20 jaar Woestijnvis: van vriendenclub tot miljoenenmachine (slot)

Rien ne va plus bij Woestijnvis na de aankoop van de zenders VIER en VIJF: vorige week las u hoe in 2012 geen prozac het productiehuis nog kon redden. Drie jaar lang is het winter in Vilvoorde. Tot in 2015 de zon weer gaat zingen: ‘We herkenden eindelijk weer het Woestijnvis-gevoel.’


Lees ook de andere afleveringen van '20 jaar Woestijnvis'

'We zaten echt onder elkaars huid. Soms letterlijk: er was bij Woestijn vis niet meer aanhouderij dan in een ander bedrijf, maar zéker ook niet minder'

In februari 2015 is De Vijver, de holding boven Woestijnvis, officieel een probleemkind. Twee jaar en een half na de start beroert VIER nog steeds de massa niet. De reclame-inkomsten liggen laag, de maandelijks af te betalen leningen hoog. Als ook ‘The Loft’ flopt, de Amerikaanse remake van de film van Erik Van Looy, dreigt schipbreuk.

Liesbeth Wyns «Wouter Vandenhaute had altijd gezegd: ‘Als het niet goed zou lopen met VIER, is er altijd nog ons appeltje voor de dorst: ‘The Loft’.»

Tom Bevernage «Nu worden er in ‘De slimste mens’ luchtige grapjes gemaakt over het floppen van die remake, maar indertijd was de impact dramatisch: Wouter en Erik hadden op dat geld gerekend.»

Er rest maar één mogelijkheid: vers geld vinden. Vandenhaute gaat naarstig op zoek. De redder heet Telenet. Eerst koopt het bedrijf de aandelen van Sanoma over: 26,5 miljoen euro, goed voor 33%. Later volgt nog een injectie van 32 miljoen euro, en verwerft Telenet 50% van de aandelen. De Vijver – en dus ook: Woestijnvis – is weer op het droge. Intern wordt de kritische balans opgemaakt van twee sombere jaren.

Olivier Goris «We waren heel naïef geweest. Eigenlijk was het ongehoord dat we ons niet beter hadden laten begeleiden bij zo’n belangrijke omschakeling.»

Wyns «Je kunt je ook vragen stellen bij die aankoop zélf. Was het wel verstandig om nog te investeren in een analoge zender? Je voelde dat klassieke televisie over z’n hoogtepunt heen was.»

Bevernage «Hoe dan ook: we hadden ons moeten omringen met mensen die wél weten hoe je dat doet, een zender in elkaar steken. Die ons vertelden dat je van ‘Man bijt hond’ geen wekelijks magazine maakt, dat het samen met ‘De laatste show’ de ruggengraat van VIER had moeten zijn.»

Goris «Het grote probleem: wij waren programmamakers, geen zendermakers. We misten de knowhow.»

Jan Eelen «Het was ook dom om te denken dat we VIER in één klap konden transformeren. Je moet een héle dag televisie maken als je zo’n zender koopt, hè, niet alleen in primetime.»

'Weg bij Woestijnvis: Annemie Struyf (2012), Tom Van Dyck (2013), Sofie Lemaire, Steven Van Herreweghe, Lieven Scheire en Tom Lenaerts (2014)'


Iedereen beroerd

Werd niet meegerekend in de ambitieuze plannen: de onvoorwaardelijke zendertrouw van de Vlaamse kijker. Tussen Eén en VIER zitten maar drie cijfertjes, maar op een afstandsbediening zouden het er evengoed 300 kunnen zijn.

Luc Haekens «Wij hadden er arrogant veel vertrouwen in dat de kijker ons wel zou volgen naar VIER.»

Eelen «Maar die kijker bleef gewoon hangen bij de VRT.»

Martin Heylen «Aan ‘De slimste mens’ was niets veranderd, en toch keken er plots veel minder mensen naar. Daar moeten mediadeskundigen zich toch eens ernstig over buigen, want ik begrijp het niet. Mensen kunnen toch zappen?»

Goris «Televisie bleek plots veel ingewikkelder in elkaar te zitten dan we tot dan gedacht hadden.»

Jarenlang hebben de tv-makers van Woestijnvis gezworen bij een detaillistisch perfectionisme. Humor, poëzie, a touch of genius: dáármee versierden ze de kijker. Nu volgt een wrede ontnuchtering: de doorsnee kijker deelt die strenge kwaliteitseisen niet per definitie.

Eelen «Ik had voorspeld dat de VRT ‘Man bijt hond’ en ‘De laatste show’ gewoon zou vervangen, en dat gebeurde ook: ‘Iedereen beroemd’ en ‘Café Corsari’ kwamen in de plaats, en de kijkcijfers bleven even hoog. Dat avondslot bleek onverwoestbaar, of het nu met Woestijnvisprogramma’s werd gevuld of niet. Dat was ontnuchterend, ja.»

Het pijnlijkst is het succes van ‘Iedereen beroemd’.

Eelen «Ik vind dat veel minder poëtisch dan ‘Man bijt hond’, en er zitten geen weerhaken aan. Iets als ‘De pendelquiz’, dat had het bij ons nooit gehaald. Maar: het heeft wel meer kijkers dan ‘Man bijt hond’ indertijd.»

Haekens «Ik blijf het een flauw afkooksel vinden. ‘Man bijt hond’ lééfde echt, daar werd over gepraat. Hoe vaak hoor je over ‘Iedereen beroemd’ praten?»

Dat de kijker wat onverschillig staat tegenover de Woestijnvistouch is één ding. Maar soms wíl hij die expliciet niet. Als het over bestaande VT4-successen gaat, bijvoorbeeld.

Eelen «Ik heb me met de make-over van ‘Komen eten’ beziggehouden, maar dat sloeg helemaal niet aan. Nu besef ik dat het geen enkele zin had om daar iets Woestijnvisachtigs van te maken: we hadden dat programma gewoon met rust moeten laten.»

Bevernage «Je kunt van een ezel ook geen koerspaard maken, hè.»

Goris «In het eerste jaar van VIER overwogen we bij Woestijnvis ook reality te maken, maar dat mocht zeker geen uitlachtelevisie à la VT4 zijn. Terwijl iets als ‘Temptation Island’ alleen maar scoort als het ranzig genoeg is. Maar wij waren de naïeve idealisten die met onze programma’s van de wereld een betere plek wilden maken (lacht).»

'In 'Hotel Römantiek' voel je terug de ziel van 'Man bijt hond': human interest met een vleugje humor'


Rose en stront

Wanneer Telenet in 2015 aan boord springt, zijn veel matrozen al in het water gedoken. Mensen nemen ontslag of worden ontslagen. Ook verschillende schermgezichten nemen afscheid: in 2012 is Annemie Struyf opgestapt, in 2013 Tom Van Dyck, in 2014 zijn Sofie Lemaire, Lieven Scheire, Steven Van Herreweghe en Tom Lenaerts gevolgd.

Hazel Pleysier «Tom Lenaerts is in die eerste VIER-jaren echt vol in de wind gaan staan voor Woestijnvis. Maar er zijn toen bij hem ook wonden geslagen die nooit echt geheeld zijn.»

Bevernage «Na het mislukken van ‘De Kruitfabriek’ was Tom plots het symbool van alles wat niet marcheerde. Terwijl hij vijftien jaar lang voor goud had gezorgd!»

Michiel Devlieger «Zijn vertrek kwam voor mij niet uit de lucht vallen. Ik heb me toen zelfs afgevraagd of ik zijn voorbeeld niet moest volgen.»

Goris «Die opeenvolging van afscheidsfeestjes was ontzettend zwaar. (Met vochtige ogen) Ik kan er nog altijd niet over praten zonder emotioneel te worden.»

Pleysier «Ik zag zo’n afscheid in het begin nog te veel als een motie van wantrouwen tegenover Woestijnvis. Na een tijdje kon ik het beter plaatsen, en besefte ik dat mensen soms ook vertrekken om hun persoonlijke ambities na te jagen. Bij het eerste vertrek huilde ik drie dagen, bij het laatste nog een halfuur (lacht).»

De VRT is gulzig komen shoppen: Struyf, Van Herreweghe, Scheire en Lemaire zijn teruggekeerd naar het moederschip. En ook Olivier Goris krijgt een VRT-badge aangeboden.

Goris «Ik had het gevoel dat mijn rol bij Woestijnvis uitgespeeld was, en net op dat moment kwam de VRT met het voorstel om netmanager van Eén te worden. Uiteindelijk heb ik die kans gegrepen, maar het was héél moeilijk om Woestijnvis na al die jaren achter te laten. Dat was mijn familie, hè.»

Heylen «Ik heb toen ook een mooi aanbod gekregen van de VRT. Financieel zou ik een uitstekende zaak doen. Maar ik heb uiteindelijk toch voor de liefde gekozen – voor Woestijnvis.»

Jonas Geirnaert «Na het eerste rampjaar dacht ik: ‘Zolang ik programma’s kan blijven maken waar ik achter sta, blijf ik aan boord. Zodra dat niet meer kan, wordt het moeilijk.’ Zo ver is het gelukkig nooit gekomen.’»

'We hebben vandaag minder het gevoel dat we hét toonaangevende productiehuis moeten zijn'

De vele vertrekkers zorgen voor een creatieve aderlating. Maar er is meer: de basisfilosofie van Woestijnvis stuit op haar grenzen. Het ‘vrolijke vrienden’-model blijkt niet álles te kunnen oplossen.

Haekens «Dat zo’n vertrek telkens zo ingrijpend was, heeft een eenvoudige verklaring: wie wegging, brak met z’n beste vrienden. Dat is wel wat, hè.»

Eelen «Het zou neig zijn als vriendschap net de factor is die je er in moeilijke tijden door sleurt. Maar we moesten in die eerste jaren van VIER zoveel stront ruimen – het was simpelweg niet houdbaar. Voor het eerst verschenen er in de pers ook details uit onze interne keuken. Dat was nooit eerder gebeurd: Woestijnvis was een bedrijf van heftige discussies, maar die bleven altijd binnenskamers. Nu stonden vergaderingen soms woord voor woord uitgespeld in de krant.»

'De idylle van 'allemaal vrienden en niemand baas' bleek een illusie'

Heylen «Voor sommigen was het bruusk wakker worden: de idylle van ‘allemaal vrienden en niemand baas’ bleek niet te bestaan.»

Eelen «En toch: ik vind niet dat je nu kunt doen alsof we onszelf jarenlang iets naïef-romantisch hebben wijsgemaakt. Dat je werk en vriendschap moet gescheiden houden, is makkelijk gezegd op een moment dat het slecht gaat. Maar dan vergeet je wel hoe vriendschap je kan vooruitstuwen wanneer het góéd gaat.»

Goris «Hoe vaak zijn we niet samen naar het verblijf van Mark Uytterhoeven in Frankrijk gegaan, om daar elke dag wakker te worden met een loeiharde rosékater? Onze identiteit viel volledig samen met ons werk: Woestijnvis, dat was wie wij waren, dag en nacht. We gingen daar ver in, en maakten dat op sollicitatiegesprekken ook meteen duidelijk. Dan vroegen we heel persoonlijke dingen: ‘Wanneer heb jij voor het laatst geweend? Vertel eens iets over je lief?’»

Bevernage «We zaten echt onder elkaars huid, ja. Soms haast letterlijk: er was bij Woestijnvis niet meer aanhouderij dan in elk ander bedrijf, maar zéker ook niet minder (lacht).»

'Er worden grappen gemaakt over het floppen van 'The Loft', maar de impact was dramatisch'


Zot van gloriol

Ook buiten Woestijnvis worden in die dagen druk analyses gemaakt. Met nauwelijks verholen leedvermaak: in het Vlaamse mediacirkeltje zijn er wel wat mensen die het productiehuis gráág op de bek zien gaan.

Mark Uytterhoeven «Eddy Merckx vroeg me ooit waarom we een ‘Belga Sport’ hadden gemaakt over zijn eerste grote nederlaag, de Tour van 1975, en niet over zijn grootste triomf, die van 1969. Ik heb hem toen geantwoord dat een held die verliest veel meer drama oplevert. Fraai is het niet, maar leedvermaak is des mensen. We hadden tijdens onze gouden periode bij de VRT voor behoorlijk wat jaloezie en frustratie gezorgd, en dat gulpte er in die moeilijke jaren allemaal uit.»

Haekens «Journalisten noemden de mislukkingen toen ‘een les in bescheidenheid voor Woestijnvis’. Wim Lybaert pareerde dat mooi, vind ik: ‘Hebben wij dan een les in bescheidenheid nodig?’ Zelfzeker, dat waren we. Maar een dikke nek? Neen.»

Uytterhoeven «Ik zei altijd: ‘Als je iets goeds gedaan hebt, mag je daar tien seconden trots op zijn. Niet langer, want dan wordt het arrogantie.’ Je hebt mensen die na een succes twee dagen op wolkjes lopen – ‘zot van gloriol’ noemden wij dat – maar bij Woestijnvis was dat verboden.»

Goris «Als ‘De Pappenheimers’ eens 1,6 miljoen kijkers haalde in plaats van 1,8 miljoen, vroegen we ons meteen af: ‘Shit, wat hebben we verkeerd gedaan?’»

Elke Neuville «Dat klopt. Maar ik denk dat we misschien wel een soort arrogantie uitstraalden die we zelf niet zagen. Ik heb me daar ook schuldig aan gemaakt. Ik had vrienden die bij andere productiehuizen werkten, maar ik luisterde maar half naar hun verhalen. Want wat viel daaruit te leren: ík zat toch bij het beste productiehuis van Europa? Als er voortdurend over je geschreven wordt dat je briljant bent, ga je dat na verloop van tijd geloven.»

Wyns «Tom Waes heeft me daar ooit op gewezen: ‘Liesbeth, ge moet niet peinzen dat het alleen bij Woestijnvis plezant is, hoor.’ Maar wij dweepten met ons eigen bedrijf, hè. Mijn partner werd daar soms gek van. Die wilde met míj samenleven, niet met Woestijnvis. Hij zei me vaak dat het succes op een dag zou stoppen. Maar jarenlang was het alleen maar omhoog blijven gaan. Nooit een dalletje, nooit een mindere periode, nooit een moment dat we het even niet meer wisten. Natuurlijk word je dan heel zelfzeker.»

Luc Kempen «Voor mij zat die arrogantie ’m vooral in de onmogelijkheid om een goed gesprek te voeren. ‘Praten’ betekende bij Woestijnvis dikwijls: ‘zo spitsvondig mogelijk witzen afvuren’. Die dwangmatige ironie vond ik niet fijn. Waarom kon het nooit eens een keertje kwetsbaar?

»Ik vond het ook vreemd dat er openlijk over ‘de key people’ werd gesproken. ‘De key people gaan een paar dagen vergaderen op het platteland’: hoe neerbuigend is dat niet voor het voetvolk?»

Neuville «Voor wie er pas werkte, was dat een mysterieus genootschap. Je wist dat die mensen de richting van het bedrijf bepaalden en de grote beslissingen namen. Ik was best trots toen ik voor zo’n weekend werd uitgenodigd. Tot ik aankwam, en een man of dertig zag die óók voor de eerste keer mochten komen. ‘Ha, gij ook?’ (lacht) Ik denk dat de échte key people toen allemaal op vakantie waren.»


Teddybeer Wouter

Weer naar de tussenkomst van Telenet, en een opvallende uitloper daarvan: na achttien jaar is Wouter Vandenhaute niet langer de baas van Woestijnvis. Hij wordt de voorzitter van de Raad van Bestuur van De Vijver, en bemoeit zich niet langer met de dagelijkse werking van het productiehuis. Erik Watté volgt hem op. Maar wie zijn die twee eigenlijk?

Bevernage «Wouter was altijd de man met het wilde plan, en Erik de luitenant die dat plan in een concrete, haalbare vorm goot. Maar je mag Wouter toch niet afschilderen als een roekeloze dromer. Voor élk van zijn beslissingen viel iets te zeggen – ook al draaide het achteraf verkeerd uit.»

Uytterhoeven «Wouter is een doorduwer, ja. Dat was ten tijde van ‘Het huis van wantrouwen’ al zo. Ik was grootgebracht door de BRT van de jaren 80, waar je alles braafjes aan de baas ging vragen – die vervolgens droog ‘neen’ zei. Wouter was anders. ‘Marco, dat is een geweldig idee,’ zei die. ‘We gaan dat gewoon doen.’ Waarna hij het bureau van zo’n BRTN-bons binnenging, en met een ‘ja’ buitenkwam. Vroeger was Wouter een soort teddybeerke, hè. Misschien dat hij daardoor zoveel gedaan kreeg?»

Neuville «Ik herinner me mijn eerste evaluatiegesprek: Wouter wist duidelijk niet wie ik was. Dat vond ik logisch, want ik werkte er amper drie maanden. Op zijn toetsenbord stond een spiekbriefje. ‘Ha, dag Elke. Elke van ‘Man bijt hond’. Euh, jij doet dat hier goed, hè. Werk zo maar verder.’»

Goris «Als geen ander kon Wouter je van iets overtuigen. Dan was je vast van plan om niet toe te geven, maar dacht je tijdens het gesprek: ‘Eigenlijk heeft hij wel gelijk.’ (lacht) Wouter verloor ook geen tijd aan diplomatisch formuleren. Dat stootte mensen weleens tegen de borst.»

Kempen «Wouter is op een charmante manier listig. Onlangs vertelde hij op de radio minutenlang kinderlijk enthousiast over de terugkeer van de Côte de Trieu in het parcours van Dwars door Vlaanderen. Om vervolgens nuchter te besluiten dat op die manier de vip-tenten, die er toch al staan voor de Ronde van Vlaanderen, dubbel gebruikt kunnen worden.»

Haekens «Ik moest van Wouter ‘Napels zien’ combineren met ‘Man bijt hond’. Dat was gekkenwerk: ik ging daaraan kapot. Wouter hield het been stijf: ‘Hier valt niet over te onderhandelen.’ Op een bepaald moment was ik zo moe dat ik begon te blèten als iemand nog maar iets tegen me zei. En toen zei hij plots: ‘Gij hebt vakantie nodig. En ik betaal.’ Ik ben toen effectief met mijn gezin op kosten van Wouter op een strand gaan zitten. Dan keken mijn vrouw en ik naar elkaar: ‘Schol, Wouter!’»

Wat dan weer wel voor Vandenhaute pleit: er valt altijd wat te beleven met hem. De ongeschreven wetten van het beleefde sociaal verkeer, zo vindt hij, zijn er om overtreden te worden.

Kempen «Het theater dat hij opvoerde als je met hem ging eten: prachtig! Als de fles wijn op was, had je het gevoel dat jouw verzuchtingen in het niet vielen bij zijn dagelijkse dilemma’s.»

Bevernage «Er zijn ook heerlijke verhalen over de dronken Wouter. Niet dat hij een probleem heeft, hoor: hij kan er gewoon niet zo goed tegen. En dus gebeurde het weleens dat hij op een opname van ‘De Pappenheimers’ of ‘De slimste mens’ te veel wijn ophad, en tegen pakweg de minister van Cultuur stond te lallen. Da’s mooi, toch? Erik zul je daar nooit op betrappen: die wil te allen tijde de controle houden.»

Erik Watté is een enigma. Tot op vandaag is er geen énkele foto van hem verschenen – niet in de pers, niet op het internet. Qua mythische status doen enkel het monster van Loch Ness, de verschrikkelijke sneeuwman en Bavo Claes beter.

Kempen «Bij Wouter werd ik ooit ’s avonds laat thuis uitgenodigd om een aflevering van ‘Belga Sport’ te laten zien. Wouter en Catherine (Van Eylen, zijn partner, red.) droegen elk dezelfde witte badjas, en tot ’s nachts hebben we toen bij een glas wijn zitten kijken naar die aflevering, inclusief een verhitte discussie over wiens schuld de goal van David Platt was. Ook bij Erik moest ik ooit eens thuis zijn, maar daar raakte ik niet verder dan de brievenbus: ‘Stop de tape daar maar in.’ Terwijl het nog vroeg op de avond was, en ik wíst dat Erik thuis was.»

Bevernage «Hij is altijd met Wouter mee gemoeten, steeds hoger en steeds verder. Ik weet niet of dat wel echt in zijn aard ligt: volgens mij is hij in het diepst van zijn gedachten nog altijd een tv-regisseur. Ik ben wél eens bij Erik thuis geweest, en daar zag ik het boek ‘Management for Dummies’ liggen. Dat zegt het wel, denk ik.»

Uytterhoeven «Bij ‘Het huis van wantrouwen’ zeiden wij na een verhitte discussie al: ‘Je ziet het, hè, met vrienden samenwerken, dat gaat niet.’ Dan zei Watté altijd heel droog: ‘Gulder zijt mijn vrienden niet,’ waarop iedereen begon te lachen. We gingen toen al vaak samen fietsen, en sliepen dan in een tentje of een piepkleine hotelkamer. Dat was dus meer dan een zuiver collegiale relatie, ja. En nu? Mijn vrouw ziet Catherine vaker dan ik Wouter. We lopen elkaars deur niet meer plat: hij is een tijd geleden verhuisd, maar ik heb zijn nieuwe woning nog niet gezien. Maar toen in mei mijn vader stierf, was Wouter de eerste die belde – ik zat net bij de begrafenisondernemer. Hij kwam ook naar de begrafenis.»

'Met 'De ideale wereld' konden we eindelijk weer toffe onzin maken'


Terug naar eigen huis

De komst van Telenet betekent niet alleen de financiële redding: ook inhoudelijk vindt Woestijnvis zijn tweede adem. De verbintenis tussen VIER en het productiehuis wordt losser gemaakt. Daardoor kan er weer getinderd worden met de VRT. Op 5 januari 2015 is er officieel een relatie, met ‘De ideale wereld’ op Canvas. Dat programma, dat eerst twee seizoenen op VIER zat, heeft het moreel binnenshuis aardig opgekrikt. ‘Voor mij was ‘De ideale wereld’ de ontsnapping uit het moeras,’ zegt Jan Eelen.

Eelen «Ik was een grote fan van Otto-Jan Ham, al kende ik hem niet persoonlijk. Voor mij was hij de ideale man om VIER een gezicht te geven. Op élke vergadering wierp ik zijn naam op. Uiteindelijk is hij op gesprek gekomen, met een heleboel discutabele tv-ideeën (lacht). Maar collega Dirk Van den Houte had al langer het plan om een soort ‘Vlaanderen Vakantieland’ met een hoek eraf te maken. Dus gaven we hem ‘Is ’t nog ver?’. Voor de bazen van VIER was dat programma te raar, en er keek ook geen hond naar. Maar ik herkende eindelijk weer het Woestijnvisgevoel. En het is de redactie van ‘Is ’t nog ver?’ die vervolgens ‘De ideale wereld’ ging maken.»

Aanvankelijk doet ze dat niet met zomers enthousiasme.

Geirnaert «Er hing een defaitistische sfeer. De mensen achter ‘Is ’t nog ver?’ wilden een tweede reeks maken, maar dat mocht niet van VIER. Maar toen we begonnen te brainstormen voor ‘De ideale wereld’, was het je-m’en-foutisme er plots weer, en dat gevoel van vrijheid dat me zo dierbaar is. In de eerste proefaflevering zat een oud idee van me, over plantenmishandeling. Dat was heel absurd, met verborgen camerabeelden van mensen die op buxussen aan het kappen waren. Die anything goes-mentaliteit zorgde voor enthousiasme: we konden weer toffe onzin maken.»

In het begin zitten Vandenhaute en Watté de redactie dicht op de huid.

Eelen «Op de eerste vergaderingen bemoeide Wouter zich voortdurend. Wouter en Erik hadden natuurlijk al die ellende met ‘De kruitfabriek’ meegemaakt en wilden vermijden dat ‘De ideale wereld’ een soortgelijk verhaal zou worden. Gelukkig hebben we ze ervan kunnen overtuigen de makers los te laten en te vertrouwen. En dat heeft gerendeerd.

»Dat eerste seizoen was zo heerlijk om te maken – pure kwajongensfun. Opeens zagen we ook de voordelen in van commerciële televisie, en de onafhankelijkheid die zo’n zender ons schonk. Zeggen dat Didier Bellens een lul is, daar waren we op de openbare omroep niet mee weggekomen (lacht). Al moet ik toegeven dat er ook weleens een klacht kwam. Van Kellogg’s bijvoorbeeld, toen we een grof filmpje hadden gemaakt met tijger Tony van Frosties in de hoofdrol. Plots dreigde de ontbijtgranenfabrikant ermee zijn sponsorgeld voor VIER terug te trekken.»

Haekens «Ik vond het plezant dat dat baldadige er terug in zat. Weer dat gevoel van de gouden periode: je smijten, lachen, zwanzen. Daarvoor had ik zoveel triestige vergaderingen meegemaakt.

»Maar de kijkcijfers bleven wel laag. Onze producer kwam dan ’s ochtends heel ontwapenend zeggen: ‘Hey boys, 75.000, he!’ Maar ‘De ideale wereld’ leefde wél op sociale media. Het werd een cultprogramma. Daarom hebben ze ook zo lang getwijfeld om de stekker eruit te trekken. Toen wij hoorden dat Canvas ‘De ideale wereld’ overnam, stonden we niet te juichen. Het was meer van: ‘Ah, oké, dan doen we verder.’ Zo laag waren onze verwachtingen ondertussen.»

Na de rampjaren installeert zich bij Woestijnvis opnieuw een voorzichtig optimisme. Dat vertaalt zich in enkele programma’s die het oude Woestijnvisstempel dragen: ‘De mol’ keert met succes terug, ‘Hotel Römantiek’ wordt in verschillende landen verkocht, en ‘De klas’ is mooie, puntige human interest.

Pleysier «‘Hotel Römantiek’ werd gemaakt door de mensen van ‘De ideale wereld’ en de human-interestafdeling, en daar voel je terug de ziel van ‘Man bijt hond’: een mix van human interest met een vleugje humor, maar zonder mensen uit te lachen.»

Eelen «‘De klas’ hadden we eerst aangeboden aan VIER, maar daar lustten ze het niet. Zij vonden dat we de rol van de BV moesten uitbreiden. Ik dacht: ‘Zijn jullie zot? Die BV is gewoon een passe-partout. Die 17-jarigen, dát zijn de sterren van ‘De klas’.’ Vervolgens scoorde dat programma heel goed op Eén, en bereikte het daar de hele doelgroep van VIER: kijkers van 17 tot 50 jaar oud. (Zucht) Van dat soort conservatieve reflexen schrik ik toch heel hard bij een commerciële zender.»

Eén en ander maakt dat de toekomst bij Woestijnvis plots weer een fruitig kleurtje heeft.

Devlieger «Het is allemaal ontzettend moeilijk geweest: de overstap naar VIER, mislukte experimenten, een generatiewissel. Maar kijk naar het afgelopen jaar, naar ‘Callboys’, ‘Alles voor de koers’, ‘Topdokters’, ‘De klas’, ‘De rechtbank’: ik vind dat de programma’s er weer met kop en schouders bovenuit steken. Vooral onze human interest is formidabel. Het wordt altijd maar zijdelings vermeld, maar als Woestijnvis alleen maar een humaninteresthuis was, dan was het het strafste van allemaal.»

Toch blijft VIER een probleem: de zender is nog steeds een nerveus mengelmoesje van genres en sfeertjes.

Eelen «Ik trek het me niet meer aan. Ik heb ‘Callboys’ heel graag voor VIER gemaakt. We hebben totale vrijheid gekregen en zelfs heel goed samengewerkt. Ik ben blij dat ik niet meer over de zender hoef na te denken. Misschien had ik dat achteraf bekeken beter nooit gedaan (lacht).»

Pleysier «VIER blijft een moeilijk ding. Maar ondertussen loopt de samenwerking prettig en de meeste van onze oude én nieuwe programma’s gedijen er goed. ‘Topdokters’, ‘De rechtbank’, ‘Planeet Pedro’... VIER durft ook zijn nek uitsteken voor risicovollere programma’s zoals ‘Callboys’ (seks!) en ‘Hotel Römantiek’ (oude mensen en seks!). Tegelijk is het goed dat we weer welkom zijn bij de VRT. Maar we gaan ons zeker niet vergalopperen: het is niet de bedoeling om de openbare omroep weer helemaal te veroveren.»

Heylen «Ik ben nog steeds erg gehecht aan ‘Terug naar eigen land’ – dat programma verdiende zoveel meer kijkers. Maar ik maak me geen illusies meer: zoiets zal ik in de toekomst niet meer voor VIER mogen maken. Dus, ja: blij dat de VRT ook weer een optie is.»

'We genieten nu harder van succes dan vroeger'

Kempen «Hoe dan ook, de tijd van eeuwig sleutelen aan een programma komt niet meer terug. Woestijnvis is een huis geworden waar, net als overal, aan een flink tempo geproduceerd wordt.»

Bevernage «De gouden jaren zijn voorbij.»

Devlieger «We hebben vandaag ook minder het gevoel dat we hét toonaangevende productiehuis moeten zijn. En we beseffen dat er sowieso nog moeilijke momenten komen.»

Heylen «Er hangt gelukkig nog altijd een licht anarchistisch, chaotisch sfeertje.»

Kempen «Het is een pijnlijke breuklijn geweest, maar die penibele jaren hebben het bedrijf wel de kans gegeven om zichzelf opnieuw uit te vinden. Dat had misschien al veel eerder moeten gebeuren.»

Goris «Woestijnvis was een generatiebedrijf. Die eerste lichting van Tom Lenaerts en Bart De Pauw is heel lang de grote programma’s blijven maken. Daardoor werd er misschien iets te weinig naar vers talent gezocht. Toen Bart zijn eigen weg ging, en Tom later ook, waren ze verplicht op zoek te gaan naar nieuwe accenten en fris talent.»

Kempen «Je krijgt nu een lading jonge makers binnen die opgegroeid zijn met commerciële televisie, en dat niet als iets vuils beschouwen.»

Bevernage «Ik had een goeie redacteur bij ‘De Pappenheimers’ die in dienst kwam op de eerste dag dat het slecht ging. Hij had het niet meegemaakt dat we met ‘De Pappenheimers’ ooit twee miljoen kijkers haalden, en hij was oprecht blij als we van 300.000 naar 400.000 gingen. Terwijl wij, de anciens, bleven denken: ‘Waar zijn die 1,6 miljoen naartoe?’»

Haekens «Ik denk dat we nu harder genieten van succes dan vroeger. Vroeger was het allemaal zoveel evidenter.»

★★★

Twintig jaar Woestijnvis, dus: een verjaardag in voorzichtig majeur. Je kunt er een kloeke artikelenreeks over schrijven, als je toevallig wat tijd hebt, maar ook een boek.

Haekens «Dat ben ik aan het doen: ik schrijf een roman over een productiehuis. Het is fictie, maar fictie waarin de realiteit, euh, af en toe komt inbreken.»

Uytterhoeven «Het is ook een waanzinnig verhaal geweest. Ik heb nu een beetje afstand genomen: ik hou me niet meer bezig met de toekomst van Woestijnvis. Maar de emotionele verbondenheid is er wél nog. Weet je, één van de voordelen van oud worden is dat je gaat beseffen wat er écht toe heeft gedaan in je leven. Mijn emotionele ankerpunten, de mensen en dingen die altijd aan me zullen blijven kleven, zijn – afgezien van mijn vrouw en mijn dochter, natuurlijk – Herman Vanspringel, KV Mechelen en de VRT. En: Woestijnvis.»

‘Dat snap ik,’ zegt Liesbeth Wyns, werknemer 001, met zachte weemoed in de ogen.

Wyns «Mijn afscheid was bitter, maar ik heb bij Woestijnvis de tijd van mijn leven gehad: jaren waaraan ik alleen in superlatieven kan terugdenken. Het is prachtig geweest, práchtig.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234