null Beeld

10 filmprojecten die hopeloos flopten: het vreugdevuur der ijdelheden

Hoongelach steeg op van de Croisette toen regisseur Sean Penn in mei vorig jaar op het filmfestival van Cannes zijn nieuwe drama ‘The Last Face’ kwam presenteren. De film werd door critici gebrandmerkt als een vanity project: een egotrip van een celeb die duidelijk de pedalen kwijt is. In de filmgeschiedenis wémelt het van zulke miskleunen. Wij hebben voor u tien beruchte gevallen op een rijtje gezet waarover men alleen maar kan denken: ‘Maar wat bezíélde die maker?!’

'Een artiest die de top heeft bereikt, gaat denken dat elke nieuwe scheet fonkelt van genialiteit'


1. Battlefield Earth

(Roger Christian, 2000)

Grof gesteld doorloopt het doorsnee-vanity project twee fasen: a) een beroemdheid besluit een droomproject te verfilmen waarin geen enkele andere ziel gelooft, en b) het droomproject wordt een commerciële en artistieke catastrofe en de vedette dondert grandioos van zijn sokkel. Neem nu John Travolta. Die had zich met ‘Battlefield Earth’ niet alleen tot doel gesteld om eventjes het sciencefictiongenre te herdefiniëren, neen, deze verfilming van het gelijknamige boek van L. Ron Hubbard was ook bedoeld om de omstreden scientology-filosofie in de geesten van de mensen te verspreiden. Het werd twee keer niks: de speciale effecten leken nergens naar, de plot suckte, de dialogen werkten op de lachspieren, niemand ging kijken en Travolta zelf maakte zich als de ruimtebooswicht Terl onsterfelijk belachelijk. Was niet de bedoeling.

undefined


2. The Last Movie

(Dennis Hopper, 1971)

Wie de filmgeschiedenis onder de loep neemt, ziet het keer op keer gebeuren: nadat een artiest de top heeft bereikt, waant hij zich onaantastbaar en denkt hij dat elke vondst, elke gedachte en elke scheet fonkelt van genialiteit. Bovendien gaat zijn entourage steeds meer uit pluimstrijkers bestaan die hem niet langer durven tegen te spreken, waardoor zijn godcomplex nog wordt verhevigd. Het overkwam Dennis Hopper: na het fenomenale succes van ‘Easy Rider’ dacht hij écht dat zowel Cecil B. DeMille als Jezus Christus in hem herboren waren, en niemand durfde hem tegen de haren in te strijken. Dronken van hoogmoed trok Hopper naar Peru voor de opnamen van zijn pet project ‘The Last Movie’, om tijdens een rampzalige shoot ten onder te gaan aan drugs, waanzin en paranoïa. Het werd niet zijn laatste film, maar het scheelde niet veel.

undefined


3. Zabriskie Point

(Michelangelo Antonioni, 1970)

In de jaren 60 stond Michelangelo Antonioni bekend als één van de grote genieën van de zevende kunst; de ellende was dat hij ergens in zijn carrière dat tragische punt bereikte waarop de windbuil in hem groter werd dan het genie. In 1970 meende hij dat hij dé definitieve film zou kunnen maken over de opkomst en de neergang van het flowerpowertijdperk. Nu was Antonioni wel degelijk een groot artiest, maar met het ondraaglijk pretentieuze ‘Zabriskie Point’ viel hij door de mand. Al blijft de climax, met die ijskasten en televisietoestellen die in slow motion exploderen op muziek van Pink Floyd, wel een magistraal stukje cinema.

undefined


4. The Postman

(Kevin Costner, 1997)

Gezien het luizige script en het té hoge kostenplaatje wist iedereen in Hollywood dat dit project gedoemd was om te mislukken. Iedereen, behalve de superster die de hoofdrol speelde én in de regiestoel zat: Kevin Costner. Zoals iedereen had voorspeld, eindigde Costner met een onmetelijk saaie, drie uur durende, door zelfverheerlijking ontsierde sof waarin Kevin zelfs – hij viel nu eenmaal niet te stoppen – een liedje ten gehore brengt. ‘The Postman’ maakte een definitief einde aan Costners leading man-status: sorry, Kevin, but you had it coming.

undefined


5. At Long Last Love

(Peter Bogdanovich, 1975)

Bogdanovich had met ‘The Last Picture Show’, ‘Paper Moon’ en ‘What’s Up, Doc?’ drie successen op rij gescoord. Gevolg: zijn ego nam zulke monstrueuze proporties aan dat hij het gezond verstand miste om in te zien dat een op songs van Cole Porter drijvende musical géén goed idee was, en dat het een nog slechter idee was om de hoofdrol te geven aan zijn toenmalige lief Cybill Shepherd: het wicht kon namelijk niet zingen. Hoewel ‘At Long Last Love’ een grandioze flop was, bleef de in zijn eigen realiteit levende Bogdanovich nog lang volhouden dat hij een briljante film had gemaakt.

undefined


6. Glitter

(Vondie Curtis-Hall, 2001)

Heer, spaar ons van muziekvedetten die de overstap naar de cinema maken! Zangers of zangeressen die ineens besluiten om te gaan acteren, doen dat niet alleen om een nieuw publiek aan te boren, maar vooral omdat ze willen bewijzen dat hun grenzeloze talent verder reikt dan de muziekwereld. Meestal met dramatisch resultaat: denk aan Vanilla Ice (‘Cool as Ice’), Prince (‘Under the Cherry Moon’) of Michael Jackson (‘Moonwalker’ – autch!). Of denk (we weten het, het doet pijn) aan Mariah Carey, die in 2001 de hoofdrol speelde in het semi-autobiografische ‘Glitter’. Bittere ironie: de film die moest dienen om haar acteercarrière te lanceren, demonstreerde glansrijk dat Carey wel kon zingen, maar niet kon acteren (al hield ze er wel een Razzie aan over).

undefined


7. Swept Away

(Guy Ritchie, 2002)

Op het einde van de vorige eeuw liet Guy Ritchie een frisse wind door het gangstergenre waaien met ‘Lock, Stock and Two Smoking Barrels’ en ‘Snatch’. De critici riepen Ritchie uit tot de nieuwe Tarantino, Hollywood lag aan zijn voeten en hij trouwde zelfs met Madonna. Op vraag van zijn kersverse echtgenote regisseerde hij de romcom ‘Swept Away’, een remake van een Italiaanse film uit de jaren 70, met haarzelf in de hoofdrol. Het resultaat was een misbaksel dat vooral aantoonde dat niemand, ook Ritchie niet, ooit een deftige vertolking uit Madonna zou kunnen halen. Ritchie keerde na ‘Swept Away’ wijselijk terug naar het gangstergenre, en The Material Girl heeft sindsdien – goddank! – nooit meer geacteerd.

undefined


8. After Earth

(M. Night Shyamalan, 2013)

In 2013 bedacht Will Smith een verhaal over een vader en zoon die met hun ruimteschip neerstorten op de post-apocalyptische aarde. Volgens de meeste critici was het als sciencefictionfilm vermomde ‘After Earth’ evenwel een hommage aan de scientology-kerk: de vader die er voortdurend op hamert dat de zoon zijn angsten moet overwinnen en dient te vertrouwen op zichzelf? De alien die leeft van menselijke angst? Allemaal pure scientology. Tot overmaat van ellende schonk Smith de hoofdrol aan zijn eigen zoon Jaden: ‘After Earth’ moest namelijk een showcase worden voor diens – ahum – formidabele acteertalenten. M. Night Shyamalan, van zijn kant, had net drie flops op rij achter de rug en was gewoon blij dat hij nog eens in een regiestoel mocht gaan zitten.

undefined


9. By The Sea

(Angelina Jolie, 2014)

‘Angelina Jolie heeft deze film alleen maar gemaakt om haar nieuwe borsten aan het grote publiek te laten zien,’ zo schreef Rolling Stone over ‘By the Sea’. Beetje overdreven misschien, maar Jolie legde wel veel van zichzelf in het door haar geschreven en geregisseerde ‘By the Sea’; zo vertolkt ze – steeds met een gigantische hoed en een artyfarty zonnebril op – een celeb die worstelt met huwelijksproblemen en met de tol van de roem. Reken daarbij dat de rol van de echtgenoot wordt vertolkt door haar toenmalige hubbie Brad Pitt, en het is moeilijk om ‘By the Sea’ níét te beschouwen als een reflectie over haar eigen leven. De critici spaarden hun vitriool niet – ‘Brangelina staat zich aan te stellen’ – maar het dient gezegd: zó slecht is ‘By the Sea’ helemaal niet.

undefined


10. Sorcerer

(William Friedkin, 1977)

Niet alle vedetten die zich aan een vanity project wagen, vallen plat op hun gezicht. In 1977 wilde William Friedkin, in die tijd één van de grootste snoeshanen van Hollywood, per se een remake draaien van de Franse klassieker ‘Le salaire de la peur’. Iedereen verklaarde hem voor gek, maar Friedkin, zot van glorie sinds de monstersuccessen van ‘The French Connection’ en ‘The Exorcist’, trok zijn filmploeg mee naar de Zuid-Amerikaanse jungle, waar hij zich maandenlang gedroeg als een regelrechte despoot. ‘Sorcerer’ werd door de critici neergesabeld en flopte aan de kassa’s, en het zou tot 2011 duren voor Friedkin zich met ‘Killer Joe’ weer helemaal wist te rehabiliteren. Vandaag is iedereen het er echter over eens dat ‘Sorcerer’ eigenlijk een magistrale film is. Conclusie: soms moet je snoeshanen gewoon hun zin laten doordrijven. Behalve als ze Kevin heten.

undefined


‘The Last Face’ komt op 19 april uit in België.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234