15 tips voor wie wil bingekijken tijdens de kerstvakantie

Hebt u tussen het binge-eten op kerstdag en het bingedrinken op oudjaar door nog tijd over voor bingekijken? Wij presenteren u: Vijftien Onmisbare Series die u in vijftien uur (of minder) kunt bekijken/herbekijken/inhalen.

'Het ideale medicijn tegen de winterblues'


Stranger Things

Seizoenen: 1

Uur: 8

Netflix

Dé Netflix-hit van het jaar werd zonder veel tamtam gelanceerd, maar schopte het in no time tot internationale publiekslieveling. ‘Stranger Things’ combineerde de jongensachtige schwung van eighties-avonturenfilms als ‘The Goonies’ of ‘Stand by Me’ met horror en sciencefiction à la ‘The Thing’ of ‘The X-Files’, lanceerde de carrière van enkele piepjonge acteurs (vooral Millie Bobby Brown beklijft als het mysterieuze zwijgzame meisje Eleven) en zorgde voor een stortvloed aan theorieën. Zo zou de serie een metafoor zijn voor de manier waarop in de jaren 80 naar kanker werd gekeken (als een monster waarover je maar beter niet praat), of een allegorie op de moderne Amerikaanse samenleving (de overheid die een monster creëert en vervolgens, als het z’n ketens breekt en vlucht, hardop roept dat de bevolking haar maar moet vertrouwen).

Wij houden het hierop: ‘Stranger Things’ is een uitstekend gemaakte, geestige én creepy reeks die naar meer smaakt. Komt overigens goed uit, want er wordt hard aan seizoen twee gewerkt.


The Crown

Seizoenen: 1

Uur: 10

Netflix

Was de wow-factor het enige criterium waarop tv-series beoordeeld werden, dan zou ‘The Crown’ met Union Jack en wimpel de winnaar van 2016 zijn. De reeks over hoe Queen Elizabeth na de dood van haar vader George op jonge leeftijd de troon in haar schoot geworpen kreeg, is de duurste uit de jonge Netflix-geschiedenis en het is niet moeilijk te zien waar de naar verluidt 100 miljoen Britse pond heen is gegaan.

Alleen valt wát er verteld wordt soms een beetje bleek uit tegenover hóé het verteld wordt. Een echte inkijk in het leven aan het Britse hof of in de psyche van de bewoners biedt Peter Morgan (‘The Queen’) niet, en ook de grotere thema’s uit de eerste jaren van Elizabeths heerschappij – de tanende macht van het Britse rijk of de nieuwe rol van de koninklijke familie – blijven wat onderbelicht.

In plaats daarvan krijg je heel veel royals die gepijnigd naar elkaar staren omdat hun plicht tegenover het Britse volk hen ervan weerhoudt een normaal leven te leiden, en dat te midden van de mooiste landschappen die Groot-Brittannië te bieden heeft. Maar voor anglofielen zal dat ongetwijfeld meer dan volstaan.


The Night Of

Seizoenen: 1

Uur: 8

Play More

De plot van deze miniserie is op het eerste oog niet bijster origineel: Naz, een student van Pakistaanse afkomst, wordt (onterecht?) beschuldigd van een brutale moord waar hij zich door een combinatie van drank en drugs tijdens de fatale nacht in kwestie niks van herinnert.

Het bijzondere van ‘The Night Of’ is de ongewoon gedetailleerde wijze waarop dit klassieke gegeven wordt uitgewerkt: Naz’ arrestatie en het papierwerk op het politiebureau nemen bijvoorbeeld haast een volledige aflevering in beslag, maar zijn toch intens en meeslepend kijkvoer. Onder meer dankzij de fraaie cinematografie en het feilloze acteerwerk van Riz Ahmed (momenteel te zien in ‘Rogue One’ en hier de helft van de tijd het acteerwerk aan zijn oogwit overlatend), Michael K. Williams (de onvergetelijke Omar Little uit ‘The Wire’) en John Turturro, als Naz’ opportunistische en door eczeem geplaagde advocaat. Een rol die eigenlijk bedoeld was voor James Gandolfini, maar die overleed kort nadat hij de pilot had ingeblikt. Snik!


Westworld

Seizoenen: 1

Uur: 10

Play More

‘Westworld’ moest het nieuwe paradepaardje in de stal van HBO worden, zeker nu de eindsprint van ‘Game of Thrones’ stilaan lonkt – in juni gaat seizoen 8 op antenne, en daarna is het voorgoed over en uit.

Als u het ons vraagt, zijn bedenkers Lisa Joy en Jonathan Nolan met glans geslaagd: de tiendelige reboot van de film van Michael Crichton uit 1973 (met Yul Brynner in de rol van doorgedraaide robot) ziet er niet alleen fantastisch uit, ’t is ook één van die zeldzame reeksen die de kijker op clevere wijze een spiegel voorhouden én ’m voortdurend op het verkeerde been zetten. Ed Harris speelt z’n beste rol in jaren als de Man in Black, Anthony Hopkins manipuleert de pannen van het dak, maar het zijn de vrouwelijke personages – Maeve! Dolores! Theresa! – die de serie dragen. Mindfucktelevisie van de bovenste plank.


Lovesick

Seizoenen: 2

Uur: 6

Netflix

Jongeman ontdekt dat hij chlamydia heeft en moet al zijn oude liefjes opbellen of opzoeken om hun het goede nieuws te vertellen. Met dat uitgangspunt had ‘Lovesick’ evengoed een puberale sekskomedie kunnen worden, maar wie voorbij de eerste terughoudendheid raakt, ontdekt een prachtige, romantische coming of age-serie. Hoe Dylan z’n oude sekspartners inlicht, is ook niet het echte verhaal, want dát gaat over twee jonge mensen die voor elkaar gemaakt zijn en er maar niet in slagen om effectief voor elkaar te kiezen.

‘Lovesick’ is heel slim opgebouwd – het grootste deel van het verhaal wordt via flashbacks verteld – maar vooral herkenbaar, en ontroerend. Slechts een zestal uur lang ook, en dat is goed, want zodra je eraan begint, is er geen stoppen meer aan.


Fauda

Seizoenen:

1 Uur: 7

Netflix

Het verrassendste actiedrama van het jaar komt uit Israël, en sloeg – pardon our Hebrew – in als een Qassam-raket. ‘Fauda’ vertelt het verhaal van Doron Kavillio, ex-lid van de Mista’arvim, een antiterreureenheid van het Israëlische leger die infiltreert bij Arabische terroristen. Als blijkt dat de legendarische Hamas-strijder Abu Ahmad, die eigenhandig door Doron over de kling werd gejaagd, toch nog leeft, vervoegt hij z’n oude team. Volgen: smerige intriges en dito dubbelspel, gekruid met schietpartijen, vergeldingsacties, martelscènes en bomaanslagen.

In ‘Fauda’ (Arabisch voor ‘chaos’) gaan werkelijk alle personages – Israëli’s én Palestijnen – gekleed in grijstinten: de grootste smeerlappen zijn tegelijk charmante motherfuckers, plichtsgetrouwe witte ridders stinken uit hun gore bek, angstaanjagende islamo-militanten zijn diep vanbinnen bange jongetjes. ’t Is even wennen aan de Arabische en Hebreeuwse dialogen, maar het hersenspinsel van ex-journalist Avi Issacharoff en Lior ‘Doron’ Raz is een méér dan waardige koosjere versie van ‘The Shield’.


Glitch

Seizoenen: 1

Uur: 6

Netflix

Wie ‘The Walking Dead’ te bloederig dan wel te langdradig vond (dankzij de intrede van übersmeerlap Negan en z’n troetelbaseballbat Lucille heeft de serie nochtans z’n tweede adem gevonden), en ‘Les revenants’ te melancholisch of te, euh, Frans, kan ‘Glitch’ misschien wél smaken.

In deze Australische serie uit 2015 klauwen enkele overledenen uit hun graf. De lokale diender James Hayes plukt ze van het kerkhof, parkeert ze bij de dichtstbijzijnde huisartsenpraktijk en gaat verwoed op zoek naar de puzzelstukken waarmee hij het mysterie kan ontrafelen. Intussen proberen de Lazarussen verwoed hun identiteit en doodsoorzaak te achterhalen, al is dat voor één van hen een eitje: Kate, de aan kanker gestorven geliefde van agent Hayes. Netflix zou het tweede seizoen, dat momenteel wordt opgenomen, in de herfst van 2017 beschikbaar maken, mate.


Fargo

Seizoenen: 2

Uur: 20

Netflix

De enige titel uit dit lijstje waarvoor we de regels een beetje hebben moeten ombuigen – de twee seizoenen van ‘Fargo’ duren samen immers een dikke twintig uur. Maar net zoals bij ‘True Detective’ staan reeks één en twee grotendeels los van elkaar en zijn ze dus apart te bekijken.

Wie slechts tien uur te investeren heeft, begint trouwens beter met het tweede seizoen. Niets tegen het eerste – dat bewees dat een bewerking van een beroemde film van de Coen-broers veel beter kan zijn dan je zou verwachten – maar in jaargang twee kwam ‘Fargo’ pas helemaal los van de bron, met een uiterst meeslepend misdaaddrama tegen de achtergrond van het Amerika van eind de jaren 70, over gewone mensen die door hun eigen fouten in de criminaliteit terechtkomen. O ja, en met buitenaardse wezens, dat ook.


Black Mirror

Seizoenen: 3

Uur: 12

Netflix

Niet om in één lange marathonzitting te degusteren, maar in stukjes van 60 à 90 minuten, de duur van één aflevering: ‘Black Mirror’. De episodes vertellen allemaal aparte verhalen, en op die manier zijn de dystopische toekomstfantasieën van bedenker Charlie Brooker, over hoe technologie ons allemaal in gevoelloze, egocentrische robotten verandert, toch enigszins draaglijk.

In welke volgorde u ‘Black Mirror’ ook tot u neemt, hoeveel tijd u er ook voor uittrekt: bekijk zeker ‘San Junipero’ uit het derde seizoen. In dat straaltje hoop te midden van de duisternis worden twee vrouwen verliefd op mekaar in een dancing in het kuststadje San Junipero, het begin van een eeuwigdurende relatie. Net zoals ‘Stranger Things’ is ‘San Junipero’ een feest voor liefhebbers van de eighties – Belinda Carlisle! – maar het is tegelijk ook de mooiste love story die dit jaar op tv te zien was.


Better Call Saul

Seizoenen: 2

Uur: 15

Netflix

De vraag of ‘Better Call Saul’ beter is dan ‘Breaking Bad’, de klassieke tv-serie waar het een prequel op is, hoeft niet meer gesteld of beantwoord te worden. De twee reeksen zijn nauwelijks nog met elkaar te vergelijken: ze delen enkele personages en hebben dezelfde achtergrond – de zinderende woestijnsteden van New Mexico – maar terwijl ‘Breaking Bad’ een roetsjbaan vol plotwendingen en cliffhangers was, pakt ‘Better Call Saul’ het veel rustiger aan. Het is geen misdaadthriller, maar een karakterstudie van een man: de aalgladde advocaat Saul Goodman, die goed probeert te doen maar door omstandigheden –én door zijn eigen schuld – al te vaak aan de verkeerde kant van de wet terechtkomt.

Het resultaat is veel minder opzichtig, maar na twee seizoenen heeft ‘Better Call Saul’ toch al minstens evenveel memorabele momenten en personages op zijn palmares als z’n voorganger.


Designated Survivor

Seizoenen: 1

Uur: 9

Netflix

Na zijn afscheid van het binnenkort geherlanceerde ‘24’ legde Kiefer Sutherland een op zijn zachtst gezegd nogal hobbelig parcours af (‘Touch’, iemand?), maar met ‘Designated Survivor’ heeft hij eindelijk nog eens een hit van formaat te pakken. In die politieke dramaserie speelt hij Tom Kirkman, een onopvallende politicus die president van de Verenigde Staten wordt wanneer de volledige regering en alle congresleden om het leven komen bij een bomaanslag op het Capitool. Een ijzersterke (en op een echt bestaande procedure gebaseerde) premisse voor een serie die wel geassembleerd lijkt uit delen van ‘The West Wing’ (het van crisis naar crisis hollen in het Witte Huis), ‘Homeland’ (paranoïde FBI-agenten op het spoor van een samenzwering), ‘House of Cards’ (de trompetten in de generiek) en ‘24’ (Sutherland moet weer eens Amerika redden), maar zo goed in elkaar steekt dat een lichte verslaving haast onvermijdelijk is.

Nu het Oval Office binnenkort ook écht door een outsider met weinig of geen ervaring wordt ingenomen, is het nog een onverwacht actuele serie ook.


Bojack Horseman

Seizoenen: 3

Uur: 15

Netflix

Eén van de grappigste en raarste series op televisie (of waar je Netflix ook bekijkt). En één van de donkerste en droevigste. ‘Bojack Horseman’, een animatiereeks over een paard dat ooit zijn eigen populaire sitcom had, maar daarna in een neerwaartse spiraal van verveling, zelfhaat en tristesse raakte, is alles in één – Hollywoodsatire, maatschappijkritiek en onderzoek naar de gevolgen van depressie – en doet alles even goed.

De eerste twee seizoenen waren al ijzersterk, maar het derde deed nog beter, met als kroon op het werk ‘Fish Out of Water’, een grotendeels dialoogloze aflevering waarin Bojack naar een onderwaterfilmfestival gaat en er een babyzeepaardje met zijn familie probeert te herenigen. Het resultaat is grappig en mooi, maar ook hartverscheurend op een manier die je niet zou verwachten. Veel beter kun je ‘Bojack Horseman’ eigenlijk ook niet samenvatten.


Crazy Ex-Girlfriend

Seizoenen: 1

Uur: 13

Netflix

Het aanbod op tv is nog nooit zo groot geweest als vandaag, en ook de creatieve vrijheid die tv-makers krijgen, is grenzeloos. Beste bewijs: ‘Crazy Ex-Girlfriend’, een muzikale romantische dramedy over een jonge topadvocate (Rachel Bloom, die de serie mee bedacht) die van New York naar Californië verhuist, op zoek naar een man met wie ooit iets heeft gehad op een zomerkamp.

De reeks is een mix tussen ‘Unbreakable Kimmy Schmidt’ en ‘Flight of the Conchords’, een hyperkinetische comedy waarin de personages af en toe –twee keer per aflevering gemiddeld – liedjes beginnen te zingen, maar dan wel op een we-weten-allemaal-hoe-belachelijk-dit-lijkt-manier. Het straalt zoveel levenslust uit dat je alleen maar grijnzend kunt toekijken, maar tegelijk zit er ook verrassend veel diepgang in – het hoofdpersonage heeft bijvoorbeeld een erg verknipte jeugd achter de rug en worstelt stevig met haar zelfbeeld. Niet voor één gat te vangen dus, maar wel het ideale medicijn tegen de winterblues.


American Crime

Seizoenen: 1

Uur: 8

Play More

Het wonderbaarlijkste aan deze al van 2015 daterende, maar pas recent via Play More te bekijken anthology-serie is niet hoe ongewoon goed ze is – zélfs in rijke televisietijden als deze – maar wél dat ze door ABC gemaakt is, en niet door HBO of Netflix. Van zo’n commerciële mogol verwacht je vlot weg happende procedurals, géén reeks die weliswaar aftrapt met een gewelddadige moord en verkrachting, maar vooral draait om de schokgolven die vervolgens door de levens van een aantal (zeer diverse) personages rollen die van ver of nabij bij de zaak betrokken zijn.

De serie gaat verder op haast álle vlakken frontaal tegen de tv-conventies in: slachtoffers zijn minder onschuldig dan ze lijken, blanken beschuldigen zwarten van hate crimes, rouwende ouders doen zulke rare dingen dat er nog onmogelijk mee te sympathiseren valt. En ondertussen worden, hard en ongenadig, de gevoeligste thema’s aangesneden. De serie kreeg inmiddels al een tweede seizoen (over seksueel misbruik in het college-basketbal) en een derde (over arbeidsrechten in North Carolina). Het lijkt erop dat ‘The Wire’ eindelijk een waardige opvolger heeft.


Luke Cage

Seizoenen: 1

Uur: 11

Netflix

Wie ‘Daredevil’ en ‘Jessica Jones’ zag, weet inmiddels dat de tv-reeksen die Marvel voor Netflix maakt, heel andere koek zijn dan hun blockbusters: de toon is veel donkerder, gevechten waarbij halve metropolen tot puin worden herleid, moet u niet verwachten, en áls het geweld losbarst, is het een pak rauwer en bloederiger dan in pakweg ‘The Avengers’.

In ‘Luke Cage’ draait het daarnaast, nog meer dan bij die twee andere reeksen, om sfeer en stijl, en om karakterontwikkeling van de diverse personages. De held van dienst is een ex-gedetineerde (een imposante Mike Colter) die in Harlem een zo anoniem mogelijk leventje probeert te leiden en zijn superkrachten (kogels ketsen gewoon op hem af) pas aanwendt wanneer hij in conflict komt met zijn baas, de sinistere nachtclubeigenaar en crimeboss Cottonmouth, en diens nicht, het corrupte raadslid Mariah. Het verhaaltje is wat aan de dunne kant, maar de aparte vibe van de reeks en de heerlijke soundtrack (van onder anderen Ali Shaheed Muhammad van A Tribe Called Quest) compenseren dat meer dan ruimschoots.


(kt), (mvs), (sw)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234