– De andere U2-leden hebben het soms moeilijk om hun ergernis over je liefdadigheidswerk te verbergen. Toen Larry Muller Jr. ooit de vraag kreeg wanneer U2 een nieuwe plaat zou uitbrengen, antwoordde hij knarsetandend: ‘Die had al lang af kunnen zijn, als meneer Bono niet zo nodig de wereld moest redden.’

BONO (grinnikt) «Larry leeft uitsluitend voor de muziek, dus lukt het hem niet altijd om begrip op te brengen voor mijn uitstapjes, zoals hij ze weleens misprijzend noemt. Bovendien is hij een heel ander type dan ik. In Larry’s ogen betekent verzet: een bivakmuts aantrekken, op de barricaden springen en met molotovcocktails gooien. ‘Dát is tenminste rock-’n-roll,’ zegt hij. Ergens kan ik ’m wel volgen, hoor: op de thee gaan bij wereldleiders is inderdaad niet erg bad-ass. Maar ik bereik er wel veel meer mee dan met brandbommen gooien. Nu, toen ik onlangs een repetitie afzegde om solo op te treden in de metro van Kiev, om de bevolking tussen de bombardementen door een hart onder de riem te steken, kon ik wel op een goedkeurend knikje van Larry rekenen. Zo sympathiek is-ie dan wel weer (lacht)

‘Op de thee gaan bij wereldleiders is inderdaad niet erg bad-ass. Maar ik bereik er wel veel meer mee dan met brandbommen gooien.’ Beeld LINDA BROWNLEE / Guardian / eyev
‘Op de thee gaan bij wereldleiders is inderdaad niet erg bad-ass. Maar ik bereik er wel veel meer mee dan met brandbommen gooien.’Beeld LINDA BROWNLEE / Guardian / eyev

– Tot slot: welke ambities resten er nog voor een man die al alles heeft bereikt in z’n leven?

BONO «Alles, zeg je? Ik blijf vechten voor een betere wereld, in het besef dat mijn werk nooit af zal zijn. Elke dag zie ik onrecht en ellende, dingen die me oprecht pijn doen. Maar ik trek me op aan de lichtpuntjes: zo heeft de Wereldbank in 2018 becijferd dat dankzij de inspanningen van Jubilee 2000, een internationale liefdadigheidscoalitie waar ik mee m’n schouders onder heb gezet, vijftig miljoen kinderen in ontwikkelingslanden elke dag naar school kunnen gaan. Vijftig miljoen! Als ik zoiets lees, springt mijn hart op van vreugde. Daaruit put ik de moed om door te werken tot ik er zelf bij neerval.»

– En op muzikaal vlak?

BONO (twijfelt) «Hm, goeie vraag. Je zou kunnen zeggen dat we met U2 alles hebben bereikt wat er te bereiken valt. Of nee, misschien dit: ik wil nog één onvergetelijke rocksong schrijven. Eén die een stadion tot de nok in lichterlaaie zet, die uit je radio knalt en je met je kloten tegen de muur nagelt. Eentje die het onmogelijk maakt voor de rockbands van de toekomst om nóg beter te doen, kortom (lacht). En voor de rest wil ik doen wat ik altijd heb gedaan: zingen en dansen op een festivalwei, met tienduizenden mensen die een fijne avond beleven, en samen naar de hemel roepen tot God himself ons hoort. Wie weet, antwoordt hij op een dag.»

© The Sunday Times Magazine

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234