null Beeld

10 jaar Taylor Swift

In oktober 2006 bracht een net geen 17-jarig meisje een debuutplaat uit. Haar naam: Taylor Swift. De titel van die plaat: ook ‘Taylor Swift’. Tien jaar later maakt Humo de balans op: welke plaats bekleedt Tay Tay nu eigenlijk in de muziekgeschiedenis?

'In welke belastingschijf zit Swift? 'Too big for Spotify'

Toen Ryan Adams haar ‘1989’ coverde, was het ineens bon ton om Taylor Swift goed te vinden. Tot grote ontsteltenis van Swifties wereldwijd: Taylor Swift is gewoon goed op zichzelf, ze heeft helemaal geen indierocker nodig om haar geloofwaardigheid op te krikken!

Wie één en ander met eigen oren wil uitvissen, kan daarvoor in elk geval niet terecht op Spotify: Taylor Swift is één van de vele artiesten die niet akkoord gaan met de magere verdiensten aldaar, en één van de weinigen die het zich kunnen permitteren de populaire streamingdienst hun muziek te ontzeggen. Wie Swift-evergreens wil horen, moet naar iTunes surfen, of naar Tidal, het gecontesteerde streamingplatform van Jay Z. Ziezo, nu weet u meteen in welke belastingschijf u Taylor Swift kunt klasseren: die van ‘too big for Spotify’.

undefined

null Beeld

Groots denken zit in Taylors genen. Vooraleer hij de kost verdiende als effectenmakelaar, handelde vader Swift in kerstbomen. Enfin, handelen: hij bezat een kerstboomboerderij in Pennsylvania. Walt Disney had geen betere omgeving kunnen bedenken voor een countryster in wording. Het is de country van de jaren 90 – Shania Twain, Dixie Chicks – die Taylor rond haar 11de naar de gitaar doet grijpen. Wanneer ze een documentaire ziet over die andere populaire country-ster, Faith Hill, wil ze nog slechts één ding: naar Nashville verhuizen. Ze vindt er onderdak bij het label Big Machine, dat op haar 16de haar debuut ‘Taylor Swift’ uitbrengt. Op de hoes dat kenmerkende katachtige gezicht, de wangen nog vol babyvet, de blonde lokken in ‘pageant curls’ gedraaid, het soort krullen die schoonheidskoninginnen en zangeressen in het Zuiden van de VS nu eenmaal moeten hebben. De openingszin van de plaat, uit het nummer ‘Tim McGraw’, snijdt: ‘He said the way my blue eyes shine put those Georgia stars to shame that night / I said, that’s a lie’. Wie niet van country houdt, leest beter niet verder.


Net als Dolly

Country is het genre van het grote gebaar: van de suikerspinnen kapsels en de rhinestone suits, van de dronken vaders en de leed torsende moeders. Wie niet van country houdt, heeft vaak ook een hekel aan die uitvergrote emoties. Wie wel van country houdt, doet dat net omwille van het grote gebaar.

Country is ook het genre van de vertolkers. Neem nu George Jones: van de nummers die iedereen van ’m kent – ‘The Grand Tour’, ‘She Thinks I Still Cares’, ‘A Good Year for the Roses’ – heeft hij er geen enkel zelf geschreven, maar hij maakte ze zich wel op onnavolgbare wijze eigen. Jones heeft véél definitieve versies op zijn naam, maar weinig songs. Wat Taylor Swift van meet af aan zo anders maakte, is dat ze er als piepjonge vrouw op aandrong om tegen die gulden regel van Nashville in te gaan. Laat dit duidelijk zijn: Taylor Swift schrijft al haar songs zélf, alleen of samen met coauteurs. Haar grote voorbeeld heet niet toevallig Dolly Parton: een vrouw die indertijd niet alleen haar eigen songs schreef, maar ook haar eigen publishing company oprichtte. Dolly Parton zette zelfs Colonel Parker een neus, door haar grote hit ‘I Will Always Love You’ niet aan Elvis te geven.

Over Elvis gesproken: de King kocht als allereerste auto zijn beroemde roze Cadillac. Met het eerste geld dat ze verdiende, kocht Taylor Swift zich een Lexus SC430, de auto waarin high school bully Regina George rondrijdt in de cultfilm ‘Mean Girls’. Omdat ze zoveel van country hield, werd Taylor Swift gepest op school, en wel door meisjes die het personage van Regina George verafgoodden. Door de auto van hun idool te kopen, zei ze tegen haar pesters van weleer: de rollen zijn omgedraaid. Evenzeer touché is de tekst van ‘We Are Never Ever Getting Back Together’, waarin ze indiesnobs op hun plaats zet: ‘Hide away and find your peace of mind / With some indie record that’s much cooler than mine’.


Wijsneus Ryan

Taylor Swift zorgde voor de allereerste laptop in de vitrinekasten van de The Country Music Hall of Fame in Nashville. De dag dat ik dat witte plastic ding in die vitrine zag staan, naast – en in fel contrast met – haar zilveren akoestische gitaar, won ze onherroepelijk mijn sympathie.

Maar sympathie is nog geen diepe liefde. Ik zou liegen mocht ik beweren verslingerd te zijn aan Taylor Swift-songs, of dat ik zelfs maar de moeite nam ernaar te luisteren voor Ryan Adams haar ‘1989’ coverde, de plaat waarop ze haar stetson afzwierde en voor een elektronisch geluid à la Robyn koos. En die Ryan Adams dus vervolgens weer richting country duwde, terwijl hij de wereld duidelijk maakte hoe goed de songs van Taylor Swift wel zijn. Met niks dan de beste bedoelingen uiteraard, maar toch kreeg Adams vanuit feministische hoek heel wat kritiek. Hij zou Swift betutteld hebben door te zeggen: ‘Kijk Taylor, dit is hoe het moet, met een jankende gitaar.’ De minihetze die volgde deed wonderen voor de bekendheid van het begrip ‘mansplaining’ (iets op neerbuigende wijze aan een vrouw uitleggen) en Ryan Adams kroop moedwillig door het stof. Het coveren van Swift kon je volgens hem vergelijken met ‘ik die me als ‘Ghostbusters’-acteur aan Shakespeare waag’. Het stof stond ’m niet.


Disney forever

Intussen maakt Robyn nog altijd betere electropop dan Taylor Swift op ‘1989’, bij wie het Amerikaanse stadiongeluid lelijk in de weg zit. Ik hou dus nog steeds meer van de Ryan Adams-coverplaat, maar ook de commerciële countrypop die Swift vroeger maakte, moeten we niet per definitie afzweren. Destijds was ik ook meteen weg van ‘You’re Still The One’, de grote hit van Shania Twain waarvan ook Mauro Pawlowski toegaf het een mooi liedje te vinden.

Dat de Disney-doelgroep Swift nog steeds welgezind is, besefte ik onlangs, toen ik in de auto zat met het 9-jarige nichtje op de achterbank en ‘Bad Blood’ op de autoradio passeerde in de Ryan Adams-versie. ‘Dat is van Taylor Swift!’ reageerde het nichtje, waarna ze de hele song fonetisch meezong, mét de oorspronkelijke ‘hey!’-cheerleaderkreet die Adams liet sneuvelen. Die gezamelijke meezingsessie maakte duidelijk hoeveel puurder en directer haar liefde voor de song was. Zij kende hem dan ook eerst.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234