‘Nummers als ‘Nah Neh Nah’ en ‘What’s a Woman’ heb ik ontelbare keren gezongen. Ik ben ze nog steeds beu, maar het was leuk om ze voor deze plaat in een andere vorm te brengen’ Beeld Lalo + Eva
‘Nummers als ‘Nah Neh Nah’ en ‘What’s a Woman’ heb ik ontelbare keren gezongen. Ik ben ze nog steeds beu, maar het was leuk om ze voor deze plaat in een andere vorm te brengen’Beeld Lalo + Eva

lifetime achievement award

Zangeres Dani Klein (Vaya Con Dios): ‘Ik heb lang moeten wachten op een beetje succes. Eerst was het bedelen om aandacht’

Het is gedaan, kondigde Vaya Con Dios in 2014 aan, maar kijk: op ‘What’s a Woman?’ brengt Dani Klein twaalf nummers van de band, enkel begeleid door een piano. Binnenkort wordt Hare Heesheid 70 jaar én mag ze met haar groep de Lifetime Achievement Award in ontvangst nemen op de MIA’s. Redenen genoeg, kortom, voor een gesprek. ‘Misschien heb ik nog maar vijftien jaar te leven. Die gedachte heeft me rust gegeven.’

Sofie Mulders

Een interview met Dani Klein voorbereiden is een heupschuddende trip down memory lane. Het is dapper meezingen met ‘Don’t Cry for Louie’, ‘Johnny’ en – ai ai ai ai ai ai – ‘Puerto Rico’, terwijl je je met enige weemoed aan de bijbehorende videoclips uit de jaren 80 en 90 laaft, vol dramatische kapsels en suikerzoete romantiek.

De weergaloze, hese stem van Klein was de kern van Vaya Con Dios, de groep die in 1985 gevormd werd door haar, Dirk Schoufs en Willy Lambregt. Die laatste, beter bekend als Willy Willy, vertrok twee jaar later om bij The Scabs te gaan spelen, Schoufs zou in 1991, niet lang voor zijn overlijden, de band verlaten. Klein bleef tot het einde. In oktober 2014 speelde Vaya Con Dios een laatste concert in Vorst Nationaal. In totaal hadden ze meer dan tien miljoen albums verkocht en wereldwijd getourd met hun muziek. Het was het definitieve einde van de groep, maakte Dani Klein toen duidelijk, maar vandaag pronkt haar gezicht toch weer op een vers album. De lockdown is daarvan de oorzaak. Klein zat noodgedwongen vast in Brussel en verveelde zich dood. Toen platenlabel PIAS haar contacteerde met de vraag of ze een album wilde opnemen waarbij ze enkel door een piano begeleid zou worden, zag ze daarin haar redding. ‘Ik dacht: ik moet mij met iets bezighouden, anders word ik zot.’

De titel van het album is een van de grootste hits van de groep geworden, maar Klein heeft er een vraagteken achter gezet. Een antwoord op die vraag heeft ze niet. ‘Ik kan alleen maar zeggen dat een vrouw heel anders is dan een man’, lacht ze. ‘Maar wat precies, daar ben ik nog steeds niet uit.’

Op What’s a Woman? brengt ze samen met pianist William Lecomte en soms nog wat spaarzame begeleiding een nieuwe, ingetogen versie van twaalf bekende en minder bekende nummers uit haar repertoire. Het album komt uit in de reeks Parce que, waarin eerder ook al Vivre van Arno verscheen.

Achter elk gekozen nummer schuilt een verhaal uit de gloriedagen van Vaya Con Dios, maar soms is er ook een louter praktische reden waarom een nummer het album niet gehaald heeft. ‘Don’t Cry for Louie’ staat er bijvoorbeeld niet op omdat het niet meer lukt om het te zingen. ‘Het nummer gaat van heel laag naar heel hoog en ik kan dat niet meer aan. Ik heb de laatste jaren wat problemen met mijn stem, alsof er vuiligheid op mijn stembanden zit. Soms heb ik er last van, soms niet. Daarom zijn de op­names voor dit album ook in twee keer gebeurd, omdat ik niet tevreden was van de eerste versie.’

BIO

geboren als Danielle Schoovaerts op 1 januari 1953 in Schaarbeek / groeide op in Evere / richtte in 1985 met Willy Lambregt en Dirk Schoufs de groep Vaya Con Dios op / behaalde succes met nummers als ‘Just a Friend of Mine’, ‘Nah Neh Nah’, ‘Don’t Cry for Louie’, ‘What’s a Woman’ / verkocht met Vaya Con Dios wereldwijd meer dan 10 miljoen albums / werd in 1977 moeder van Simon Schoovaerts / speelde in 2014 haar afscheidsconcert in Vorst Nationaal / brengt nu een nieuw album uit, What’s a Woman? / woont al een paar jaar deeltijds in Brussel en deeltijds in Spanje

- Na uw afscheidsconcert in 2014 zei u in een interview: ‘Ik ben mijn nummers beu.’ En toch staan ze nu op een nieuw album. Is uw gevoel veranderd dan?

DANI KLEIN «Ik ervaar in elk geval meer plezier als ik minder bekende nummers moet zingen. ‘Nah Neh Nah’ of ‘What’s a Woman’ heb ik ontelbare keren gezongen. En als iets routine wordt, interesseert het me niet meer zoveel. (lacht) Dus ja, ik ben ze nog steeds beu, maar net daarom was het leuk om ze voor deze plaat in een andere vorm te brengen. William is een fantastische pianist en zijn arrangementen zijn erg goed, waardoor ze een heel andere dimensie krijgen.»

De helft van het jaar woont Dani Klein in een klein stadje in Andalusië, ergens tussen Sevilla en Málaga, maar een nieuwe plaat promoten vanuit Spanje is moeilijk, en dus verblijft ze dezer dagen weer in haar statige huis in Brussel. Touren met dit album zal ze niet doen. Door die stem­problemen heeft ze geen garantie meer op een goede stem. Ik vraag of ze de nachtegaal in haar ook nooit meer loslaat in een of andere Andalusische flamencobar. ‘Nee,’ zegt ze, ‘die tijd is echt voorbij.’

- Mist u het niet?

KLEIN «Absoluut niet. Ik denk dat mensen niet beseffen hoeveel stress erbij komt kijken. Je moet fit zijn, je moet je schminken, je stem moet in orde zijn. Ik heb er allemaal geen zin meer in. Als ik op mijn plekje in Andalusië ben, hoef ik geen rekening te houden met hoe ik eruitzie en dat is een luxe. Mijn honden zien mij altijd graag, met of zonder make-up (lacht).»

- Hoeveel honden hebt u?

KLEIN «Ik deel mijn huis met vier geadopteerde honden. Twee van mijn honden heb ik ergens op de weg gevonden toen ze nog klein waren. Ik vermoed dat ze gewoon uit de auto waren gegooid. Dat gebeurt wel vaker daar. Zeker de jagers gaan in Spanje zeer slecht met hun honden om. Dan waren er nog twee honden die tot aan mijn deur kwamen, compleet uitgehongerd. Een daarvan is overleden, de andere is er nog. En er woont ook nog een klein hondje bij mij dat uit een nest komt van mijn buurman ginder.»

Dani Klein: ‘Mijn zanglerares vond mijn stem te nasaal. Dat gaan we veranderen, zei ze. Ik denk het niet, zei ik, en ben gewoon weggelopen.’ Beeld Lalo + Eva
Dani Klein: ‘Mijn zanglerares vond mijn stem te nasaal. Dat gaan we veranderen, zei ze. Ik denk het niet, zei ik, en ben gewoon weggelopen.’Beeld Lalo + Eva

- Woont u graag in Spanje?

KLEIN «Heel graag. Het leven verloopt er trager, rustiger en gemoedelijker. Ik zit er ver van alles. Het is een heel geïsoleerde plek, volop in de natuur. Het uitzicht is prachtig en het weer is goed. In de zomer kan het er bloedheet zijn, maar ik heb daarmee leren leven. Binnenblijven omdat het buiten te warm is vind ik aangenamer dan binnenblijven omdat het buiten te koud is.»

- Hebt u het dan nodig om ver weg van alles te zijn? Want u hebt toch echt midden in het leven gestaan. En dat is een understatement.

KLEIN (lacht) «Dat is helemaal waar. Maar in Spanje ben ik met heel eenvoudige zaken bezig. Confituur maken, bijvoorbeeld. Ik vind dat fijn. En de Andalusische humor lijkt veel op de Brusselse. Ik heb er goede vrienden ondertussen. Onze waarden zijn dezelfde, we zorgen voor elkaar.

»Mensen begroeten elkaar er ook nog. En ze spreken met elkaar. In het begin is het wat vreemd wanneer je groenten staat te bekijken in de supermarkt en er een vrouw naast je komt staan die zegt dat ze de boontjes van dit jaar toch minder goed vindt dan die van vorig jaar, en je vraagt wat je die avond gaat klaarmaken. (lacht) Maar ik vind het leuk. Dat kunnen we ons hier in België niet voorstellen.»

- Spreekt u goed Spaans?

KLEIN «Voldoende. De enige taal die ik echt goed beheers, is het Frans. Ik ben opgegroeid in Evere. Thuis spraken we Brussels en ik ging naar een Franstalige school. Mijn Nederlands is goed maar niet perfect. Ik moet soms zoeken naar woorden, in het Frans overkomt me dat nooit.»

- Hoe ziet uw dagelijks leven er daar nog uit, behalve confituur maken?

KLEIN «Ik zorg voor mijn vier honden. Ik ga geregeld boodschappen doen. Dat vraagt tijd, omdat ik zo afgelegen woon. Ik ga uiteten met mijn vrienden, hou me een beetje bezig met mijn kleine moestuin en lees veel.»

- Luistert u nog naar muziek?

KLEIN «Bijna nooit. Enkel als ik in de auto zit. Dan luister ik naar de radio. Meestal naar Kiss FM, een zender waar ze muziek uit de jaren 70 en 80 spelen. Als ik aan het poetsen ben, zet ik heel af en toe ook weleens muziek op. Lynyrd Skynyrd, bijvoorbeeld, of Eagles. Soms zing ik dan ook wat mee. Meer niet. Veel muzikanten stoppen op een bepaald moment met luisteren naar muziek. Ik denk dat wij oververzadigd zijn.»

- Op een gegeven moment bent u gewoon beginnen te zingen en u hebt nooit zangles gevolgd. Heb ik dat goed begrepen?

KLEIN «Tenzij je opera voor ogen hebt, raad ik zangles ten stelligste af. Ik ben twee keer naar een zanglerares in Brussel geweest. Daar moest ik van alles doen wat ik raar vond. En ze vond mijn stem te nasaal. Die klank gaan we veranderen, zei ze. Ik denk het niet, zei ik, en ik ben gewoon weggelopen (schatert).»

- Hoe kijkt u terug op Vaya Con Dios? Met weemoed? Met trots?

KLEIN (beslist) «Zeker niet met weemoed. Weet je, ik heb heel lang moeten wachten tot we eindelijk een beetje succes hadden. Al die jaren ervoor was het knokken om rond te komen. Ik heb zoveel verschillende jobs gehad. Niet makkelijk, maar ik ben er nog altijd blij om. Mijn zoon heeft dat nooit moeten doen. Hij heeft altijd als dj en muzikant zijn brood verdiend (vandaag drumt haar zoon Simon Schoovaerts bij Stromae, red.). Ik vind dat je dan veel mist. Als je op allerlei terreinen hebt gewerkt, besef je veel beter hoe een maatschappij functioneert. Misschien heb je dan ook meer respect voor mensen die zogenaamde ‘gewone’ jobs doen.»

»Maar goed, met het nummer ‘Just a Friend of Mine’ is het succes dan toch begonnen en plots word je overal gevraagd. (lacht) Eerst moet je bedelen om aandacht, en ineens komen ze bij jou bedelen. In die fase wordt er langs alle kanten aan je getrokken, je gaat van hier naar daar, je bent constant onderweg. Ik kan niet zeggen dat ik daar echt van genoten heb. Het brengt veel druk met zich mee. Er staat altijd wel een optreden of interview te wachten dat goed moet zijn.»

- Het was toch uw grote droom die is uitgekomen? U hebt altijd op een podium willen staan.

KLEIN «Zeker. (glimlacht) Twee dingen in dit leven zijn moeilijk: een droom die niet uitkomt en een droom die wél uitkomt. Ik verlangde ernaar te reizen, vliegtuigen te nemen en in chique hotels te slapen. En als je eenmaal in zo’n chic hotel bent, denk je: een leuke B&B zou toch veel leuker en gezelliger zijn (schatert).»

Dani Klein: ‘Bij mij was het met mannen zoals met drugs: een verslaving. Ik koos zelfs niet meer, ik nam gewoon wat er was. De enige manier om ervan af te raken, is er niet meer aankomen.’ Beeld Lalo + Eva
Dani Klein: ‘Bij mij was het met mannen zoals met drugs: een verslaving. Ik koos zelfs niet meer, ik nam gewoon wat er was. De enige manier om ervan af te raken, is er niet meer aankomen.’Beeld Lalo + Eva

Memoires

In 2012 bracht uitgeverij De Bezige Bij de memoires van Dani Klein uit. Ze is niet onverdeeld gelukkig met dat boek, zegt ze, omdat ze van verschillende mensen hoorde dat het niet al te best geschreven is. Maar alles wat ze tot dan had meegemaakt en gedacht, moest er blijkbaar wel uit op dat moment.

Het is in elk geval een erg openhartig relaas, bomvol anekdotes over de zangeres en de vrouw die geboren werd als Danielle Schoovaerts. Over alle jobs die ze heeft gedaan (kapster, poetsvrouw, naaister, klerenverkoopster, naaktmodel, actrice in softerotische films, smokkelaar van drugs, eigenaar van een snackbar, eigenaar van een praktijk in psychoanalyse). Over de vele mannen die ze heeft gekend. Over alle verdovende en hallucinerende middelen die ze tot in haar veertiger jaren heeft gebruikt.

- Mag ik zeggen dat het mij enigszins verwondert dat u op deze leeftijd nog gezond en wel voor mij zit, na het leven vol drank, wiet, coke en heroïne dat u hebt geleid?

KLEIN «Ik begrijp er ook niets van. (schatert) Ik voel mij uiteraard geen 25 meer, en ik heb wat last van mijn knieën, maar over het algemeen gaat het fysiek tamelijk goed met mij. Soms denk ik: dit kan niet blijven duren, op een gegeven moment ga ik een ferme klop krijgen.

»Mijn grote geluk is dat ik nooit echt verslaafd ben geweest. Drugs gebruiken was voor mij altijd recreatief, wanneer we uitgingen. Thuis heb ik nooit gedronken, en als ik alleen was, nam ik ook nooit drugs. Ik rookte zelfs niet als ik alleen was. Het was dus altijd om bij de groep te horen. Ik was affectief verslaafd.»

- U was ook verslaafd aan affectie.

KLEIN «Dat klopt. Of beter: aan wat op affectie leek.»

- Bijna alle mannen met wie u een relatie had, hebben u fysiek, verbaal of emotioneel slecht behandeld. En toch trok u altijd opnieuw naar hen toe.

KLEIN «Tja, dat is zoals drugs: het is een verslaving. Als je verslaafd bent aan heroïne en je kunt geen goede heroïne krijgen, neem je maar slechte. En als er geen slechte heroïne is, neem je iets anders. Bij mij ging dat zo met mannen. Op een gegeven moment koos ik zelfs niet meer. Ik nam gewoon wat er was.»

- U bent zelfs twee keer getrouwd met een man die u nog maar pas kende en die papieren nodig had om hier te blijven. En dan was u na enkele weken toch verwonderd dat de relatie niet goed ging. Terwijl u toch geen domme, weerloze vrouw bent?

KLEIN «Dat zei mijn vader op een gegeven moment ook. Ik was niet de enige, hoor, die zo handelde. De meeste vrouwen zaten in zo’n sukkelstraatje. Mijn vader zei: ‘Ik begrijp het niet. Jij en je vriendinnen hebben een eigen inkomen, jullie zijn zelfstandig en intelligent, waarom eindigen jullie toch altijd in zulke slechte relaties?’ Hij had gelijk. En ik wist het. Maar ik had er geen uitleg voor. Ik kon blijkbaar niet anders.»

- Hoe is uw relatie met mannen nu?

KLEIN «Ha, ik ben nu vrijgezel. Happy single, zoals dat heet. (lacht) Ik doe vol overtuiging aan abstinentie. Het is met mannen zoals met drugs of alcohol: de enige manier om ervan af te raken, is er niet meer aan te komen (schatert).»

- Komt u nooit meer in de verleiding? U zult vast toch nog aandacht krijgen, of verzoeken?

KLEIN «O, dat valt best mee, hoor. Vrouwen die wat macht uitstralen: het schrikt de meeste mannen af. Mannen zijn toch altijd graag een beetje dominant.»

- Hebt u nog veel contact met uw vrienden van vroeger?

KLEIN «Met sommigen wel. Mijn twee beste vriendinnen ken ik al van toen ik 17 was.

»Ik had veel vrienden, maar nu zijn er dat heel wat minder. Dat komt met de leeftijd. Bij mijn ouders heb ik hetzelfde gezien. De mensen bij wie je echt jezelf kunt zijn, blijven wel over. Dat is goed zo.»

- U bent in het verleden ook heel openhartig geweest over de antidepressiva die u nam. Neemt u ze nu nog?

KLEIN «Ja, ik kan niet zonder. Ze hebben mijn leven echt veranderd. Ik heb een paar keer geprobeerd om ermee te stoppen, maar dan kwam de depressie telkens terug. Altijd wakker worden met donkere gedachten, voortdurend worstelen met de absurditeit van het bestaan, je slecht voelen: dat is geen leven. Trouwens, je kunt blijven zoeken naar de zin van het leven, je zult het antwoord toch nooit vinden.»

- Daar hebt u nu meer rust in gevonden?

KLEIN «Op een gegeven moment moet je het gewoon accepteren. Net zoals ouder worden. Het heeft geen zin om ertegen te blijven vechten. Ik heb er heel lang jong uitgezien voor mijn leeftijd, maar nu is het andere koek. Soms schrik ik ervan, hoor. Mijn lijf veroudert zienderogen. (stroopt haar mouw op en laat haar bovenarm zien) Zie hoe slap die armen zijn geworden. En al die rimpels. (glimlacht) Mijn huid lijkt ondertussen op een oude gordijn.»

- U glimlacht er wel bij.

KLEIN «Wat moet ik anders? Het aanvaarden heeft me een grote rust gegeven. Ik ben blij dat ik niet meer hoef na te denken over wat ik nog kan doen om er jonger uit te zien, over botox spuiten of plastische chirurgie ondergaan. Ik heb het trouwens allebei gedaan. Een neuscorrectie op mijn 31ste, en een facelift op mijn vijftigste.»

- In de hoop dat een man meer van u zou houden, schrijft u in uw boek.

KLEIN «Daarom doen vrouwen dat toch? Toch niet voor zichzelf? Jezelf goed verzorgen, dát doen vrouwen voor zichzelf, maar een facelift? Volgens mij laat je dat alleen maar uitvoeren in de hoop dat je de ware liefde nog gaat ontmoeten.»

- Dat zegt u met een cynische ondertoon.

KLEIN «Ja, omdat ik denk dat wij compleet geprogrammeerd en gemanipuleerd zijn naar dat model, terwijl het een slecht werkend model is. De generatie van mijn ouders bestond uitsluitend uit koppels die hun hele leven samenbleven. Maar welke prijs hebben zij – en zeker de vrouwen – ervoor moeten betalen?

»Het perfecte gezin, huisje-boompje-kindje: het is een patroon dat ons is opgelegd, maar ik vind het flauwekul. We hebben heel veel tijd verloren met dat na te streven. En het heeft veel mensen al een pak verdriet opgeleverd.

»Ik zeg niet dat mijn eigen zoektocht helemaal om weg te gooien is. Ik heb ook veel leuke momenten gehad. Maar het idee van een enige, unieke, allesomvattende liefde: nee, dat geloof ik allang niet meer.»

- In uw boek zegt u ook dat seks in uw tijd een uiting van vrijheid en rebellie was. Ondertussen leven we in een tijdperk van MeToo. Hoe kijkt u daarnaar?

KLEIN «Vrouwen van mijn generatie hebben zich soms moeten laten doen om niet in de problemen te komen. Ik herinner me bijvoorbeeld dat een goede vriend van mij me op een dag naar huis zou brengen, maar hij wilde eerst bij hem thuis samen nog een joint roken. Terwijl ik daar zat, wilde hij iets anders. Ik zei nee, maar dat beviel hem niet. Het werd een beetje gevaarlijk. En dus dacht ik: sta het toe, dan ben je tenminste zeker dat hij je naar huis brengt. En ik was zeker niet de enige die zulke dingen meemaakte.

»Ik vind het heel goed dat vrouwen vandaag de dag naar buiten komen met zulke wantoestanden. Maar de vraag is: hoe komt er een einde aan? Waarom zijn er mannen die zich heel makkelijk kunnen beheersen, en andere mannen niet? Is het een verschil in testosteron? In opvoeding? Ik weet het niet.»

- U bent zelf niet getraumatiseerd door het voorval dat u net vertelde?

KLEIN «Niet echt. Het hoorde erbij in mijn generatie. Net zoals het vanzelfsprekend was dat vrouwen voor een man moesten zorgen en koken. Ik herinner me dat een van mijn schoonmoeders ooit zei: ‘Jullie zijn nu aan het vechten voor jullie rechten, maar je zult het je nog beklagen. Je zult buitenshuis kunnen werken, je zult kunnen autorijden, maar tegelijk ga je er ook nog al het huishoudelijke werk bij moeten nemen.’ Ze had gelijk. Ook vandaag is dat nog zo. Ach, het gaat heel traag. Veel mannen vinden nog altijd dat ze er recht op hebben.»

- In uw boek hebt u heel openhartig over uw leven verteld. Vanwaar die behoefte?

KLEIN «Omdat ik van de waarheid hou, denk ik. We verstoppen alles altijd maar, en we doen zo graag alsof. Dat stoort mij.»

- Was het ook om begrepen te worden door anderen? Door uw zoon, bijvoorbeeld?

KLEIN «Die leest geen Nederlands. En zelfs in het Frans zou hij mijn memoires niet gelezen hebben. Hij wil niets van het verleden weten. Hij stelt er ook nooit vragen over. Ik vind dat vreemd. Ik ben altijd heel nieuwsgierig naar ons familie­verleden geweest. Is hij bang? Of interesseert het hem gewoon niet?»

- ‘Ik had met een gestoorde man een kind gemaakt’, staat in uw boek, ‘en ik was nu verantwoordelijk voor de gevolgen ervan.’ Dat is heftig.

KLEIN «Ja, dat is zo. Ik denk dat kinderen het je verwijten als je voor de verkeerde partner hebt gekozen. Maar toen ik Roger leerde kennen, was hij heel aardig, ook al had hij in de gevangenis gezeten voor drugssmokkel. Pas later heeft hij zijn ware aard getoond (Roger was een erg gewelddadige man, beschrijft Klein in haar boek, red.).

»Nu ja, blijkbaar was ik zelf ook een beetje gestoord, op mijn manier. Tja. Ik heb mijn best gedaan. Misschien had het beter gekund. Maar ik heb gedaan wat ik op dat moment het beste vond.»

- Leeft de vader van uw zoon nog?

KLEIN «Simon heeft zijn vader leren kennen op zijn 21ste. Ze hebben toen twee dagen samen doorgebracht in Londen. Daarna is er nooit meer contact geweest. Omdat mijn zoon dat niet wilde. Roger heeft hem nog wel een brief geschreven, maar voor Simon was verder contact niet nodig. Ik weet zelf ook niet of Roger nog leeft. Hij was elf jaar ouder dan ik.»

- U hebt ook een kleindochter, die nu 16 is. Ziet u haar vaak?

KLEIN «Toen ze klein was, is ze heel vaak bij mij geweest. Dat is nu veel minder. Mijn schoondochter vond dat ik me te veel bemoeide, en ze had mij ook minder nodig als babysitter. Maar we zien elkaar zeker nog af en toe. Dan gaan we eten en winkelen in Brussel, en daarna blijft ze hier slapen.»

- Weet ze dat haar grootmoeder wereldberoemd is geweest?

KLEIN «We praten over van alles en nog wat, maar niet over wat ik heb gedaan. Het interesseert haar niet.»

- U laat haar nooit foto’s zien van vroeger?

KLEIN «Soms, en dan lacht ze omdat mijn haar zo getoupeerd was (lacht).»

Dani Klein: ‘Een vriend van me is 80 en zei onlangs: ‘Soms doe ik niets, lig ik in mijn zetel en geniet ik van mijn ademhaling. Van het leven dat door mij stroomt. Van er gewoon te zijn.’ Dat wil ik ook bereiken.’ Beeld Lalo + Eva
Dani Klein: ‘Een vriend van me is 80 en zei onlangs: ‘Soms doe ik niets, lig ik in mijn zetel en geniet ik van mijn ademhaling. Van het leven dat door mij stroomt. Van er gewoon te zijn.’ Dat wil ik ook bereiken.’Beeld Lalo + Eva

- Dirk Schoufs stierf in 1991 op 29-jarige leeftijd, Willy Lambregt in 2019 op 59-jarige leeftijd. Van het oorspronkelijke Vaya Con Dios bent u de enige die nog leeft.

KLEIN «Dat is zo. Maar Willy staat daar (wijst naar een foto op de kast in haar woonkamer). En Dirks foto staat op een kast in de gang. Ze zijn dus allebei in mijn huis.

»Dirk, dat is al lang geleden. We hadden een moeilijke, destructieve relatie achter de rug, en op het einde haatte hij mij echt. Aan Willy denk ik nog vaak. Hij was een heel lieve man. Veel intelligenter dan men dacht ook. Hij sprak perfect drie talen – Nederlands, Engels en Frans – en las veel.»

- Had u hem de laatste jaren nog gezien?

KLEIN «Een paar keer. En ik zal zijn vrouw Michèle eeuwig dankbaar zijn omdat ze ons nog bij elkaar heeft gebracht enkele maanden voor zijn dood. Ze zijn hier op bezoek gekomen, zodat we afscheid hebben kunnen nemen. Dat was heel mooi. Ik krijg nog kippenvel als ik eraan denk. We hebben vooral goed gelachen toen. Niet te veel over ernstige zaken gepraat. Het was de laatste keer dat we elkaar hebben vastgepakt. Er zat toen al geen vlees meer aan zijn lijf.

»Weet je, toen ik Willy leerde kennen en met hem een relatie begon, was hij vooral verliefd op mij. Ik minder op hem. Ik heb me weleens schuldig gevoeld: had ik het beter moeten aanpakken met hem, had ik duidelijker moeten zijn? Maar hij is heel gelukkig geworden met Michèle. Ik denk dat zij het heel moeilijk heeft. Willy was alles voor haar.»

- Op 1 januari wordt u 70. Is het maar een cijfer of raakt het u?

KLEIN «In mijn hoofd heb ik niet de indruk dat ik al 70 ben, maar ik zie het dus wel aan mijn lijf. En ik ben me er ook van bewust dat er weinig tijd overblijft. Ik zie mensen rondom mij sterven. Misschien heb ik zelf nog maar tien of vijftien jaar te leven. Die gedachte heeft me rust gegeven. Ik geniet nu meer van het alledaagse.

»Een vriend van me die 80 is, zei onlangs tegen mij: ‘Soms doe ik niets, lig ik in mijn zetel en geniet ik van mijn ademhaling. Van het leven dat door mij stroomt. Van er gewoon te zijn.’ Prachtig, vind ik. Dat punt zou ik ook willen bereiken. Ik ben al veel rustiger dan vroeger. (snel) Maar op mijn tenen trappen moet je niet doen (schatert).»

- Al van toen u een jong meisje was, wilde u groots en meeslepend leven. Dat is u gelukt. Bent u daar blij om?

KLEIN «Ja. Ik wou dat soort leven leiden en ik heb het gedaan. Maar ik ben toch tot de conclusie gekomen dat het mij het geluk niet heeft kunnen brengen.»

- Hebt u ergens spijt van?

KLEIN (denkt na) «Van een aantal praktische zaken in de tijd van Vaya Con Dios. En van het feit dat ik niet wijzer was toen ik moeder ben geworden. Maar eigenlijk heeft het weinig zin om spijt te hebben van hoe je ooit hebt gehandeld. Want blijkbaar was het op dat moment voor jou de enige manier waarop je kon handelen. Ik was nu eenmaal wie ik was toen Simon werd geboren. Misschien was het niet goed genoeg, maar ik heb gedaan wat ik kon doen.»

Het album ‘What’s a Woman?’ kwam vorige maand uit bij PIAS.

(DM)

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234