10x Evil Superstars: 'Guy Mortier heeft ons geleerd hoe we rock-'n-roll moesten zijn'

U weet het: op zaterdag 22 augustus, om 18.45 uur, spelen Evil Superstars in de Marquee van Pukkelpop.

Maar over naar de orde van de dag. Of die van komend weekend. Of die van twintig jaar geleden, het is maar hoe u het bekijkt. In ieder geval: de geschiedenis van Evil Superstars in 10 hoogtepunten. Chronologisch, oké?

1. Het begin






Copyright: Gie Knaeps


Mauro Pawlowski (zang-gitaar) «De allereerste repetitie herinner ik mij niet meer. Er is eerst nog een andere configuratie geweest, met een andere drummer en Marc Requilé, onze latere toetsenman, op bas. Met die bezetting hebben we in 1992 deelgenomen aan Humo’s Rock Rally – niet door de preselecties geraakt. We maakten ook andere muziek, het was nog wat zoeken. Maar niet lang daarna zijn de Evil Superstars ontstaan zoals we ze nu kennen, en dat was meteen een gigantisch succes (lacht). Eerst ook nog met een andere drummer, Johan Vandenberghe

Bart Vandebroek (bas) «Ik was goed bevriend met Johan en hij nodigde mij weleens uit om naar repetities te komen kijken. Fantastisch vond ik dat. Zelf speelde ik bas, maar omdat ik geen groep vond, stond ik op het punt om mijn hele handel te verkopen. En toen belde Mauro: of ik bij hen wilde komen spelen. Ik sprong een gat in de lucht. De Superstars was mijn eerste bandje.»

Marc Requilé (toetsen) «Ik was er vanaf het prille begin bij. Nog voor Evil Superstars was ik al met Mauro muziek aan het maken. Zotte dingen in elkaar draaien. Toen Bart er is bijgekomen, ben ik van bas naar toetsen overgeschakeld. Bart was een veel betere bassist dan ik.»

Vandebroek «Mijn allereerste optreden met de Superstars was in De Jeugdraad in Lummen, een concours waarvan de winnaar Zwemdokrock mocht openen. The Cosmic Pigs hebben toen gewonnen, en The Cosmic Pigs, dat was het groepje van Dave en Tim.»

Pawlowski «We hadden met de Superstars geen vastomlijnd plan, wat niet betekent dat we zomaar wat deden. Ik voelde een sfeer, en ik wilde er alle muziek in stoppen die we zelf graag hoorden. Waardoor er in één en hetzelfde nummer vaak wel heel veel, euh, leut en jolijt zat. We wilden ook niet bewust outsiders zijn, maar op de één of andere manier waren we dat wel.

'Ik schreef de songs omdat de rest er niet echt mee bezig was. Ik eigenlijk ook niet, maar iemand moest het doen' Mauro Pawlowski

»Wat ik me wel nog duidelijk herinner, is een optreden in een jeugdhuis in Zolder. Een avond met heel veel groepjes, we speelden drie songs, en tot onze grote verbazing kregen we een daverend applaus. Dat was de eerste keer dat ik dacht: ‘Dit kan iets worden.’

»Ik schreef van meet af aan alle songs, omdat de rest er niet echt mee bezig was. Ik eigenlijk ook niet, maar iemand moest het doen. Er zijn muzikanten die al in hun tienerjaren songs beginnen te schrijven, maar ik was een echte muso, mij interesseerde maar één ding: gitaar spelen. Solist zijn ook. Maar ik had wel veel ideeën, en toen ik songs ging schrijven, plakte ik die gewoon allemaal aan elkaar. Dingen die ik graag hoorde: riffs, en ook veel seventiesmelodieën.»

'Volgens mij zijn we de enige winnaar ooit die na de prijsuitreiking niet in staat was om zijn overwinningssetje te spelen. Mijn nonkel had de hele namiddag iedereen zitten te trakteren' Mauro Pawlowski over Humo's Rock Rally '94

2.Humo’s Rock Rally ‘94






Copyright: Gie Knaeps


Pawlowski «Hoe fijn was dat? Heel chique om aan terug te denken, om te kunnen zeggen: ‘Hey, wij hebben godverdomme ooit de Rock Rally gewonnen!’ Maar op het moment zelf stonden we er eerlijk gezegd wat verdwaasd bij, we beseften het allemaal niet zo goed, wisten niet wat we ermee moesten. We hadden daar in de AB zeker niet een gevoel van: ‘Yes! Victorie!’ Maar nu, zo veel jaren later, vind ik het dus wel fantastisch.

»We moesten die dag als tweede op. Mijn nonkel, een Pool, was ook naar Brussel afgezakt, en die heeft na ons optreden de hele namiddag iedereen zitten te trakteren. Volgens mij zijn we de enige winnaar ooit die na de prijsuitreiking niet in staat was om zijn overwinningssetje te spelen. Ik weet nog dat Guy Mortier tegen mij zei: ‘Kunnen jullie dan nu ‘Satan Is in My Ass’ spelen?’ Ons, tussen aanhalingstekens, bekendste nummer, dat we tijdens onze reguliere set hadden weggelaten. ‘Sorry Guy.’ (lacht) De drummer heeft nog afgetikt, maar dan liep het compleet in het honderd. Het mag allemaal een beetje feestelijk blijven, nietwaar (lacht).»

Vandebroek «We kregen zo’n oversized cheque en een fles champagne, en ik weet nog dat Guy Mortier mij aanstootte en zei: ‘Allee, spuit die fles leeg over het publiek.’ Waar ik totaal geen zin in had: ik vond dat enerzijds net iets té rock-’n-roll, en anderzijds zag ik het ook heel hard zitten om die fles zelf leeg te drinken (lacht). Ik denk dat ik het uiteindelijk wel heb gedaan. Guy Mortier heeft mij geleerd hoe ik rock-’n-roll moest zijn.»


3. Superstars op VTM

Pawlowski «Evil Superstars live op televisie: dat is niet de kat bij de melk zetten, dat is de kat waterboarden met melk (lacht). Dat kon niet anders dan uit de hand lopen.»

Vandebroek «‘Tilt’ met Marcel Vanthilt: daar zijn de eerste ezelsoren in het rapport van de Superstars gekomen. We waren gevraagd om ‘Sluthead’ te komen spelen, ons bekendste nummer toen. Onderling hadden we afgesproken om tijdens de repetities wel degelijk ‘Sluthead’ te spelen, en ’s avonds live in de uitzending ‘My Generation’ van The Who. Ik denk dat we iets te schalks uit de ooghoeken hebben gekeken, want na de doorloop in de namiddag hebben ze ons niet meer in de onmiddellijke nabijheid van de set gelaten. Ze hadden door dat er stront aan de knikker was. In ieder geval: onze manager is ons plan te weten gekomen en die begon compleet te flippen. Hij heeft Mauro apart genomen in een kamertje: we hoorden ’m schreeuwen tot buiten. Ik herinner me alleen nog de woorden ‘commerciële zelfmoord’. Ik denk dat Mauro geschrokken was: kwaad worden, ruzie maken, dat deden wij niet. Nooit gedaan. Uiteindelijk hebben we toch maar ‘Sluthead’ gespeeld, maar wel met Mr. Kitsbiegel van Bedtime For Bonzo, een legendarische groep uit Hasselt, die er op trompet de hele tijd atonaal doorheen zat te blazen. En net voor we op moesten, had Mauro in de kleedkamer nog snel twee volledige boterhammen in zijn mond gepropt – wij wisten van niks – en die heeft hij op het podium uitgespuwd. Het was net echte kots, zelfs wij dachten dat hij aan het kotsen was. Maar dat was dus het eerste beeld dat de mensen ooit van Evil Superstars op tv gezien hebben: een kotsende zanger, een atonale trompet en een bord van VTM dat Mauro op het einde van de set nog aan stukken heeft geslagen.»

Pawlowski «Er was er maar eentje die ermee kon lachen, en dat was Marcel Vanthilt. Die vond het allemaal fantastisch. Maar de rest… Zelfs bij ons in het dorp werd er schande over gesproken.»


Bekijk het optreden van Evil Superstars op VTM:


4. Enter Tim Vanhamel

Pawlowski «Niet lang na de Rock Rally is Dave Schroyen er als drummer bij gekomen, en Dave speelde samen met Tim in het groepje The Cosmic Pigs. Dat waren zo’n beetje onze rivalen, vooral nadat wij hun drummer hadden gepikt (lacht). Soit, Dave is wel bij The Cosmic Pigs blijven spelen, en ik ben er dan eens naar gaan kijken, het zou kunnen dat ze toen hun groepsnaam al hadden veranderd in Sister Poo-Poo. Op zang en gitaar hadden ze een gastje van 15 jaar, en ik zag meteen: ‘Dat is de man, die moeten we hebben.’ En hop, na hun drummer ook hun gitarist gepikt (lacht). Maar met de Superstars hadden we wel eindelijk een bezetting waarvan ik wist: ‘Oké, hier kunnen we mee verder.’»

Dave Schroyen (drums) «Volgens mij heb ik Mauro warm gemaakt voor Tim. Ik heb ’m in ieder geval uitgenodigd om eens naar ons te komen kijken, gezegd: ‘Ik zit in een groep met een piepjonge gast, een megatalent, een genie.’»

'Op mijn eerste optreden met de Superstars maakte ik, zonder dat ik er vooraf over had nagedacht, kennis met mijn podiumpersonage' Tim Vanhamel

Tim Vanhamel (gitaar) «Ik was fan van Evil Superstars, zij waren de up and coming band, er hing een buzz rond. Ik herinner mij dat ik ze voor het eerst zag in Jeugdhuis Distel in Heusden, en dat ik compleet weggeblazen was. Toen Dave bij de Superstars ging spelen, dacht ik aanvankelijk: ‘O nee, daar gaat mijn groepje,’ maar toen ik niet veel later zelf gevraagd werd, was ik enorm vereerd (lacht). Ik was amper 15 en mocht bij mijn absolute helden gaan spelen. De rest was allemaal veel ouder dan ik. Heel opwindend allemaal. Het was ook moeilijke muziek voor mij, ingewikkelde structuren, muzikaal moest ik op mijn tenen gaan staan. Maar dat heeft mij net enorm gestimuleerd.







Copyright: Gie Knaeps


»Waar en wanneer mijn eerste optreden met Evil Superstars was, weet ik niet meer. Ik weet alleen nog dat het op een festival was en dat K’s Choice er ook speelde, toen nog als The Choice. En ook dat ik er helemaal voor ging: zonder dat ik er vooraf over had nagedacht, maakte ik instant, euh, kennis met mijn podiumpersonage. De andere groepsleden waren allemaal heel lief voor mij. Omdat ik nog zo jong was, en omdat ze blij waren met nieuw bloed.»


5. Platencontract bij major A&M

Vanhamel «Toen we ons contract gingen tekenen, is mijn moeder moeten meegaan omdat ik nog minderjarig was.»

Pawlowski «Een platencontract was toen nog een big deal en de Superstars werden door verschillende grote firma’s serieus het hof gemaakt. Showcase-tours, heen en weer vliegen naar Londen, etentjes, de hele handel. Alleen: wij waren niet onder de indruk. ’t Is te zeggen, we waren wél onder de indruk – ik herinner me zelfs dat ik op een bepaald moment tegenover Feargal Sharkey zat (zanger van The Undertones, die solo een hit scoorde met ‘A Good Heart’, red.) die toen voor een bepaalde firma werkte. Maar we waren niet bereid om zomaar eender wat te tekenen gewoon omdát ze geïnteresseerd waren. We stonden daar eerder van: ‘Oei-oei, die wíllen van alles! Opletten, dicht bij elkaar blijven, ons niet laten omsingelen.’ (lacht) We hebben uiteindelijk bij Polygram-A&M getekend, omdat die net iets meer moeite deden dan de rest, en de juiste parlé hadden. En ons volledige artistieke vrijheid gaven.»

Vandebroek «Ik herinner me een etentje met de grote baas van A&M, in een chique restaurant in Antwerpen. We zaten daar heel alleen, en om het gemoedelijk te houden, of om indruk te maken, begon hij straffe verhalen te vertellen. Op een bepaald moment heeft hij zelfs Nick Cave gebeld, om te laten zien hoe goed hij die wel kende. Maar die nam natuurlijk niet op, of hij had geen bereik, dat weet ik niet meer. Dat je een gsm had, was in die tijd al indrukwekkend. Ik weet ook nog dat we met z’n allen de slappe lach hebben gekregen omdat hij Snoop Dogg de hele tijd Snoopie Doggy Dogg noemde. Je kent dat wel: niet meer naar elkaar durven kijken, naar de grond staren. Beetje gênant allemaal, als ik er nu aan terugdenk.»

Pawlowski «A&M heeft ook eens iemand naar Hasselt gestuurd om te onderhandelen over het één of ander. Hij had de American Express Gold Card van de firma bij, en zei: ‘Guys, we gaan eten, jullie mogen kiezen, eender wat.’ Ah, hier om de hoek hebben ze goeie pita en durum. ‘Guys, you misunderstood.’ ‘Nee nee, gij verstaat het niet, da’s echt goeie durum.’ (lacht) We zíjn durum gaan eten, en achteraf zijn we in een café beland waar hij zich dan maar zat heeft gedronken. Let op: dat was niet om de felle uit te hangen, hè, wij wisten gewoon niet beter. Wij dachten: ‘Wat is het probleem?’ Wij waren ook veel minder dwars dan ze van ons dachten. Ze hebben mij eens speciaal naar Londen overgevlogen om mij voorzichtig te vragen of ik voor onze tweede plaat, ‘Boogie Children-R-Us’, toch nog, heel misschien, een iets hitgevoeliger liedje zou kunnen schrijven. Ze zaten echt klaar voor een zware discussie met ‘de eigenzinnige artiest’. Maar ik zei gewoon: ‘Te gek mannen, tuurlijk, waarom niet?’ Ik heb toen ‘It’s a Sad Sad Planet’ geschreven. Waarvan ze eerst dachten dat het over hun ging, voelden ze zich nog beledigd ook. Heb ik ze moeten overtuigen: ‘Nee nee, echt niet, jullie zijn heel goed bezig.’ (Lacht) De wereld op z’n kop.»


6. Pukkelpop 1995

Schroyen «Ik was als toerist op Pukkelpop en euh… misschien moet ik dit maar niet vertellen. Ach wat, fuck it, ’t is lang geleden: ik was net terug thuis – de wei was niet zo ver – en had nog een bol gepakt, een xtc’tje. Dat ding was nog niet goed aan het werken of onze manager hing aan de lijn: ‘Ash heeft afgezegd, jullie moeten die mannen morgen gaan vervangen.’ Ik begon helemaal te flippen: ‘Als dat maar goed komt met die bol in mijn botten.’ Maar tegen dat we ’s anderendaags het podium op moesten, was dat ding natuurlijk allang uitgewerkt. ’t Is allemaal goed gegaan, voor zover ik het mij herinner.»

Pawlowski «Wat ik er nog van weet, is dat mijn gitaarkabel te kort was. We hadden nog nooit op zo’n groot podium gespeeld.»

Vanhamel (lacht hard) «Dat is juist! Zó typisch ook weer. Wat ik ook nog weet, is dat we de avond ervoor zijn samengekomen om snel wat dingen door te nemen en af te spreken, en dat Mauro zijn oog liet vallen op een ouwe Welson-gitaar die ik nog van mijn pa had gekregen. Een mooie gitaar, maar geen betrouwbare, zacht uitgedrukt.»

'Ik herinner mij De openingszin van Mauro op Rock Torhout: 'Goeiemorgen, christenhonden' Marc Requilé

Pawlowski «Dat van die Welson-gitaar herinnerde ik mij pas weer toen Tim het er eens over had in Humo. Ik dacht: ‘Fucking hell, da’s waar ook.’ Waarom deed ik dat? Ik vond het gewoon een hele chique gitaar. Tim had mij gewaarschuwd – ‘Pas op, da’s een oude gitaar’ – maar ik dacht: ‘Ach kom. Fwiiiiieeeet.’ (Lacht) Te zelfverzekerd, dat is vaak mijn probleem.»

Vanhamel «We zijn begonnen met ‘Music Was My First Love’ van John Miles. En daar die fluitende Welson doorheen: de toon was meteen gezet. Een paar jaar later hebben we ook op Werchter gespeeld. Torhout-Werchter toen nog, de laatste editie, wat nog maar eens aantoont hoe lang het allemaal geleden is. De meeste jongeren weten niet eens meer wat Torhout is.»

Requilé «De openingszin van Mauro in Torhout was: ‘Goeiemorgen, christenhonden.’»

Vandebroek «Op Werchter was ik vergeten om een vriend op de guestlist te zetten. Erwin Reynders, hij speelde vroeger in de punkgroep Heibel, nu bij Massis. Ik vertel het omdat iedereen in het publiek dat toen geweten heeft. Op het einde van onze set zie ik ’m ineens staan in het publiek en valt mijn frank: fuck, ik ben dat knal vergeten. ‘Hey Erwin, sorry man, echt waar, ik bel u nog,’ heb ik toen door de microfoon gezegd, zonder goed te beseffen dat iedereen aan het meeluisteren was. Enfin, hij was blijkbaar toch binnengeraakt.

»Wat ik mij ook nog herinner, is dat ik mijn jas niet meer uitkreeg. ’s Morgens had ik bij ons management, Musickness, uit een zak voor Spullenhulp een veel te klein bontjasje meegegraaid dat ik had aangetrokken voor het concert. Veel te warm natuurlijk, maar toen ik het wilde uitdoen, kreeg ik mijn handen niet meer door die mouwen. Ben ik met mijn twee voeten op die mouwen moeten gaan staan. Dat kwam de spektakelwaarde ook niet ten goede. Of juist wel natuurlijk, als je het vanuit Superstars-oogpunt bekijkt.»







Copyright: Gie Knaeps



7. Europese tour met dEUS, 1996

Vanhamel «Het was na ‘In a Bar, Under the Sea’, dEUS in full force: chaos, feest, geweldige concerten, verhalen!»

Schroyen «Twee maanden: Spanje, Portugal, Italië, de hele handel. Eén van de beste tours die ik ooit gedaan heb.»

Vanhamel «Zeker weten, het was te gek. Op die tour is veel gebeurd. Limburgers die verbroederden met Antwerpenaren, dat alleen al. We zijn toen echt vrienden geworden. Twee bussen vol feestende Belgen. Bij aanvang zat iedereen nog in zijn eigen bus, maar dat heeft niet lang geduurd.»

Requilé «Het was altijd wel gezellig, en altijd wat te veel (lacht). Een stevige tour, laat ik het zo zeggen.»

Pawlowski «Ik ben eens wakker geworden met Danny Mommens onder mij.»

Requilé «Over het algemeen gold dat de bus van dEUS de feestbus was, en die van de Superstars de slaapbus.»

Vanhamel «Soulwax heeft toen ook een paar concerten meegespeeld, en als ik mij niet vergis was het op die tour dat de Dewaeles de dj-microbe te pakken hebben gekregen. Het was elke avond feest. Met een zak vol cd’s een lokale keet binnenvallen en daar de zaak overnemen. Ik herinner me dat we Marc Requilé eens hebben moeten oplappen, die had een paar ledematen uit de kom. En het is ook de tour waarop Mauro is beginnen te drinken.»

Pawlowski «Dat klopt niet, ik ben pas veel later begonnen, na Evil Superstars in ieder geval. Tijdens die tour was ik nog teetotal.»

Requilé «Ik heb ’m inderdaad pas jaren later voor het eerst met een pint zien rondlopen.»

8. Afscheidsconcert (Botanique, 13/09/1998)






Copyright: Gie Knaeps


Pawlowski «Evil Superstars was een bandje dat was voortgekomen uit mijn tienerjaren, en intussen was ik geëvolueerd, en de rest ook. Ik voelde: als we nu stoppen, is het mooi geweest. Tijd om iets anders te doen. Het was nog niet op, maar het zat er wel aan te komen. Ik ben nog altijd blij dat ik dat net vóór ben geweest. In de nineties hadden de platenfirma’s nog geld, en we zullen ongetwijfeld kansen hebben laten liggen, maar wel altijd heel bewust: we wisten perfect waarop we nee zeiden. Ook daar heb ik nog geen seconde spijt van gehad.»

Schroyen «Vier, vijf intense jaren, veel gespeeld. Mauro had zin in allerlei anders, en ook voor Tim werd het stilaan tijd om zijn eigen ding te gaan doen. Ik denk dat Mauro dat toen beter aanvoelde dan Tim zelf. Ik vond het zeker spijtig dat het gedaan was, maar we zijn allemaal goed terechtgekomen. Tijdens ons afscheidsoptreden in de Botanique heeft Steven De Bruyn nog als gast meegespeeld op mondharmonica. Een fijn concert.»

Vandebroek «Ik vond het nog veel te vroeg om ermee te stoppen. Voor mij was het ook niet duidelijk dat het echt afgelopen was, ik ging er voor 100 procent van uit dat we gewoon iets anders gingen doen onder een andere naam. Achteraf snap ik het allemaal wel, maar toen vond ik het allesbehalve leuk.»

Vanhamel «Ik heb toch wel een traantje weggepinkt. Het was gedaan. Fucking kort, man. Kort maar krachtig. Ik was de jongste, hè, en de emotioneelste. Enfin, laat ik niet voor de anderen spreken, maar van mezelf weet ik het: ik ben emotioneel, punt.»

Requilé «Ik vond het welletjes geweest. Het was niet mijn beste periode, ik zat er helemaal door, was compleet uitgeput. Ik herinner mij dat ik daar ben geweest, in de Botanique, dat ik heb gespeeld, en dat ik een half uur na het concert naar huis ben gegaan.»

Pawlowski «Voor mij was het een opluchting. Niet in de zin van: ‘Bah, eindelijk ben ik ervan af’, maar zoals ik al zei: ik was blij dat we stopten op een moment dat het nog goed was. En net daardoor zijn we vandaag nog altijd een goeie band, trouwens.»


9. Reünies

Pawlowski «De première van ‘Anyway the Wind Blows’, in Café Capital in het Stadspark in Antwerpen: ik vond het zo erg voor Tom Barman, ocharme, ocharme. Onze eerste reünie, in 2003, Tom had er zo hard naar uitgekeken. Wij ook! We hadden zelfs nieuwe nummers geschreven, we waren er klaar voor. En dan, echt gelijk in een film, Dave die aftikt…»

Schroyen «Tik-tik-tik-tik, vier keer, en dan: ‘Stooooop!’ Vier politieagenten voor het podium, op de eerste rij: ‘Mannen, als jullie nog één noot spelen, wordt al jullie materiaal in beslag genomen.’ En dat was het dan: de kortste show die ik ooit gedaan heb. In de namiddag tijdens de repetitie hadden we blijkbaar veel te luid gespeeld, en een oud vrouwtje uit één van de appartementsblokken rond het Stadspark had de flikken gebeld. Toen ze eraan kwamen, zat onze soundcheck er al op, maar toen we er ’s avonds aan wilden beginnen, stonden ze er weer.»

Pawlowski «Maar we hebben dus wel onze volledige set gespeeld, in de namiddag, voor onze geluidsman Vincent – die trouwens nog altijd onze geluidsman is – en een paar mensen van de brouwerij die de vaten aan het binnenrollen waren en het heel vervelend vonden dat wij daar lawaai stonden te maken. De hele set, inclusief ‘There Will Be No Next Time’ met Ludo Mariman als gast.»

Vanhamel «Van die vier, vijf nummers die Mauro en ik voor die reünie samen hadden geschreven, heb ik ‘I’m on a High’ gebruikt voor ‘Paradisiac’, de tweede plaat van Millionaire

Pawlowski «Een jaar later is die reünie er toch gekomen, toen ik voor de AB curator mocht spelen en mijn eigen festival kon samenstellen. We hebben toen maar één nummer gespeeld, maar wel een nummer van bijna een uur: ‘Jerusalem’ van Sleep. Leuk voor de kosmische anekdotiek: toen Dave Sardy onze tweede plaat is komen producen, kwam hij net van de opnames van ‘Jerusalem’. Het klopte op de één of andere manier dat wij dat nummer – of die plaat, want het is een volledige plaat met één song – ooit zouden gaan spelen.»

Requilé «Vorig jaar hebben de mannen nog gespeeld in Amersfoort, op een tentoonstelling met Belgische kunstenaars, samengesteld door Tom Barman. Ik was daar niet bij. Een typisch Superstars-verhaal. Eerst ging het plaatsvinden, dan weer niet, uiteindelijk toch weer wel, en toen was het voor mij te laat om nog een vlucht te boeken. De enige reünie waar ik bij was, was twee jaar geleden in de AB, die Cosmic Synth Set voor het Klara-programma ‘Laika’. Ten tijde van Sleep was ik nog met Vive La Fête op tournee.»

'Evil Superstars is nooit een heel populaire band geweest. Om het dan nu plots te gaan opblazen tot iets als 'Led Zeppelin komt terug samen', dat zou fout zijn' Mauro Pawlowski


10. Pukkelpop 2015

Pawlowski «Ik had een vergadering met Chokri en Eppo Janssen over mijn curatorschap – ik heb een aantal groepen mogen kiezen voor de affiche van dit jaar – en ik ben meteen begonnen met te zeggen: ‘Zeg, Evil Superstars, da’s oké, hè, we gaan dat doen.’ (Lacht) Ik wist dat ze het wilden vragen en ik wilde het van de baan hebben, dat ze niet de hele avond zenuwachtig moesten zitten wachten en denken: ‘Zouden we het nú durven?’ Mìjn enige vraag was: niet hoofdpodium en niet als afsluiter. Niet uit valse bescheidenheid, maar Evil Superstars is nooit een heel populaire band geweest. Om het dan nu plots te gaan opblazen tot iets als ‘Led Zeppelin komt terug samen’, dat zou fout zijn.»

Vanhamel «Ik weet niet of Chokri dit moet horen, maar we zijn nu anderhalve week voor Pukkelpop, en vanavond repeteren we voor het eerst met de volledige groep. Geen reden tot paniek echter, Chokri: we hébben al gerepeteerd. Eerst Dave, Bart en ik, dan een paar keer met Mauro erbij, en vanavond voor het eerst met Marc.

Requilé «Eind dit jaar woon ik tien jaar in Portugal. Ik kom nog maar zelden naar België. Maar ik heb wel al mijn werk gehad aan die Superstars-reünie. Kreeg ik een mailtje van Tim: ‘Hey Marc, hebt ge al die oude samples nog?’ Euh, nee dus. Alles moeten reconstruëren. En nog wat nieuwe dingen gemaakt. Nu, tegenwoordig gaat dat iets makkelijker dan vroeger.»

Vanhamel «Ik was door Mauro aangesteld als orkestmeester. Alles regelen, arrangeren, doorsturen, repeteren, setlist opstellen, samples zoeken… Ik ben er al een paar maanden mee bezig.

»Het was geen sinecure om een setlist samen te stellen. De mogelijkheden waren niet oneindig. Het moesten dingen zijn die én nog relevant zijn én een beetje trashy klinken én entertainmentwaarde hebben. Enfin, ik wil niet te veel verklappen: het wordt een beetje van alles.»

Pawlowski «Ik had tegen Tim gezegd: jij mag vrij de set samenstellen, maar niet dat, dat, dat, dat, dat, dat, dat, dat en dat (lacht). Hij heeft er weinig rekening mee gehouden, en toen ik de longlist voor het eerst zag, heb ik wel een paar keer gedacht: ‘Ga ik dat nog uit mijn strot krijgen?’ Maar uiteindelijk viel het goed mee, bleek ik er best plezier in te hebben. Ik wil ook niet moeilijk doen, we gaan gewoon lekker spelen, er een festijn van maken.»

Vanhamel «Eén ding kan ik je verzekeren: we zijn professioneler dan we ooit geweest zijn. Ik heb vandaag voor het eerst een pedalboard gemaakt, zo’n bord voor mijn effectpedalen dat ik dan netjes in een koffertje kan steken: nooit gehad in die twintig jaar dat ik speel. Vanmorgen in elkaar gestoken, draadjes mooi afgeplakt, nieuwe batterijtjes. Gitaren laten afstellen ook, netjes opgepoetst, nieuwe snaren opgelegd. Zelfs de kabels heb ik gecheckt: ze zijn lang genoeg (lacht).»

Pawlowski «Hoe laat is die repetitie straks? Acht uur? Ha, goed, ik dacht even om zeven. Merci, hè (lacht). En tot volgende week!»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234