20 jaar na de dood van An en Eefje zoekt vader Jean Lambrecks zelf de waarheid: 'Er zijn zoveel aanwijzingen dat Dutroux niet alleen werkte'

Van alle vaders van de slachtoffers van Marc Dutroux was hij destijds de meest schuchtere. Jean Lambrecks, vader van Eefje, was twintig jaar geleden een zwijgzame achtergrondfiguur die een opmerkelijk vertrouwen in de politie tentoonspreidde. Vandaag is hij de grootste criticus van het onderzoek geworden. Een lastige luis in de pels van Marc Dutroux en Michelle Martin, ook. ‘Ik heb heel lang gezwegen omdat wat Eefje is overkomen té ingrijpend en té overdonderend voor mij was. Pas veel later heb ik beseft dat we bedrogen zijn.’


Lees meer over Marc Dutroux »

'Veel mensen komen naar je toe en beginnen over het leed dat zij hebben meegemaakt, maar daar heb ik geen behoefte aan'

Opmerkelijke passage, vorige week in het interview met de advocaat van Marc Dutroux. Meester Pierre Deutsch beweerde dat zijn cliënt ‘veel respect heeft’ voor Jean Lambrecks. ‘Omdat Lambrecks zegt dat de waarheid nooit aan het licht is gekomen – net als Dutroux.’ Dutroux beweert namelijk dat niet hij maar een geheimzinnige bende, geleid door Michel Nihoul, de meisjes ontvoerd heeft, en dat hij alleen als zondebok heeft gediend. De opmerking ontlokt een schamper lachje bij Jean Lambrecks. ‘Wil Dutroux van mij een bondgenoot maken? Wat houdt hem tegen om te vertellen wat er precies met mijn dochter is gebeurd? Waar ze ontvoerd is, wie erbij betrokken was, hoe ze gestorven is… Dat weten we twintig jaar later nog altijd niet. We hebben twee keer geschreven naar Dutroux met de vraag of hij wil vertellen wat hij weet. We hebben zelfs een mail gestuurd naar zijn advocaat met het verzoek om zijn cliënt aan te sporen de waarheid te zeggen. Nooit enige reactie gekregen, ook niet van meester Deutsch.’

Dinsdag 3 september 1996, iets na tien uur. In een hangar in de rue Daubresse in Jumet graven speurders van het slachtofferidentificatieteam DVI enkele beenderen op die afkomstig lijken van een menselijk skelet. Meer dan een week lang hebben graafmachines de grond omgewoeld achter het huis waar de Franse gangster Bernard Weinstein woonde, Dutrouxs medeplichtige. Dutroux is die nacht ter plaatse gebracht en heeft een betonnen plaat in de hangar aangewezen: ‘Daaronder liggen de meisjes misschien begraven.’ De beenderen blijken inderdaad van twéé lichamen afkomstig te zijn, en bij één van hen zit een horloge, de Pop Swatch van Eefje Lambrecks. Die avond krijgen de ouders Marchal en Lambrecks bericht: het zijn, zoals men vreesde, de stoffelijke resten van An en Eefje, die meer dan een jaar eerder tijdens een vakantie aan zee verdwenen zijn.

De meisjes worden niet samen begraven. Al vanaf de eerste dagen na de verdwijning van de Hasseltse vriendinnen op 23 augustus 1995 loopt het fout tussen hun vaders, twee tegengestelde temperamenten. Het komt nooit meer goed tussen Paul Marchal en Jean Lambrecks. De drukdoende, altijd zenuwachtige leerkracht die zich bereid verklaarde om premier te worden van het land ‘als het volk dat wil’, en de nuchtere bouwaannemer, niet bij machte om zijn gevoelens te ventileren, vertrokken in een kramp van angst.

'De waarheid is nooit bovengespit. Het hele proces was een schijnvertoning.'

Dat is nu wel anders. Samen met zijn partner Els Schreurs is Lambrecks opnieuw het dossier ingedoken. Elk vrij moment gaat naar het uitvlooien van onderzoekspistes, het bestuderen van processen-verbaal, het opzoeken van getuigen.


Eefje (links) en An. 'Misschien waren de ontvoeringen toch bestellingen? Dutroux wéét het, maar hij zegt niks'.

HUMO Terwijl de meeste ouders van de Dutroux-slachtoffers zich uit de openbaarheid hebben teruggetrokken, treedt u vandaag bewust op de voorgrond, stelt u kritische vragen, blijft u procedures aanspannen. Een groot verschil met de Lambrecks van twintig jaar geleden.

Lambrecks «Ik moet toegeven dat ik in het begin overmand was. Wat Eefje was overkomen, was zo verschrikkelijk, zo overdonderend, dat ik er gewoonweg niet over kon praten. En dan was er die gigantische druk: die honderden journalisten, de mensen op straat die je wilden aanraken, die lawine aan informatie die op me afkwam… Dat was gewoon te veel. Ik ben dichtgeklapt, als een oester.

»Ik lag ’s nachts wel te piekeren over al die vragen waar de onderzoekers nooit een antwoord op hebben gevonden. Hoelang hebben de meisjes nog geleefd? Wat waren de laatste woorden van mijn dochter? Zelfs op de simpele vraag waar An en Eefje precies waren ontvoerd, kwam geen antwoord: Dutroux en zijn handlanger Michel Lelièvre wezen allebei een andere plek in Oostende aan.

»Pas in 2011, toen er de eerste keer sprake was van de voorwaardelijke vrijlating van Michelle Martin, ben ik uit een soort verdoving ontwaakt. Plots begon het me te dagen: die vrouw kan binnenkort weer vrij rondlopen, terwijl wij nog steeds geen antwoorden hebben. En toen ben ik het dossier terug gaan lezen. Mijn Frans is niet zo goed en ik begreep niet alles, maar intussen had ik Els leren kennen, die veel vlotter haar weg vindt in juridische dossiers.»

Els Schreurs «Ik werk als juridische tolk en heb daar dus wel wat ervaring mee.»

Lambrecks «Els heeft me wegwijs gemaakt in het dossier. Zo is stilaan tot me doorgedrongen hoe bitter weinig we wisten. Ik moest vaststellen dat er enorm veel dingen niet klopten in het verhaal dat het gerecht ons voorspiegelde.»

HUMO U voelde zich misleid?

Lambrecks «Ja, toch wel. Ik heb het gevoel dat de speurders op het proces-Dutroux een verhaaltje hebben gesponnen rond de verklaringen van een paar verdachten. Er zaten grote gaten in dat verhaal, en ze sleurden er van alles bij om het mooi in elkaar te doen klikken. Maar de waarheid is nooit bovengespit. Het was een schijnvertoning. Toen ik dat eindelijk doorhad, na al die jaren, voelde ik me verraden, en woest.

»Iedereen gelooft nu wat er op dat proces is verteld. Dat Dutroux Julie en Mélissa heeft ontvoerd, dat ze van de honger zijn omgekomen in de kelder toen hij in de gevangenis zat, dat An en Eefje tien dagen in hetzelfde huis opgesloten zaten… Dat is nu de juridische waarheid. De rechtbank heeft dat verhaal heel logisch doen klinken.»

HUMO En u geloofde het.

Lambrecks «Ik geloofde het. Tot ik ontdekte: dit kan gewoon niet.»

'Er zijn zoveel aanwijzingen dat Dutroux niet alleen werkte, maar die heeft men niet onderzocht'

HUMO We zijn twintig jaar later, wat wil u nog bereiken?

Lambrecks «Ik wil antwoorden op mijn vragen. Wat is er allemaal gebeurd? Er zijn zoveel aanwijzingen dat Dutroux niet alleen werkte, die men gewoon niet heeft onderzocht. Ik ben ervan overtuigd dat er anderen bij betrokken waren. Misschien waren de ontvoeringen toch bestellingen? Dutroux wéét het, maar hij zegt niks. Michelle Martin weet ook meer, maar ook zij zwijgt als het graf.»

HUMO Hopen jullie dat nog te achterhalen?

Schreurs «We doen ons best. Er zitten heel wat antwoorden in het dossier zelf. Destijds bekeek je het onderzoek vanuit een kikkerperspectief – je zag het grote geheel niet. Nu ligt het hele dossier hier, dat maakt je kijk op de zaak helemaal anders. Je praat met mensen, je legt verbanden, je gaat anders denken.

»Kijk, als Dutroux beweert dat hij Julie en Mélissa niet zelf heeft ontvoerd, dan geloven de speurders hem niet. Maar als hij zegt: ‘Julie en Mélissa hebben 103 dagen in de kelder gezeten zonder eten, en ze zijn in mijn armen gestorven van de honger,’ dan geloven ze dat wel. Waarom eigenlijk? Ik vind die versie helemaal niet geloofwaardig. Op het proces zijn experts komen vertellen dat het ondenkbaar was dat de kinderen het zo lang hadden kunnen uithouden zonder water en voedsel. Toch heeft men dat naast zich neergelegd en is men gewoon met die versie verdergegaan, omdat het hen uitkwam. Zonder dat het bevestigd werd door materiële gegevens.»

'We zoeken concrete, nieuwe elementen tegen Dutroux of een onbekende. Dan pas kan het onderzoek heropend worden.'

HUMO Ik denk dat de kans onbestaande is dat het Dutroux-onderzoek nog heropend wordt.

Schreurs «Dat zou natuurlijk de ideale wereld zijn, dat weten wij ook wel. Daarvoor moeten er eerst concrete, nieuwe elementen zijn tegen Dutroux of tegen een onbekende. Verjaard zijn de feiten nog niet.»

Lambrecks «Laten we daar dus eerst naar zoeken, en dan kunnen we misschien verdergaan.»

HUMO Hoeveel tijd besteden jullie daaraan?

Schreurs «Tien tot twaalf uur per week.»

Lambrecks «Elk vrij moment.»

Schreurs «En de was staat tot tegen het plafond (lacht).»


Twee handen, één buik

HUMO Eefje verdween in 1995 toen ze 19 jaar oud was. Denkt u nog vaak aan de jaren voordien?

Lambrecks «Elke dag. Als ik een snelle wagen zie passeren, bijvoorbeeld, of een motor die in de straat voorbijrijdt. Eefje hield van mechaniek. Op haar 8ste maaide ze het gras in onze tuin al met een tractor. Toen ze 14 jaar was, heeft ze mijn auto eens genomen en is ze ermee in de tuin gaan rondrijden. Ze heeft hem teruggezet met een lekke band (lachje). Ze was onstuimig en nergens bang voor. Toen ze nog heel klein was, zag haar moeder door het keukenraam plots mos door de lucht vliegen. Ze ging buiten kijken en Eefje zat op het dak. Ze was de goot aan het schoonmaken: 4 jaar was ze toen. Ze was in een boom geklauterd en via de garage op het dak geraakt. Angst had ze niet. Een andere keer was ik met een kraan in de tuin bezig en zei ze: ‘Papa, laat mij daar ook eens mee werken.’ Ze is meer dan een uur alleen met die kraan bezig geweest. Op haar 16de had ze al een bromfiets, en haar vaarbewijs voor de boot. Ik had vroeger een speedboot en ging met haar varen. Dan gingen we watersporten in het Albertkanaal in Hasselt. Eefje leefde graag. Ze wilde álles doen. Toneelspelen, zwemmen, muziek… Ze is vakantiewerk gaan doen om een saxofoon te kunnen kopen, en daar speelde ze overal op, zelfs als ze op het perron in Hasselt op de trein stond te wachten. Haar jongere broer Leendert heeft nu haar saxofoon. Sinds een jaar volgt hij muziekles en speelt hij erop.»

HUMO Om een band met zijn zus te hebben?

Lambrecks «Ik denk het. Leendert is vijf jaar jonger, 34 is hij er nu, maar ze hingen echt aan elkaar. Hun moeder en ik waren gescheiden, en zij trokken altijd met elkaar op. Eefje regelde alles, hij was meer verlegen. Leendert lijkt op dat vlak veel meer op mij, ik ben ook niet van veel zeggen. Hij zat ook in de toneelgroep Harlekijn waarmee Eefje op vakantie was toen ze verdween. Na haar verdwijning is hij niet vaak meer geweest. Ook voor hem veranderde alles.»

HUMO Na haar verdwijning hebben jullie een jaar lang bijna elk weekend zoekacties georganiseerd.

Lambrecks «Elk weekend stond er een paar honderd man klaar om mee te helpen zoeken. Dat was een enorme steun. Bedrijven sponsorden ons met bussen. We vertrokken vaak met vier, vijf bussen in Hasselt: naar zee, naar Wallonië, naar Nederland… om affiches te gaan uithangen. Child Focus bestond nog niet, de sociale media ook niet.

»Mijn eerste idee was: ze is ontvoerd. Eefje en ik hadden een heel open band, ze zei altijd waar ze naartoe ging, we waren twee handen op één buik. Kort voor haar verdwijning was ze nog eens met mij meegereden met de vrachtwagen. Ik moest een betonmachine gaan halen in de Ardennen en ze wilde mee. Tijdens die trip hebben we heel veel gepraat, als vader en dochter. Ik vroeg of ze een vriendje had. ‘Ik heb wel iemand, maar ik weet niet of het iets wordt.’ De jongen over wie ze het toen had, is op de begrafenis nog bij mij gekomen.

»Naarmate de weken en maanden vorderen, begin je van alles te denken. Ze was tegen drugs, maar misschien gebruikte ze er toch? Waren er tekenen die me toen niet zijn opgevallen? Was ze weggelopen? We hadden toch een goed contact? Misschien had ze toch iemand ontmoet? Er spelen allerlei scenario’s door je hoofd. Maar die ontvoering, dat bleef altijd hangen.

»Van overal in de wereld kwamen tips van mensen die hen hadden gezien. Telkens als ik iets hoorde, vertrok ik. We zijn naar Engeland geweest, want misschien hadden ze de boot genomen. In Spanje zijn we drie keer geweest. Daar was ik een maand vóór haar verdwijning nog met haar op duikvakantie geweest.

»Het leek of iedereen in die dagen met de verdwenen meisjes bezig was. Op een dag werd ik gebeld door een chauffeur die voor ons bedrijf werkte: in Lummen stonden twee meisjes te liften. De politie was bij hen gestopt, en hij dacht dat het An en Eefje waren… De hele dag door bleef iedereen maar vragen: ‘Heb je al iets gehoord, Jean?’ Maar het waren gewoon twee andere meisjes.

»Wat ik heel kwetsend vond, was dat miserie blijkbaar ook oplichters aantrekt. Op een bepaald moment hadden we een bankrekening nodig, want er waren veel mensen die ons cash geld opstuurden. Een hulpvaardige man die ons vertrouwen had gewonnen, bood ons aan om de geldzaken te beheren via zijn vzw. Hij is met al dat geld gaan lopen. Er zijn ook mensen kalenders gaan verkopen van deur tot deur, zogenaamd om geld in te zamelen voor de zoekacties naar An en Eefje. Daar was niks van aan.

»Op een bepaald moment zat het politieonderzoek bij het parket van Brugge muurvast. Er was geen enkele tip meer die ze nog konden natrekken. Politiecommissaris Van Tieghem is toen gaan aankloppen bij de Cel Verdwijningen, die toen pas was opgericht in Brussel. Over An en Eefje konden ze hem daar niks vertellen, ze hadden geen enkele aanwijzing en hebben nooit naar de meisjes gezocht. Op dat ogenblik, weten we nu, was de rijkswacht in Wallonië al lang bezig met een geheim onderzoek naar Dutroux, van wie ze wisten dat hij meisjes ontvoerde.»

HUMO Toen Dutroux in augustus 1996 gearresteerd werd, hebben jullie niet direct de link gelegd?

Lambrecks «Niet onmiddellijk, nee. Eefje en An waren ouder dan de andere meisjes. Vrij snel vielen hun namen dan toch. Eerst was er hoop dat ze nog leefden en door Dutroux in de prostitutie in Tsjechoslowakije waren gedropt. Dat bleek ijdele hoop. Die Tsjechische meisjes komen meestal naar hier, en niet andersom… En toen begonnen de graafwerken in het huis van Weinstein, in Jumet. Dat was niet om levende meisjes terug te vinden.»

HUMO Elke dag stonden de journalisten aan het huis van Weinstein achter dranghekken te wachten op nieuws. Waar was u toen?

Lambrecks «Ik zat thuis. Ik was terug aan het werk gegaan, maar toen die graafwerken begonnen, kon ik niet meer.»

HUMO Ze duurden langer dan een week. Hoe kwam u de dag door?

Lambrecks «Ik stond op… en elke dag zat het huis vol. Familie en vrienden, maar ook mensen die ik nauwelijks kende. Ik heb een poort voor mijn inrit moeten installeren om de journalisten buiten te houden. Ze liepen gewoon mijn tuin in. Ze kropen van bij de achterburen over de omheining. Ze klauterden over de draad voor het huis. Mijn buren schonken koffie in hun garage voor de journalisten en ramptoeristen die daar van ’s morgens tot ’s nachts zaten. Wij zaten binnen, de spanning was loodzwaar, en daarbuiten zat een massa volk te wachten tot ze een glimp van ons opvingen. Het was… overweldigend. Bedreigend.»

HUMO En toen kwam het nieuws dat ze gevonden waren.

Lambrecks «Die dag waren er de hele tijd geruchten. Politiecommissaris Van Tieghem belde me vanuit Jumet: ‘Trek je niks aan van wat de mensen zeggen. Als er nieuws is, kom ik het je vertellen.’ Die avond rond halfzes is hij bij me binnengekomen en… (huilt) hij begon te wenen. Hij kon het eerst niet zeggen. Maar ik wist al genoeg. Later zei hij dat hij zelf een dochter had die zo oud was als Eefje.»

HUMO Eefje is vrij snel geïdentificeerd door haar horloge.

Lambrecks «Dat heb ik nog. Eén van de weinige aandenkens. En nog wat kleren van haar. Mijn zoon heeft haar brommertje, maar hij rijdt er niet mee.»

HUMO Na 3 september stopte de media-aandacht natuurlijk niet.

Lambrecks «Het is wereldwijd in het nieuws geweest. Een vriend van me woonde in Amerika en die had het in San Diego op televisie gezien. Hij had zijn ouders in België gebeld: ‘Gaat dat over Eefje van Jean?’ Dat doet raar, hoor, als de hele wereld over je dochter spreekt. Honderden journalisten hebben me aangesproken. Italianen, Amerikanen, Duitsers… En ik kreeg duizenden brieven. Ze werden in bakken aan huis geleverd. Thuis zaten acht tot tien man elke dag brieven na te lezen. Mijn gewone post zat er ook nog tussen, dus ik moest alles dadelijk sorteren (lachje). Het waren alle soorten brieven. Mensen die hun medeleven betuigden. Vrouwen die foto’s meestuurden en zichzelf aanboden. Emotionele brieven. Veel mensen die zelf miserie hadden gekend, die een kind of een man hadden verloren…»

HUMO Had u daar iets aan op dat moment?

Lambrecks «Eerlijk? Nee. Veel mensen komen naar je toe en beginnen over het leed dat zij hebben meegemaakt, om je te laten voelen dat je niet alleen bent, maar daar had ik geen behoefte aan. Nu nog steeds niet. Ze zeiden dan: ‘Kom eens langs om erover te praten.’ Maar dat heb ik nooit gedaan. Ik vond het erg dat zij ook iets hadden meegemaakt, maar dat was niet mijn taak. Ik kon er ook niet over praten.

»Er zaten ook goede brieven tussen, waar ik wel iets aan had. In het begin legden we die opzij, maar het waren er zoveel dat we het niet meer konden bijhouden.

»Voor de omheining voor ons huis lag een zee van bloemen. Mensen kwamen elke dag bloemen, beertjes en briefjes neerleggen. Dat deed wel deugd, het gevoel dat zoveel mensen met je meeleven.»

HUMO Op de Witte Mars in oktober werd u overrompeld door het volk.

Lambrecks «Verschrikkelijk vond ik dat. Iedereen wilde ons aanraken, vrouwen wilden ons omarmen, ze kusten je hand, ze pakten je vast… Het was niet te doen. Ik ben achter een rijkswachtcombi gaan lopen om me wat af te schermen. Ik voelde me totaal op mijn ongemak in die mensenmassa die deed alsof je Christus was.»

HUMO En Paul Marchal, waar liep die?

Lambrecks (lachje) «Die liep tussen het volk.»

HUMO Niemand kon naast de vijandigheid kijken die er tussen u en hem hing. Waar is het fout gelopen?

Lambrecks «Het is altijd fout geweest. Ik heb vrij snel gezegd dat ik niet meer met hem wilde samenwerken. Hij lag met iedereen in de clinch. Maar daar wil ik het niet over hebben.»

HUMO Jullie stonden diametraal tegenover elkaar, ook wat het politieonderzoek betrof: hij had eindeloze kritiek, u had eindeloos vertrouwen.

Lambrecks «Ik moet toegeven dat ik op dat moment niet besefte hoeveel dingen er niet werden onderzocht. Er kwamen te veel dingen op mij af. Ik kon niet meer logisch nadenken.»

HUMO Heeft uw advocaat u daar niet goed in begeleid?

Lambrecks «In het begin had ik veel vertrouwen in mijn advocaat, maar nu…»

Schreurs «Ik denk dat hij in die eerste jaren geen goede raadgevers had.»

HUMO Op het proces trok uw advocaat de burgerlijke partijstelling tegen Nihoul in, omdat hij zei dat Nihoul er niks mee te maken had. Ging u daarmee akkoord?

Lambrecks «Ik heb alles geloofd wat hij zei. Hij was de advocaat, hij had toch kennis van zaken, dacht ik. Hij zei dat hij beter geplaatst was om het woord te voeren. Ik had toen veel moeite om erover te praten, dus ik was blij dat iemand het wilde overnemen.

»Eigenlijk heb ik het hele proces in een soort waas beleefd. Ik begreep het ook allemaal niet zo goed. Zo’n dossier lezen vergt juridische kennis. Ik kreeg een tolk, maar er werd zoveel gezegd dat die dikwijls niet kon volgen. Het was allemaal zo hectisch… Ik was bovendien erg down. U moet weten waar ik vandaan kwam.»

'Mijn zoon Leendert was 14 toen Eefje stierf. Hij vroeg me: 'Papa, wanneer ben ik aan de beurt?''

HUMO Eefje was niet het eerste kind dat u verloor.

Lambrecks «Mijn oudste zoon Arjaan overleed op 2-jarige leeftijd aan een streptokokkeninfectie. Als ze op tijd antibiotica hadden gegeven, hadden ze hem kunnen redden. Maar de artsen in Hasselt hadden niet de juiste diagnose gesteld, en ze deden niets. Toen ik zag dat mijn zoon aan het sterven was, heb ik beslist om hem op mijn eigen verantwoordelijkheid naar het ziekenhuis in Leuven te laten overbrengen met de ziekenwagen. Maar het was te laat. Arjaan is onderweg naar Gasthuisberg gestorven. In Leuven hebben ze vastgesteld wat hij had, en dat hij gered had kunnen worden. Je kunt niet aanvaarden dat je kind dood is. Arjaan is maar 2 jaar geworden, maar hij had zijn eigen persoonlijkheid. Je ziet dat manneke nog lopen, het is een film die vastzit in je hoofd. We zijn die nacht in het ziekenhuis bij hem mogen blijven. Ze hebben Eefje nog gebracht. Ze was toen 4 jaar.

'Normaal overleven kinderen hun ouders. Ik heb al twee kinderen overleefd: Arjaan en Eefje'

»Toen Eefje teruggevonden werd, voelde ik me teruggaan in de tijd, naar dat moment dat Arjaan stierf. Ik dacht: dit is nu het tweede kind. Normaal overleven kinderen hun ouders. Ik heb al twee kinderen overleefd. Ze zijn mij afgenomen door de fout van anderen. Mijn zoon Leendert was 14 toen Eefje stierf. Hij vroeg me: ‘Papa, wanneer ben ik aan de beurt?’»

HUMO Hoe ging Leendert er in die dagen mee om?

Lambrecks «Hij praatte er niet over. Hij is altijd al een stille jongen geweest.

»Anderhalf jaar later, toen het Dutroux-onderzoek nog in volle gang was, ben ik ziek geworden: een tumor op de hersenstam. Ik had al lang migraine. Eerst dacht ik dat het van de stress kwam. Tot ik een trombose kreeg in de hersenen. Ze hebben me toen onder de scanner gelegd: ik bleek een grote hersentumor te hebben. ’s Anderendaags lag ik al op de operatietafel. Het bleek een kwaadaardig gezwel, zodat ik nog maanden bestraling nodig had. Leendert kwam in die periode vaak bij mij in bed liggen, bang dat hij me zou verliezen. Dat waren de momenten dat we wel met elkaar konden praten. En toen vroeg hij het weer: ‘Papa, wanneer ben ik aan de beurt?’

»Ik maakte me zorgen over die jongen, hoe hij ermee zou omgaan. Dat zijn woorden die je niet vergeet. Toen ik 50 werd, werd ik genezen verklaard. Maar die dingen blijven in je leden hangen.»

Schreurs «Dat was één van de redenen waarom Jean toen niet zo diep in het dossier is gedoken, en zich op het proces afzijdig hield.»

Lambrecks «Thuis zat ik ook nog in de familiezaak, een bouwbedrijf dat we met vijf broers draaiende hielden. Ik moest ook daar het hoofd boven water houden. Ik kon het niet meer aan. Mensen deden en zeiden alles in mijn plaats. Naderhand word je daar nuchterder in. Als de druk wegvalt, begin je over al die vragen na te denken.»

'Eefjes beide benen waren gebroken, maar we weten niet hoe dat kwam: die vraag is nooit gesteld'

HUMO Wilt u echt weten wat de meisjes allemaal hebben doorgemaakt, zelfs al is het bijna niet te bevatten?

Lambrecks «Ja, ik zou het toch willen weten. Zolang ik het niet weet, blijf ik rusteloos. Vergeten zal ik het nooit, maar misschien kan ik het dan beter een plaats geven. Ze zeggen dat de meisjes levend begraven zijn, verdoofd met rohypnol. An had een plastic zak over haar hoofd. Eefjes beide benen waren gebroken. Dat staat in het autopsieverslag. Maar we weten niet hoe dat kwam. Die vragen zijn eigenlijk nooit gesteld.»

HUMO Dutroux zegt dat Eefje twee keer heeft geprobeerd om te ontsnappen. Eén keer zat ze al op het dak toen hij haar weer te pakken kreeg.

Lambrecks «Het is Dutroux die dat vertelt, maar er is niets dat dat verhaal kan bevestigen. Behalve misschien haar karakter. Ze zat vroeger ook al op het dak. Nu was ze wel wat ouder.»


Monnikenwerk

HUMO Jullie hebben een Brusselse ex-gangster ingeschakeld om het dossier te doorploegen, iemand uit de entourage van Patrick Haemers die tot inkeer is gekomen en nu zijn diensten aanbiedt aan de politie en al wie hem nodig heeft.

Schreurs «Dat is een ongelukkig, uit de hand gelopen verhaal. Op een dag heeft een Brusselse advocaat ons in contact gebracht met die man, die vroeger in het misdaadmilieu zat en beweerde dat hij met zijn kennis dingen in het dossier kon zien die wij er niet uit haalden, en informatie kon vinden in milieus waarvan wij het bestaan niet eens kenden. Hij is in het dossier beginnen te zoeken, en vrij snel kwam hij op de proppen met een nieuw spoor: bij de ontvoering van An en Eefje en bij verschillende andere ontvoeringspogingen was telkens een zwarte BMW opgemerkt. Nog voor we dat spoor zelf grondig konden bekijken, is die man daarmee naar de pers gestapt, heeft hij een Facebookpagina aangemaakt en is hij onmiddellijk allerlei verklaringen beginnen af te leggen. Dat was helemaal niet de bedoeling, en het is ook de reden waarom we met die man en die advocaat gebroken hebben. Achteraf bleek het ‘nieuwe spoor’ drie keer niks.»

HUMO En dus zetten jullie met z’n tweeën jullie eigen onderzoek verder?

Schreurs «Ja, met de hulp van enkele mensen in het buitenland. Getuigen opzoeken, verbanden leggen… Eigenlijk proberen we nu te doen wat de onderzoekers destijds allemaal niet gedaan hebben. Het is monnikenwerk, en het kost enorm veel tijd.»

HUMO Intussen werkt Dutroux aan de versoepeling van zijn onmenselijke gevangenisomstandigheden. Hij wil nu, net zoals Anders Breivik in Noorwegen heeft gedaan, een proces aanspannen tegen de Belgische staat.

Lambrecks «Hallucinant vind ik dat. Mensen die zoveel op hun geweten hebben, moeten geen gunstmaatregelen krijgen. Die man kan nooit veranderen.

»De vrijlating van Michelle Martin vind ik nog zoiets onbegrijpelijks. Voor mij is ze even schuldig als Dutroux. Ze was van alles op de hoogte, ze heeft altijd gezwegen en meegewerkt. Ze heeft in de jaren 80 zelf meegewerkt aan de ontvoering van kinderen, en filmde dan hoe Dutroux hen verkrachtte. Martin is helemaal niet die hulpeloze vrouw voor wie ze zich uitgeeft.»

HUMO Betaalt ze nu schadevergoeding?

Lambrecks «Ja, 20 euro per maand. Ze is er heel plots en onaangekondigd mee begonnen in mei 2013, een jaar na haar vrijlating.»

HUMO U bent een procedure gestart tegen hun kinderen in verband met de erfenis van de moeder van Michelle Martin.

Lambrecks «Niet zozeer om die kinderen dwars te zitten, maar omdat Martin op een frauduleuze manier probeerde te ontkomen aan het betalen van een schadevergoeding aan de slachtoffers. Die erfenis gaat over een villa in Waterloo, een aandelenportefeuille van 70.000 euro en een grote partij juwelen. Ze heeft de erfenis geweigerd zodat alles onmiddellijk naar haar kinderen ging en zij onvermogend werd.»

HUMO Oud-rechter Panier, die Michelle Martin onderdak biedt, vindt het normaal dat een moeder zoiets voor haar kinderen doet: ‘Moet ze haar eigen kinderen ook in de miserie storten nadat ze die van anderen heeft laten lijden?’

Schreurs «Ik denk dat een gedragswetenschapper nog een vette kluif zou hebben aan het sujet Panier. Welke zinnige mens doet zulke uitspraken? Wil hij soms beweren dat alle kinderen die geen vette erfenis krijgen, in de goot belanden?»

HUMO Meneer Lambrecks, u hebt ook zestien jaar geprocedeerd tegen de Belgische staat, omdat uw dochter is gestorven door de blunders van de politie.

Lambrecks «Die procedure hebben we opgestart in september 1997 na de publicatie van het rapport van de commissie-Dutroux, waaruit bleek dat de politie en het gerecht zoveel fouten hadden gemaakt en dat Dutroux veel eerder gepakt had kunnen worden. Maar het was een burgerlijke procedure, en daarmee moesten we wachten tot het hele strafrechtelijke luik was afgerond. En dus kon men de draad pas oppikken na het proces in 2004.»

HUMO Toen heeft het nog negen jaar geduurd. Uiteindelijk zijn jullie in 2013 in het ongelijk gesteld.

Lambrecks «Ja, men gaf toe dat er fouten waren gemaakt, maar men vond niet dat er een oorzakelijk verband was met het leed dat onze familie was aangedaan. Leendert had het daar erg moeilijk mee. Hij vond het onrechtvaardig dat we daar gewoon genegeerd zijn. Hij was echt boos. Sindsdien is hij ook veel meer met de zaak bezig dan vroeger.»

HUMO Gelooft u dat Dutroux ooit vrijkomt?

Lambrecks «Als dat gebeurt, geloof ik helemaal niet meer in de rechtsstaat.»

HUMO Doet u op 3 september iets speciaals om Eefje te herdenken?

Lambrecks «Nee. Je denkt eraan, het komt weer boven, maar je probeert gewoon de dag door te komen. Eigenlijk is het alle dagen zo aanwezig dat er weinig verschil is met andere dagen. Ik heb de bodem van mijn verdriet bereikt.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234