Dusty Springfield Beeld WireImage
Dusty SpringfieldBeeld WireImage

Humo's Feminiene Fonotheek

‘Wie zou er nu niet houden van Dusty Springfields leven en werk? Zijzelf blijkbaar’

Toen aan het ronde hoofd van Marc Didden (°Hamont, 1949) oren begonnen te groeien, draaiden die algauw graag in de richting van het vrouwelijke stemorgaan. In de zomerweken luistert Marc met liefde naar nieuwe, oude, vertrouwde en onbekende dames. Deze week: DUSTY SPRINGFIELD.

Een goed ontbijt op een luie zondagmorgen zou kunnen zijn: nog eens horizontaal naar de hele ‘The Very Best of Dusty Springfield’ luisteren en savoureren hoe ze ‘Goin’ Back’ zingt, van Gerry Goffin en Carole King. Hoe ze achteloze pophitjes als ‘Will You Love Me Tomorrow’ of ‘Little by Little’ door de pure kracht van haar stem diepgang geeft en, welja, onsterfelijkheid. Hoe ze het niet hoog genoeg te schatten oeuvre van Burt Bacharach en Hal David op superieure wijze dient door de melodieën en de woorden van die heren precies dat tikkeltje gravitas mee te geven waardoor ze ver boven het maaiveld gaan zweven. Haar lezing van ‘Anyone Who Had a Heart’ is op zich niet beter dan de oerversie die Dionne Warwick ervan maakte, maar er zit volgens mij nog meer tragiek, meer weltschmerz in.

Ook zonder weerga: ‘I Just Don’t Know What to Do with Myself’ – nee, het is geen song over masturbatie, maar wel een kleine, trieste film over iemand die totaal geradbraakt is door een liefdesbreuk. Ze zingt het als iemand die daarna nooit meer een song zal zingen. Elvis Costello zingt ’m ook, ergens op YouTube warempel met Bacharach zelf aan de vleugel. Wereldklasse. Maar geen Dusty, het ooit zo vrolijke Britse meisje dat al in 1960 met haar broer en een vriend de folkgroep The Springfields oprichtte. Ze scoorden snel een hit met hun aanstekelijke versie van ‘Silver Threads and Golden Needles’.

Maar de showbizz was een plek waar Dusty zich nooit zou thuis voelen. Natuurlijk was ze blij met haar wereldhit ‘Son of a Preacher Man’, natuurlijk apprecieerde ze dat de pers en collega’s nooit zuinig waren met lof. En terecht, want wie zou er nu niet houden van Dusty’s leven en werk? Nou, zijzelf blijkbaar. Dusty had voortdurend last van Dusty. Ze vond zichzelf lelijk en lui en lamlendig. Ze lag niet graag in haar bed en ze stond niet graag op. Ze was er niet zeker van of ze straight of gay of bi was, of ze überhaupt wel iets kon.

Dusty was door en door Brits maar ze ging toch in Californië wonen, omdat ze daar tenminste geen last had van de tabloids, die inzicht wilden in haar eerder gecompliceerde privéleven. Behalve problemen over haar geaardheid waren er nog andere pijnpunten. Veel drank en wat drugs, natuurlijk, maar ook nogal wat ongecontroleerde woede-uitbarstingen op het verkeerde moment, op de verkeerde plaats. En af en toe, na wat omslachtig verlopen liefdesspel een nachtje naar de spoed. Tot de Man met de Zeis zich ermee bemoeide en haar via zijn troefkaart Kanker bevrijdde van dit lastige leven. Geen happy end, dus.

Toch mag men nooit vergeten wat een immense vertolkster Dusty geworden was in de beste jaren van haar korte bestaan. Buiten wat ik hierboven al allemaal aanhaalde, is het nog plichtluisteren geblazen naar ‘Wishin’ and Hopin’, mee smelten met Jacques Brels ‘If You Go Away’. Naar wat ze met Randy Newmans ‘I Think It’s Going to Rain Today’, ‘Just One Smile’ of ‘I’ve Been Wrong Before’ doet. Precisie en vakwerk. Poëzie en een beetje pathetiek. Alles zoals het moet.

Algemeen wordt aangenomen dat wie Dusty écht wil kennen, ‘Dusty in Memphis’ moet kopen. Ik zou er ook nog een goeie ‘Best of’ bijdoen.

En mijn eigen favoriet ‘A Girl Called Dusty’. Een volmaakte plaat. Met als één van de hoogtepunten het qua thematiek grensverleggende ‘You Don’t Own Me’ (ooit een grote hit voor Lesley Gore). Voor mensen (m/v) die last hebben van bezitsdrang.

Schrijf je in op onze wekelijkse muzieknieuwsbrief:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234