Lana Del Rey Beeld Press
Lana Del ReyBeeld Press

Fans overLana Del Rey

‘Ze zal nooit geil doen om geil te doen. Bij Lana Del Rey zit er altijd iets meer achter’

Twaalf jaar geleden nam Lizzy Grant, een poëtisch aangelegd meisje uit Lake Placid, New York, een Besluit: ze stopte Lizzy in een doosje waarvan enkel zijzelf de sleutel had, en presenteerde zich voortaan als Lana Del Rey. Vijf platen lang raakte de wereld er niet uit of Lana een mooi marketingproduct dan wel een groots artieste was, maar met het album ‘Norman Fucking Rockwell!’ gingen zelfs de ferventste critici overstag. Vrijdag brengt ze ‘Chemtrails over the Country Club’ uit: prima gelegenheid om met bekende fans als Helmut Lotti, Astrid Stockman, Sylvie Kreusch en Flo Windey een antwoord te zoeken op de vraag: wat maakt Lana Del Rey opvallender, aantrekkelijker en getalenteerder dan het gros van haar collega’s?

HUMO Op ‘Chemtrails Over the Country Club’ staan onder meer een Joni Mitchell-cover (‘For Free’), een duet met countryzangeres Nikki Lane (‘Breaking Up Slowly’) en een nummer (‘Yosemite’) dat ze voor een vorige plaat had geschreven, maar waarvan ze toen zei: ‘Dit klinkt te gelukkig. Zo ver ben ik nog niet.’ Kijken jullie uit naar de nieuwe plaat?

SYLVIE KREUSCH (zangeres) «Altijd als Lana Del Rey iets nieuws uitbrengt, neem ik daar mijn tijd voor. Na drie keer luisteren ben ik er doorgaans aan verslaafd.»

HELMUT LOTTI (zanger) «Het vooruitgestuurde titelnummer vind ik alvast top, omdat het álles oproept waar een mens af en toe nood aan heeft: overgave, gulzigheid, landerigheid, verdoving, broeierigheid, vrijheid, grootse romantiek... ’t Is de soundtrack bij een eeuwigdurende onenightstand die je alle besef van tijd en ruimte doet verliezen.»

HUMO Toe maar.

LOTTI «Twee keer in mijn leven heb ik zelf zo’n allesverterende relatie meegemaakt, waarbij ik tegelijk bedwelmd en klaarwakker was. Tof als ultieme escapade, niet aan te raden als permanente levensstijl (lacht).»

FLO WINDEY (presentatrice) «‘Chemtrails Over the Country Club’ had evengoed vijftig jaar geleden opgenomen kunnen zijn – fijn, want ik hou van oude muziek. Alleen, en dat vind ik juist zo goed aan Lana Del Rey, hoor je hier en daar geluiden en tekstflarden die dan weer superhedendaags zijn. Florence + the Machine heeft dat ook: veel van hun nummers hebben bijna iets middeleeuws, totdat je Florence ineens iets als ‘And then he ghosted me’ hoort zingen – geghost worden is een héél 21ste-eeuwse term die aangeeft dat iemand niet meer antwoordt op je sms’en.»

HUMO Het wordt haar zevende plaat in elf jaar, maar hoe veelzijdig is Lana Del Rey in die veelheid? In wezen wijkt ze amper af van haar vaste recept: een goeie mix van americana, strijkersarrangementen, verhalen over treurige meisjes en citaten uit bekende songs.

ASTRID STOCKMAN (sopraan) «‘Chemtrails’ staat qua thematiek nochtans mijlenver af van haar vroegere werk. Op haar eerste platen wemelt het van de drugs, feestjes, geweren, Harley Davidsons en wodka uit de liquor store, nu heeft ze het ineens over naar de markt gaan, haar haren wassen, koffie drinken en de was doen. Huisje-boompje-beestje all the way.»

HUMO Is dat een goede of een slechte evolutie?

STOCKMAN «Ik vind het vooral interessant om te zien hoe ze evolueert en zonder taboe zoveel verschillende aspecten van het vrouw-zijn laat zien.»

LOTTI «’t Is overigens geestig, en ook weer typisch Lana Del Rey, dat ze op het idee komt om ‘chemtrails’ te gebruiken in een songtitel. Chemtrails, dat zijn eigenlijk contrails – condensatiestrepen van vliegtuigen – waarvan aanhangers van complottheorieën menen dat er chemicaliën in zitten waar de machthebbers ons stiekem mee willen bedwelmen.

»Fantastisch beeld ook: Lana die op haar rug in een zwembad ligt te dobberen, starend naar de chemtrails in de strak blauwe lucht boven haar.»

HUMO ‘God bless America – and all the beautiful women in it,’ zingt ze. Vind je haar een aantrekkelijke vrouw?

LOTTI «Zeer. Ze is een mysterieuze vrouw, behept met een grote dosis zelfrelativering, humor en intelligentie. Dat maakt haar in mijn ogen buitengewoon aantrekkelijk: ik ben het eens met Jan Fabre als hij zegt dat ons meest sexy orgaan de hersenen zijn.

»Lana Del Rey straalt seks uit en schaamt zich niet om op-en-top vrouw te zijn. Ik heb begrepen dat de feministen niet altijd even blij zijn met sommige van haar nogal ‘onderworpen’ songteksten, maar ik vind dat daar juist een hoop macht in zit. Zíj – en niet de man – beslist of ze zich wil onderwerpen, hè?»

Sylvie Kreusch: ‘Lang geleden heeft Lana aan haar gezicht laten werken. Je bent jong en onzeker en je entourage wil het zoveelste popsterretje van je maken: dan kan zoiets gebeuren.’ Beeld Press
Sylvie Kreusch: ‘Lang geleden heeft Lana aan haar gezicht laten werken. Je bent jong en onzeker en je entourage wil het zoveelste popsterretje van je maken: dan kan zoiets gebeuren.’Beeld Press

HUMO Ze is in elk geval zelf vaak expliciet over haar vrouwelijkheid en hoe ze die uitspeelt. Typerend citaat: ‘Mijn song ‘Fucked My Way up to the Top’ is autobiografisch, al heeft geen van mijn bed- partners me ooit een platen-contract bezorgd.’

KREUSCH «Ze heeft een bepaalde zelfspot en doet zich niet voor als de sterke vrouw die boven alles staat. Ze is gewoon eerlijk én ze stelt zich breekbaar op: dat vind ik net zo goed een feministisch statement.»

STOCKMAN «Ze speelt in haar songs graag met de grenzen van wat moreel toelaatbaar wordt geacht. Op de plaat ‘Ultraviolence’ heeft ze het bijvoorbeeld over toxische relaties, waarin ze mentaal of zelfs fysiek misbruikt werd door haar partner. ‘He hit me and it felt like a kiss,’ zingt ze in het titelnummer (naar het gelijknamige liedje van The Crystals, red.): daar heeft ze de nodige commentaar op gekregen, omdat het partnergeweld zou verheerlijken. Haar repliek: ‘Ik verheerlijk niets; ik wil gewoon eerlijk laten zien hoe het is. Dit is mijn leven, mijn verhaal, jullie halen eruit wat jullie willen’.»

HUMO Twee jaar geleden bracht ze een dichtbundel uit: ‘Violet Bent Backwards Over the Grass’, waarin ze schreef over onder meer Jim Morrison, sportkleren en een midlifecrisis, al dan niet die van haarzelf.

LOTTI «Mijn dochter heeft die in huis gehaald en me een aantal gedichten doorgestuurd. Er was er eentje bij dat ik woordelijk vanbuiten ken: ‘I love u / But you don’t understand me / My life is my poetry / My love making is my legacy’. Tattoos zijn niks voor mij, maar stel dat ik er in een dronken bui toch eentje zou laten zetten, dan wordt het er één van die laatste twee regels. Er gaat passie van uit, vind ik, en een grote erotische kracht.»

HUMO Dat gevoel voor poëzie zit uiteraard ook in haar songs vervat.

WINDEY «Volgens mij is dat één van dé redenen waarom Lana Del Rey tien jaar geleden groot is geworden bij de weemoediger aangelegde jeugd: ze kakt songregels die je zo op je Tumblr-blog kunt zetten, of waarvan je denkt: wow, da’s clever.

»Mijn favoriete Lana-zin van de afgelopen jaren komt uit het titelnummer van ‘Norman Fucking Rockwell’: ‘Goddamn man-child / You fucked me so good that I almost said, ‘I love you’’. Goed gevonden en vintage Lana Del Rey: ze zal nooit geil doen om geil te doen, er zit altijd iets meer achter. ‘My pussy tastes like Pepsi Cola’: idem dito.»

STOCKMAN «Ik denk nu aan de meesterlijke videoclip van ‘Ride’, over het vrije leven on the road. Tussen een bende dikke, kale, oude Harley Davidson-venten zie je haar in een gescheurd T-shirt in de drankwinkel kortedrank halen. Trashy, maar ze komt ermee weg omdat er een soort poëzie in zit. Ze is een eeuwige outsider: dat geeft haar teksten iets weemoedigs, een zoet verdriet.»

LOTTI «De grens tussen erotiek en trash is dun en moet dus altijd goed bewaakt worden. Daarin is Lana Del Rey een meester: ze verstaat de kunst om expliciet te zijn zonder vulgair te worden. Hoe zoiets werkt, weet ik niet. Sommige mensen komen daar nu eenmaal mee weg, anderen niet. Paris Hilton is ooit gefotografeerd toen ze wijdbeens zonder slip uit een limousine wilde stappen: dat zag er op één of andere manier niet vulgair uit, terwijl toen Britney Spears hetzelfde overkwam het er wél vulgair uitzag.»

BANG ALS BAMBI

HUMO Onze Tamino coverde twee jaar geleden haar ‘Mariners Apartment Complex’, waarna ze hem vroeg om in Dublin in haar voorprogramma te komen spelen. Brengt dat jullie op ideeën?

KREUSCH «Ik zou zelf nooit Lana Del Rey coveren. Er worden nu al te veel vergelijkingen tussen ons gemaakt. En vooral: ik zou dat nooit beter kunnen doen dan zij. Dat gezegd zijnde zou ik niet weigeren om in haar voorprogramma te spelen, mocht ze me er persoonlijk om komen smeken (lacht).»

LOTTI «Meer nog: als er één persoon is met wie ik ooit nog eens een duet zou willen zingen, dan wel Lana Del Rey.»

HUMO Wie zag haar al live?

STOCKMAN «Ik, in het Sportpaleis. Ik was aangenaam verrast, want in de liveoptredens die ik op YouTube had gezien, was ze niet altijd even toonvast. Maar in Antwerpen zong ze dus zeer goed.

»Het viel me ook op hoe weinig showmanship ze bracht. Je hebt performers die naar het publiek toestappen en hun hele lijf en leden in de strijd werpen, maar zij stond daar maar in haar eigen kracht te staan. Op haar manier was dat ook weer zéér intrigerend. Volgens mij is ze in wezen eerder introvert.»

KREUSCH «In het begin van het concert stond haar stem wel nog op tape, waardoor ik dacht: dit gaat een teleurstelling worden. Maar na een zin of vier zong ze wel duidelijk zelf. En góéd, dus. Maar blijkbaar heeft ze toch nog altijd dat opstapje nodig, dat duwtje in de rug om zo’n massa in de ogen te durven kijken.»

HUMO In 2016 stond ze ook op TW Classic, tussen Lionel Richie en Bruce Springsteen.

LOTTI «Daar zag ik haar samen met mijn dochter. Bij brulboei Bruce zijn we al na het derde nummer vertrokken – hij dramde me wat te veel, en toen Little Steven harmonieën begon te zingen, klonk dat zo vals als een kat – maar bij Lana bleven we van begin tot einde staan. Gezongen theater: ze bewoog niet veel, maar speelde het personage Lana Del Rey wel tot in de perfectie. Fa-sci-nerend vond ik het: ik kreeg visioenen van een verlaten highway bij zonsondergang, en van Lana in een witte jurk op de porch van een vervallen motel. Daar blijft een romanticus zoals ik aan hangen.»

WINDEY «Ik zag haar daar toen ook: fenomenaal. Alleen vond ik het ontzettend sneu voor haar dat het gros van de boomers in de Golden Circle (de zone net voor het podium, red.) luidop door haar nummers heen stonden te kwebbelen, in sommige gevallen met hun rug naar het podium. Die kwamen niet voor haar, natuurlijk, maar voor Bruce Springsteen. Ik stond tamelijk vooraan en heb zelf kunnen zien hoe ze op een gegeven moment tranen in haar ogen kreeg. Een paar nummers voor het geplande einde is ze van het podium gestapt.»

LOTTI «Mij deed ze de hele tijd denken aan de jonge Priscilla Presley. Dat had met haar uiterlijk te maken, maar ook met haar muziek: die ademde dezelfde bedwelmende, dromerige sfeer uit die je ook hoort in Elvis’ ‘Heartbreak Hotel’, Roy Orbisons ‘In Dreams’ of Chris Isaaks ‘Wicked Game’. ‘Elvis is my daddy / Marilyn’s my mother,’ zingt Lana in ‘Body Electric’: volgens mij is dat eenvoudigweg de waarheid (lacht).»

HUMO Live viel vroeger vaak op dat ze, zoals pakweg ook Anthony Kiedis van Red Hot Chili Peppers, technisch geen hoogvlieger is.

LOTTI «Het was in Werchter toch allemaal redelijk juist gezongen, hoor. Ze zong zoals op haar platen: lijzig, bijna verdoofd, met van die glissando’s waarmee ze van noot naar noot zweefde. Een beetje zoals Chet Baker, alsof ze je wilde hypnotiseren.

»Maar wat ik belangrijker vond, was dat ze me wist mee te trekken in haar verhaal. Wat dat betreft, is ze vergelijkbaar met Nick Cave: sec beschouwd geen geweldige zanger, maar zijn optreden in de Lotto Arena was één van de beste die ik ooit heb bijgewoond.»

HUMO Ze kampt nog steeds met de negatieve gevolgen van die ene keer dat ze zwaar door het ijs zakte. In 2012, toen ze net was doorgebroken met ‘Video Games’, gaf ze een rampzalig optreden in ‘Saturday Night Live’. Nadien heeft ze – tot 14 december 2020 – negen jaar lang niet meer live op televisie gezongen.

LOTTI «Ik heb dat destijds gezien, ja. Volgens mij bestierf ze het van de zenuwen: ze oogde zo bang als Bambi in een donker bos en kon geen toon houden. Ik voelde een vaderlijke reflex opkomen, zo van: ‘Meisje, gaat het wel?’ (lacht

WINDEY «Volgens mij had ze een beetje te veel gedronken die avond, wat ik op één of andere manier wel aandoenlijk vond: ze deed me wat denken aan Amy Winehouse. Het heeft haar trouwens geen windeieren gelegd dat ze zo slecht voor de dag kwam in dat programma: het regende de dagen erna grappige Lana-memes en meteen wist iedereen wie ze was.»

HUMO ‘Live fast, die young, be wild, have fun’ is haar bekendste, zij het misschien niet al te originele goede raad. Hebben jullie iets van haar geleerd?

KREUSCH «Van haar, maar ook van artiesten als St. Vincent of Róisín Murphy: dat je als vrouw net zoveel kunt verwezenlijken, even sterk in je schoenen kunt staan en even hard de touwtjes in handen kunt nemen als een man. Met wie ze ook werkt, het blijft van haar.»

STOCKMAN «Ik heb niet de indruk dat ze veel luistert naar pr- of marketingmensen. Als de pers haar woorden weer eens heeft verdraaid en als clickbait gebruikt, dan zal ze gegarandeerd een vlammende speech op Instagram of Facebook zetten. Toen er laatst commentaar kwam op de hoes van ‘Chemtrails Over the Country Club’ – er stonden vooral blanke vrouwen op, waardoor sommige mensen al meteen de racismekaart trokken – postte ze meteen een Facebook-repliek om zich te verdedigen: ‘Gasten, weten jullie wat ik al allemaal heb gedaan voor people of colour?’

»Grappig trouwens dat ze die Instagram-filmpjes vaak in haar T-shirt opneemt, met op de achtergrond haar kamer die helemaal overhoopligt: blijkbaar vindt ze het niet nodig om eerst even op te ruimen. Toch wel bijzonder voor iemand die zo bezig is met haar imago en met esthetiek.»

HUMO Ze neemt veel commercials op, en die zijn zeer divers: van Jaguar over H&M tot Gucci-parfum.

KREUSCH «Ik heb al die spotjes gezien: altijd was het in haar stijl, paste het in haar wereldje, was het duidelijk dat zij de creatieve leiding had. Als je het op die manier kunt doen, maakt het voor mij niet uit met welk product je staat te zwaaien.»

LIP-O-SUCTIE

HUMO Taylor Swift noemde haar ‘de invloedrijkste vrouw in de popwereld’, en Billie Eilish vond vooral ‘het merk Lana’ perfect. Heeft ze iets waar jullie jaloers op zijn?

KREUSCH «Ja: haar songschrijftalent. En het feit dat ze compleet haar zin doet en daar toch een groot en trouw publiek mee weet te bereiken. Ze brengt singles uit van wel tien minuten, ‘Venice Bitch’ bijvoorbeeld, en geeft geen zier om wat de radio van haar verwacht: respect. En ze is geen eendagsvlieg: met elke plaat wordt ze beter. Ze is duidelijk iemand die mooi oud kan worden in haar muziek.»

LOTTI «Ik ben vooral jaloers op het feit dat ze selfmade is. Toen ik aan mijn zangcarrière begon, was ik een product dat iemand anders had gecreëerd: op zich niks mis mee, al was ik liever een product geweest dat ik zélf gecreëerd had, zoals zij. Lana Del Rey – enfin, Lizzy Grant – is al in haar kindertijd aan een zoektocht naar zichzelf begonnen. Op haar 18de had ze al een drankverslaving achter de rug, stel je voor – met als resultaat dat ze al op jonge leeftijd precies wist wat ze wilde. Op een gegeven moment heeft ze heel bewust haar alter ego Lana Del Rey uitgevonden, een artistiek project waarmee ze veel meer kanten uit kon dan ze als Lizzy Grant ooit had gekund. Ik heb daar mateloos veel waardering voor.»

KREUSCH «Bij die drankverslaving heb ik wel wat mijn twijfels, net als bij haar bewering dat ze nog in een trailer park heeft gewoond. Ze is het schoolvoorbeeld van een artieste die erg gesteld is op haar privacy en liever zelf verhalen verzint dan dat de pers het doet. Ze maakt een film van haar leven, maar dat staat mijn respect voor haar niet in de weg. Integendeel, het maakt haar alleen maar mysterieuzer.»

HUMO Van ‘I keep my lips red to seem like cherries in the spring’ tot ‘I’m pretty when I cry’: in haar songs smokkelt ze af en toe stijltips. Maar gaat ze soms niet te ver in het creëren van haar persona?

KREUSCH «Lang geleden heeft ze aan haar gezicht laten werken: dat zie je er uiteraard nog aan. Je bent jong en onzeker en je wordt omringd door mensen die het zoveelste popsterretje van je willen maken: dan kan zoiets gebeuren. Ik weet vrij zeker dat ze dat nu niet meer zou doen.»

WINDEY «Anderzijds: als ze geen opgespoten lippen had, zou Lana Del Rey Lana Del Rey niet zijn. Het past in het complete plaatje – net als de hoerenkoten, de strippalen en de sigaretten in haar videoclips.»

HUMO Die lippen geven haar wel een soort permanente duckface.

LOTTI «Het ziet er een beetje onnozel uit, akkoord, maar voor haar imago is het perfect. Ik heb er verder ook geen mening over – er zijn wel meer kunstenaars die zichzelf in naam van de kunst verminken. Al vraag ik me af of ze die siliconen er weer uit kan laten zuigen wanneer ze ze over pakweg tien jaar beu is? Een lip-o-suctie, haha.»

HUMO ‘They judge me like a picture book,’ zingt ze het oude ‘Brooklyn Baby’. ‘By the colours, like they forgot to read’.

WINDEY «Je ziet dat wel vaker bij vrouwelijke artiesten, dat uiterlijkheden meer aandacht krijgen dan wat ze te vertellen hebben. Katy Perry bijvoorbeeld kan er ook van meespreken.»

LOTTI «Was Lana Del Rey een singer-songwriter met een akoestische gitaar, dan zou ze van meet af aan veel serieuzer zijn genomen. Lana speelt een rol: in de ogen van veel critici is dat meteen verdacht, waardoor ze niet verder kijken. Eerlijk: ze weten niet wat ze missen.»

‘Chemtrails Over the Country Club’ van Lana Del Rey komt uit op vrijdag 19 maart bij Interscope/Polydor.

‘Chemtrails Over
the Country Club’
van Lana Del Rey
komt uit op vrijdag
19 maart bij
Interscope/
Polydor. Beeld Humo
‘Chemtrails Overthe Country Club’van Lana Del Reykomt uit op vrijdag19 maart bijInterscope/Polydor.Beeld Humo
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234