Jimi Hendrix.Beeld rv

VoorpublicatieBiografie Jimi Hendrix

‘Zijn schaamhaar bleek vast te zitten: dat moest ik voorzichtig lostrekken zonder hem pijn te doen’

De vijftig jaar geleden gestorven Jimi Hendrix was niet alleen de beste, de knapste en de invloedrijkste, hij had ook een bovengemiddeld entertainend leven. Dat blijkt eens te meer uit 'Wild Thing', Philip Normans biografie van Johnny Allen 'Buster' Hendrix, waarvan over enkele dagen de Nederlandse vertaling verschijnt. In deze exclusieve voorpublicatie enkele snapshots: van Jimi's complexe vriendschap met Rolling Stone Brian Jones, van de omgang met zijn electric ladies en van zijn bewogen periode in Londen, waar hij zich ontpopte van gerucht tot legende.

Eind oktober '66 werd er voor het eerst over Jimi geschreven in de Britse muziekpers in een bericht in de Record Mirror: 'Chas Chandler (de bassist van The Animals, die Jimi naar Londen haalde en daarmee zijn eerste stappen als manager zette, red.) heeft een contract gesloten met een 20-jarige [sic] neger, Jim [sic] Hendrix, en die naar ons land gehaald. Hij speelt onder andere met zijn tanden en wordt in zekere kringen beschouwd als 'de nieuwe grote ster'.'

'Neger' was in 1966 nog een heel acceptabel woord, en in al het publiciteitsmateriaal over Jimi en de Experience werd vrijwel zonder uitzondering melding gemaakt van zijn huidskleur, dikwijls in bewoordingen die je associeert met een woeste inboorling of een kermisattractie. Bij zijn pogingen hem aan de man te brengen gebruikte Chandler dikwijls de term 'wildeman van Borneo'.

Hoe stuitend dat tegenwoordig ook mag lijken, het was heel wat zachtzinniger dan de racistische uitlatingen die Jimi in Amerika had moeten verduren; het beviel hem zelfs, omdat hij vond dat het hem interessanter maakte. Van bepaalde andere, al even denigrerende kwalificaties trok hij zich niets aan, omdat hij geen idee had wat ze betekenden - 'derwisj' bijvoorbeeld, of 'Mau Mau', een verzetsbeweging uit de jaren 50 in het door de Britten geregeerde Kenia. Het Britse racisme verschilde in zoverre van het Amerikaanse dat het gewoonlijk niet bewust kwaadaardig was, en in het algemeen liet hij de grovere uitingen ervan liever van zich afglijden dan door zijn nieuwe witte begunstigers als een lastpak te worden beschouwd. Eén van de stuitendste varianten was 'The Black and White Minstrel Show', een televisieprogramma van de BBC waarin zwart geschminkte witte zangers over Mammy en de Swanee River zongen en ondertussen karikaturaal met hun ogen rolden en met hun handen wapperden.

'We zaten een keer bij Zoot Money naar de tv te kijken toen 'The Black and White Minstrel Show' begon,' vertelt Eric Burdon (zanger van The Animals, red.). 'Ik keek naar Jimi om te zien hoe hij zou reageren, en hij vertrok geen spier. Vanaf dat moment wist ik dat die jongen alles zou doen wat nodig was om hogerop te komen.'

IN VUUR EN VLAM

Terwijl 'Purple Haze' in april '67 in de Britse hitlijsten belandde, maakte The Jimi Hendrix Experience een tournee door Groot-Brittannië met The Walker Brothers, Cat Stevens en Engelbert Humperdinck - de eerste van nog meer beroerd gekozen combinaties waar ze voortdurend hinder van zouden ondervinden. Voor het eerste optreden, in de Astoria-bioscoop in Finsbury Park, besprak Chandler met Keith Altham van NME op welke manier Jimi de vernielingen van The Who zou kunnen overtreffen. Omdat hij gezien had dat één van de vijf nummers op de setlist 'Fire' heette, zei Altham: 'Je zou hem altijd nog zijn gitaar in brand kunnen laten steken.'

'Het was bedoeld als grapje,' licht Altham toe. 'Maar Chas zei meteen tegen Gerry, de roadie: 'Ga gauw even een blikje aanstekervloeistof kopen.'' Het geval wil dat er een beroemd precedent was uit de jaren 50, de tijd van de rock-'n-roll, waarbij Jerry Lee Lewis de show stal door de vleugel van Chuck Berry, die direct na hem zou optreden, in brand te steken. Maar terwijl Lewis' piano ogenblikkelijk met een luid 'WOESJ!' in vlammen opging, waren er flink wat scheutjes aanstekervloeistof en drie lucifers nodig vóór Jimi's gitaar ook maar een beetje vlam wilde vatten.

Toen dat eindelijk gebeurde, zwiepte hij het smeulende karkas rond boven zijn hoofd, waarbij hij lichte brandwonden aan zijn hand opliep, en smeet het toen het publiek in. In de opschudding die volgde, raapte de promotor van de tour, de vroegere orkestleider Tito Burns, het instrument op en hij probeerde het onder zijn jasje te verbergen als om te voorkomen dat het als bewijsstuk tegen hem gebruikt zou worden.

DE PENIS VAN MILO

Een lastig optreden van een totaal andere orde diende zich in februari '68 aan in Chicago, toen een jonge vrouw Jimi met een ernstig gezicht een visitekaartje overhandigde en zichzelf en haar twee vrouwelijke metgezellen voorstelde als The Plaster Casters. De bizarste groupieactiviteit die ooit geboekstaafd is, had zijn oorsprong in een les kunstzinnige vorming aan de University of Illinois, waarin de 19-jarige Cynthia Albritton de opdracht kreeg om een afgietsel te maken van een voorwerp naar keuze. Het eerste wat bij haar opkwam, was de penis van een rockster, en ze besloot dat die van Jimi de eerste van een hele reeks moest worden.

Hij bleek een bereidwillige proefpersoon, net als Noel Redding, en de behandeling vond zonder verwijl plaats in hun respectieve hotelkamers, al had ze meer weg van een wetenschappelijk experiment dan van een orgie. Jimi moest zijn 'werktuig', zoals de drie jonge vrouwen het gekscherend aanduidden, in een op een cocktailshaker lijkende metalen houder steken die was gevuld met alginaat, een snel hard wordende substantie die tandartsen gebruiken om afdrukken van een gebit te maken, en het zo lang mogelijk in staat van paraatheid houden. De afdruk werd daarna volgegoten met gips, dat vervolgens moest uitharden. Cynthia's assistente rondde intussen het andere deel van het werk af.

Het lukte Jimi om de verlangde positie vast te houden (wat de vraag doet rijzen hoe zijn support act, Soft Machine, het ervan afgebracht zou hebben). Hij wist zijn goede humeur te bewaren, zelfs toen, in Cynthia's woorden, 'zijn schaamhaar vast bleek te zitten in de mal en ik dat heel voorzichtig los moest trekken zonder hem pijn te doen'. Het afgietsel werd later tentoongesteld in een galerie, samen met bijdragen van andere tourende muzikanten die eveneens bezoek van The Plaster Casters hadden gekregen. Maar de ster van de show was zonder enige twijfel het object dat in het bijschrift van een persfoto werd omschreven als 'de penis van Milo'.

SCHERVEN RUIMEN

Kathy (Etchingham, de Britse met wie hij tweeënhalf jaar een relatie had, red.) had niets gemeen met de bewonderende, onderdanige 'huppelkutjes' die je aan de arm van popsterren kon zien hangen; ze hield er een uitgesproken mening op na, had een vurig temperament en kon heel doortastend optreden. Als zij en Jimi weer eens ruzie hadden, rukte ze de kleerkast open en smeet ze zijn geliefde kleren naar zijn hoofd, zodat de rimpelblouses en gebloemde sjaaltjes in het rond vlogen als in een scène uit een hippievariant van 'The Great Gatsby'.

Hendrix en Kathy Etchingham

Een enkele maal beging ze zelfs de ultieme zonde haar woede op zijn instrumenten te koelen - iets waartoe alleen hij gerechtigd was - wat er een keer toe leidde dat ze het achterblad van een kleine akoestische gitaar intrapte. Op gezette tijden stoof ze de deur uit, achternagezeten door Jimi. Ooit greep hij haar tijdens een worsteling op het trottoir bij haar roze wikkelrok, die daardoor prompt loskwam, zodat ze opeens in haar onderbroek en haar kousen op straat stond.

Eén van de belangrijkste aanleidingen voor hun conflicten was eten. Zoals elke man uit die tijd, of hij nu zwart was of wit, verwachtte Jimi dat 'zijn' vrouw voor het eten zou zorgen. En in het begin van hun relatie wist Kathy amper hoe ze een ei moest koken. Zoals te verwachten was van iemand die in zijn jeugd ratelslang had moeten eten, was Jimi niet bepaald een kieskeurige eter. De enige dingen die hij niet lustte, waren tonijn, marmelade en aardappelpuree, omdat het hem te zeer deed denken aan de 'warme prak' uit het leger. Toen hij op een avond aanmerkingen had op de nogal klonterig uitgevallen portie die Kathy hem voorzette, griste ze beide borden van tafel en smeet ze die kapot op de vloer. Jimi zette haar dat betaald door haar op te sluiten in de badkamer, waaruit ze alleen wist te ontsnappen omdat Lotta, de vriendin van Chas die toevallig thuis was, haar hoorde roepen en op de vloer bonzen. Toen ging ze ervandoor en bracht ze de nacht door bij haar voormalige kamergenoot Angie King, terwijl de propere Jimi snel een bezem ging zoeken en de scherven opveegde voordat Chas Chandler ze zou zien.

Toen Kathy de volgende dag terugkwam, overhandigde Jimi haar - in plaats van zich te verontschuldigen - een stuk papier met de tekst van een song, 'The Wind Cries Mary'. Mary was haar tweede naam, die hij normaal gesproken alleen gebruikte om haar te plagen; er is zelfs een regel over 'sweeping up the pieces of yesterday's life', die hem te binnen was gevallen terwijl hij in de weer was met de bezem, in de overtuiging dat ze voorgoed was vertrokken.

Dat Jimi's relatie met Kathy zo lang standhield, was voornamelijk te danken aan haar opmerkelijk tolerante benadering van zijn seksuele olympiade tijdens de tournees door Amerika en Europa, en die nauwelijks getemperd werd door hun huiselijke idylle op 23 Brook Street. Van de meeste van die electric ladies wist Kathy niets, maar er was er één bij die steeds moeilijker te negeren viel. Dat was Devon Wilson, de bekoorlijke, lichtgetinte Afro-Amerikaanse die Jimi had leren kennen in Los Angeles. Ze ontwikkelde zich snel van een gewone groupie tot persoonlijke drugsleverancier, en daarna tot een officieus maar onmisbaar lid van zijn Amerikaanse hofhouding.

Devon Wilson, de bekoorlijke, lichtgetinte Afro-Amerikaanse die Jimi had leren kennen in Los Angeles. Ze ontwikkelde zich snel van een gewone groupie tot persoonlijke drugsleverancier.

Dikwijls leek haar verhouding met Jimi meer op die tussen broer en zus: zo vertelden ze elkaar over hun seksuele escapades met anderen, die in het geval van Devon evengoed vrouwen als mannen konden zijn. Ondanks haar onzalige drugsverslaving was ze opgewekt en geestig, ze leek de hele wereld te kennen en vond allerlei manieren om zichzelf nuttig te maken, van het regelen van het doorgaande verkeer in Jimi's kleedkamer tot het organiseren van en meedoen aan de triootjes waarvan hij zo'n liefhebber was. Ze volgde Jimi zelfs naar Londen en wist zich binnen te werken in zijn leven op 23 Brook Street zonder dat Kathy enig idee had wie ze was. 'Ik herinner me nog dat ze op het voeteneind van ons bed zat terwijl we erin lagen, of erop, en ons thee inschonk.'

OVERDOSIS SLAAPPILLEN

Hoewel er intussen drie jaar voorbij waren en er een immense stoet vrouwen langs zijn bed was getrokken, kon Jimi Linda Keith maar niet vergeten, degene die hem had ontdekt in New York en met wie hij een bloedbroederschap had gesloten. Hun wegen waren sindsdien uiteengegaan, maar, zegt Linda: 'We hadden allebei aldoor het gevoel dat we op een dag de problemen die we allebei hadden, zouden oplossen en uiteindelijk weer bij elkaar zouden komen.'

In de tijd dat Jimi en Linda elkaar hadden leren kennen, was ze de vriendin van de op één na belangrijkste Rolling Stone, Keith Richards. Haar huidige vriend was die andere, tot de ondergang gedoemde Stone, Brian Jones. Brians buitensporige drugsgebruik had een fnuikende uitwerking op zijn vroeger zo briljante instrumentale vaardigheden en zijn veroordelingen wegens drugsbezit maakten het de Stones onmogelijk om tournees te maken door Amerika, hun lucratiefste afzetgebied. Toch konden zijn bandgenoten het niet over hun hart krijgen om hem te ontslaan.

Brian ontdekte al snel welke gevoelens Linda voor Jimi koesterde en deed voor de grap alsof ze rivalen waren, wat Jimi met de schaamteloze machohouding van die tijd alleen maar stimuleerde. 'Op den duur werd het een stompzinnige wedstrijd tussen hen tweeën,' vertelt ze. 'Dan zaten ze samen in een club te discussiëren over de vraag wie van hen beiden met Kerstmis mijn vriendje zou zijn. Jimi stuurde me een cadeau dat zogenaamd afkomstig was van Brian - een gruwelijke wollen muts met een pompon - en één van hemzelf, een prachtige kaftan van Thea Porter.'

Brian was wild jaloers op zijn vroegere held. Toen Linda op een avond in haar eentje naar een optreden van Jimi zou gaan, liet hij haar een overdosis slaappillen slikken, onder het voorwendsel dat het amfetamines waren om wakker te blijven, en ging toen op de loop. Ze werd gevonden, met spoed afgevoerd naar het ziekenhuis en gereanimeerd. 'Toen bracht het pr-bureau van de Stones een bericht uit dat ik een zelfmoordpoging had gedaan uit liefde voor Brian.'

In maart 1969 zou Jimi beginnen aan de volgende tournee door Amerika. Kathy had zoals gewoonlijk geen zin om mee te gaan, maar sprak met hem af dat ze elkaar vóór het begin van de tournee in New York zouden treffen, terwijl hij aan het werk was in The Record Plant. Ze trof hem aan in de luxueuze Garden Suite van het Pierre Hotel - die hij tot dat moment had gedeeld met Devon Wilson - omringd door 'het luidruchtigste en akeligste zootje dat ik ooit had gezien. Veel van die vrouwen waren duidelijk hoeren,' vertelt ze in haar autobiografie, 'en de mannen leken pooiers en dealers, met hun coole zonnebrillen en kleine cocaïnelepeltjes om hun nek, alsof het kantoorbadges waren.' Ze liet het over haar kant gaan tot er op een dag een man binnenkwam die een sporttas bij zich had en mank liep - omdat hij, zo verklaarde hij, pas in zijn been geschoten was. Per ongeluk liet hij de tas vallen, die openging, waardoor er pakjes met wit poeder en een pistool zichtbaar werden. Kathy maakte zich uit de voeten en trok in bij Angie, die gescheiden was van Eric Burdon en met een nieuwe vriend in New York logeerde. Bij de eerste vlucht naar huis die ze kon krijgen moest ze tweemaal overstappen, en het vliegtuig zat vol nonnen en priesters, die hardop begonnen te bidden toen het weer onstuimig werd. 'Ik was zo opgelucht,' schreef ze, 'dat ik bijna met hen mee ging doen.'

Uit: 'Wild Thing - De biografie van Jimi Hendrix' van Philip Norman 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234