2014: Het televisievoorjaar doorgelicht

Dat scripted reality een stille dood mag sterven, dat er onder de journaals eindelijk eens een lachband wordt gemonteerd, en dat alle opsporingsberichten voortaan gebracht worden in de vorm van een ‘Waar is Wally’-achtige zoekplaat.

Ziedaar onze wensen voor het televisiejaar 2014. Al lijkt de voorjaars­programmering nog niet aan die verlangens tegemoet te komen. Maar dat wil niet zeggen dat er niets te zien zal zijn op die ouwe beeldbuis, integendeel zelfs. Wij selecteerden voor u de programma’s waar we het meest naar uitkijken.


In Vlaamse velden

Het jaar 1914, en ene Franz Ferdinand ligt aan de basis van een ongeziene opflakkering van het Duitse toerisme in Vlaanderen. De Eerste Wereldoorlog belooft in het televisiejaar 2014 even aanwezig te zijn als moffenmoppen op een samenkomst van oud-strijders, en dus wordt vooral aan de Reyerslaan de artillerie in stelling gebracht. ‘In Vlaamse velden’, een nieuwe – we durven het bijna niet te zeggen – prestigieuze fictiereeks, vertelt het verhaal van een welgestelde Gentse familie die versplinterd raakt door het oorlogsgeweld, en moet het orgelpunt worden van al dat wapengekletter op uw televisie. De opnames namen maar liefst een jaar in beslag, van augustus 2012 tot juli 2013. De gevechtsscènes vonden bovendien plaats in speciaal daarvoor aangelegde slagvelden en loopgraven in de openlucht.


Ten aanval, want:

?De lijst acteurs die op uw televisie zal kreunen onder de Duitse bezetting is er alvast eentje om stilletjes de Brabançonne bij te neuriën: onder anderen Barbara Sarafian, Wim Opbrouck en Wietse Tanghe (‘Quiz Me Quick’). Ook het bekijken waard: debutante Lize Feryn, die de hoofdrol vertolkt als de puberende dochter Marie.

?‘In Vlaamse velden’ is van de hand van Jan Matthys, die sinds zijn regie van ‘Quiz Me Quick’ bij ons niets meer verkeerd kan doen.

?Over een eventuele gastrol van Lucas Van den Eynde als Albert I is door de VRT nog met geen woord gerept – houden zo.


Terugtrekken, want:

De kans dat de documentaires en dramareeksen over de Eerste Wereldoorlog u in 2014 op een bepaald moment níét de keel zullen uithangen, is ongeveer even onbestaand als de kans dat u nog over al uw ledematen beschikt na een moffenstelling te hebben bestormd met niets dan een paar goede argumenten.

Wim Opbrouck opvoeren in een reeks rond de Eerste Wereldoorlog en hem niet de rol geven van De Westhoek? Gemiste kans.


Het blijft in de familie

Wat hebben kledingketen JBC, schoenenbedrijf Torfs en brouwerij Palm gemeen met elkaar? Antwoord: het zijn allemaal familiebedrijven. Beter antwoord: het zijn allemaal familiebedrijven bij wie Canvas op bezoek is geweest voor de nieuwe docureeks ‘Het blijft in de familie’ – ook geen slechte titel voor een verfilming van het leven van Andras Pandy trouwens. In zes delen wordt uitgeplozen waar de grens ligt tussen winst en familiewaarden, en of de juiste familienaam wel genoeg bagage is om een goed cv te vervangen.


De familie-eer is gered, want:

Als er iets is dat ‘Het eiland’ ons geleerd heeft, is het wel dat het bedrijfsleven sowieso dankbaar cameravoer is: die nooit aflatende machtsstrijd achter én voor de schermen heeft daar wellicht iets mee te maken. Giet daar dan nog eens een scheut onderhuidse familiale spanningen bij, en u hebt het recept voor zes afleveringen boeiende televisie.

Canvas mag op het vlak van docureeksen stilaan een kwaliteitslabel genoemd worden. Denk daarbij bij voorkeur aan een prijsbeest als ‘Belpop’.


Familievete op komst, want:

Uw inlevingsvermogen is erg rekbaar, maar compassie hebben met multimiljonairs? Dat gaat u net iets te ver.


Ooit komt het goed

O, wat zouden we hier graag uitweiden over de halsbrekende toeren die u te wachten staan in ‘Ooit komt het goed’ – en de daarmee gepaard gaande marathonsessies nagelbijten! – maar we moeten eerlijk zijn: geen flauw idee waar het over gaat. Geheimhouding is voorlopig de voornaamste marketingstrategie van dit programma, het enige wat we u kunnen meedelen zonder uit bed gelicht te worden door de geheime politie van de VRT: het belooft ‘het relevantste en tegelijk meest dwaze programma van de laatste tien jaar’ te worden, en centraal staan ‘vier jonge wolven’.


Komt goed, want:

Het mysterie rond ‘Ooit komt het goed’ roept in de eerste plaats herinneringen op aan de hype die ‘Basta’ zo goed wist op te bouwen. Kan alleen maar positief zijn, denken we dan.

Het zou ons verbazen mochten ze aan de Reyerslaan blufpoker spelen zónder een paar azen in de mouw te hebben.


Komt niets van, want:

U houdt niet van verrassingen.

Zoveel geheimhouding kan maar één ding betekenen: ze zitten met de poepers.


Cordon

Niet de fictiereeks over het Vlaams Belang die er naar ons gevoel al een tijdje zit aan te komen – daarvoor is het nog even zoeken naar een acteur die tegelijkertijd kan boeren én politieke standpunten uiten – maar wel een groots opgezette fictiereeks waarin het Vlaanderen van vandaag getroffen wordt door een besmettelijk virus. Om de verspreiding in te dammen, wordt een quarantainezone ingesteld die een hele buurt afsluit van de buitenwereld, familie en geliefden. ‘Cordon’ volgt de overlevingsstrijd van de getroffenen aan beide kanten van de inderhaast opgetrokken muur.


Laat ons erin, want:

Hoongelach is ondertussen al lang niet meer de gepaste reactie wanneer het nieuws komt dat men aan de Medialaan met fictie van eigen bodem gaat uitpakken. Denkt u daarbij gerust aan bewijsstukken als ‘Clan’ en ‘Crimi Clowns’.

Ook hier hebben de makers een cast verzameld met wie een mens al eens graag opgesloten wordt: onder anderen Veerle Baetens, Tom Dewispelaere en Geert Van Rampelberg.


Laat ons eruit, want:

De rode draad – een groep mensen die plots wordt afgesloten van de buitenwereld – klinkt dan wel erg interessant, het blijft vooral afwachten of er in de praktijk ook een volwaardige reeks uit gepuurd kan worden die tot het einde weet te boeien.

Het televisievoorjaar doorgelicht (deel 2)

Surplace

Vlaanderen: zijn kermiskoersen, zijn klassiekers. Decor van triomfen, aftochten en verschaald bier. Of toch voor één dag, want hoe ziet zo’n legendarische kasseistrook er eigenlijk uit op die andere 364 dagen van het jaar, wanneer er géén peloton over dendert? Fotograaf Dimitri Van Zeebroeck toont het u vier keer in zwart-wit in ‘Surplace’, een documentaire die u vooral wil laten zien wat u tijdens die ene dag koers níét te zien krijgt: het dagelijkse leven en de bewoners van de Oude Kwaremont (Ronde van Vlaanderen) in Kluisbergen, de Lange Munte (Omloop Het Nieuwsblad) in Scheldewindeke, ’t Schavel (Brabantse Pijl) in Overijse en de Ertbrandstraat (Sluitingsprijs) in Putte-Kapellen.


Goeie benen, want:

Van Zeebroeck was eerder al de drijvende kracht achter Canvas-reeksen ‘Weerwolven’ en ‘Elements’: series die – neem het van ons aan – er mochten zijn.

‘Surplace’ werd, wars van enig tijdsbesef, geschoten in stijlvol zwart-wit. Alleen daarom al de moeite waard.


Chasse-patate, want:

U bent eigenlijk altijd al meer een voetbalmens geweest.

Niet geselecteerd voor een portret in ‘Surplace’: de Muur van Geraardsbergen – blijkbaar passeert daar geen koers meer.


Achter de feiten

Het is alweer een poos geleden dat we nog dijenkletsend naar ‘Het journaal’ hebben zitten kijken – het moet die keer geweest zijn dat we per vergissing naar VTM hadden gezapt en tien minuten van ‘Het nieuws’ meepikten. Maar er zit wel degelijk humor verscholen achter de actualiteit, zo wil ‘Achter de feiten’ ons toch op het hart drukken. Elke week plukken onder anderen Koen De Bouw, Peter Van den Eede, Tania Van der Sanden en Liesa Naert echte nieuwsberichten uit de journaals, en breien ze er met behulp van een goed gestockeerde pruikenkist een fictief vervolg aan.


Goed nieuws, want:

‘Achter de feiten’ doet geen klein beetje denken aan het ook vandaag nog altijd in geniale toestand verkerende ‘In de gloria’. Neem een nieuwsfeit, vul in wat er níét verteld wordt, en ga loos.

Tussen de hoofden die mogen plaatsnemen onder al die malle haarstukjes zijn er meer dan een paar die ons in het verleden al overtuigd hebben van hun kunnen in onder meer ‘Willy’s en Marjetten’ (Naert), ‘In de gloria’ (Van der Sanden) en ‘Van vlees en bloed’ (Van den Eede). Mocht geen enkele van die titels u iets zeggen, dan zien we ons genoodzaakt u stante pede te defrienden op Facebook.


Niets nieuws, want:

Zie punt één in bovenstaande alinea: elke herinnering aan ‘In de gloria’ is er tegelijk één die gedoemd is om overschaduwd te worden. Een beetje zoals The Beatles proberen te coveren in de Rock Rally: riskánt.


Manneken Pis

Brussel: multiculturele stad. Maar nergens vindt u er meer kleuren dan in de Stoofstraat, waar de hele wereld zich al sinds jaar en dag komt vergapen aan Manneken Pis. ‘Zit vast een mooie verzameling verhalen in,’ dachten de makers van het toepasselijk genaamde ‘Manneken Pis’, en ze maakten er een humaninterestreeks van. Arnout Hauben, bekend van ‘Weg naar Compostela’ en recenter nog ‘Ten oorlog’, ontvangt toeristen in een motorhome, waarmee hij tussen de bekendste Brusselse trekpleisters pendelt. Goed volk als de zussen Maaike en Elke Neuville, Dieter Coppens en Linde Merck­poel volgen die toeristen dan weer terug naar huis, in de hoop er op boeiende verhalen te stoten.


Een gouden straal, want:

De Chinezen, het productiehuis achter ‘Manneken Pis’, bracht u eerder ook al ‘Naar de top’ en het briljante ‘Ten oorlog’. Met andere woorden: als het gemoed een snaarinstrument is, zijn De Chinezen een gitaarvirtuoos.

Wij kijken vooral uit naar wat Arnout Hauben uit zijn mouw zal schudden in ‘Manneken Pis’. Om nog even in de sfeer van overtrokken metaforen te blijven: als het menselijke hart een doolhof is, dan heeft Hauben toch maar mooi de binnenwegjes vanbuiten geleerd.


Gezeik, want:

‘Manneken Pis’ belooft ons in de begeleidende perstekst ‘positieve vibes uit de hele wereld’. Een fraai staaltje marketingtaal, want ergens hopen we toch ook dat we niet alléén positieve vibes op ons bord krijgen. We zouden ons behoorlijk bekocht voelen mocht dat wel het geval zijn.


O la la la!

Het moet gezegd: Humo’s eerste Popquiz vorig jaar was een stuitend succes, en dat lijkt nu ook in de gebouwen van de openbare omroep zijn sporen nagelaten te hebben. ‘O La La La!’ is – naast de oerkreet die Arno nog steeds slaakt telkens als hij er bij de ochtendplas weer eens een niersteen doorjaagt – de naam van de quiz waarmee Canvas in het voorjaar de popkennis van zijn publiek wil bijschaven. De vragen worden gesteld door Studio Brussel-alliteratie Siska Schoeters, de kandidaten zullen bestaan uit al dan niet muzikaal aangelegde BV’s.


Ik ga het zeggen, Siska, want:

Dat een popquiz kan werken op de televisie, is ondertussen wel meermaals bewezen door het uitmuntende ‘Never Mind the Buzzcocks’ op BBC, en – dichter bij huis – het alweer verdwenen ‘Toppop Yeah’ bij onze noorderburen. Onze kop eraf als ze voor ‘O La La La’ niet bij minstens één van die twee de mosterd zijn gaan halen.


Laat maar zitten, Siska, want:

Hebben ze het bij de VRT dan écht niet voor ros? Hoe dan ook, wij blijven wachten op de eerste tv-verschijning van die andere Studio Brussel-sirene, én presentatrice van Humo’s Popquiz: Ayco Duyster.

Volgens de perstekst kan zowel kennis van de songteksten van Bob Dylan als die van Sam Gooris u vooruithelpen in ‘O La La La’. Wij leven bij twee wijsheden: eet nooit gele sneeuw, en mijd eenieder die ‘Laat het gras maar groeien’ uit het blote hoofd kan meezingen.


Alloo in de vrouwengevangenis

Na ‘Alloo in de gevangenis’ en het daaropvolgende ‘Alloo uit de gevangenis’ – naar inspiratie voor titels is het nooit lang zoeken bij Luc Alloo – gaat de Schuurpapieren Baard dit seizoen opnieuw op visite bij de onderbuik van de maatschappij. Eén verschil: de moordenaars, drugskoeriers en andere veelplegers die hij in hun cel gaat opzoeken, zullen dit seizoen niet alleen over een slecht geweten beschikken, maar ook over een flink stel eierstokken. Alloo doet deze keer een vrouwengevangenis aan, en gaat daar ter plaatste uitpluizen wat een vrouwelijk criminelenbrein van ‘tik’ en – als het even meezit – ook van ‘tak’ doet gaan.


Vrijgesproken, want:

Zoals hij eerder al bewezen heeft, wéét Alloo hoe hij een sterk verhaal uit iemand kan lepelen zonder brokken te maken. De kans dat ‘Alloo in de vrouwengevangenis’ even boeiend materiaal oplevert als zijn vorige programma’s is dus bijzonder groot.


Levenslang zonder kans op vervroegde vrijlating, want:

Het is niet ondenkbaar dat Alloo deze keer wat meer moeite heeft moeten doen om zijn gevangenen aan het praten te krijgen. Op het ‘tussen mannen’-sfeertje dat hij vroeger zo goed wist op te roepen, en dat er wellicht weleens voor zorgde dat er soms een detail méér werd verteld dan de bedoeling was, hoeft hij alvast niet meer te rekenen.

Laten we eerlijk zijn: of u bent fan van Alloo of u bent het niet.


Nieuw programma van Martin Heylen (nog geen naam)

China, Siberië, zowat half Afrika, en het hol van Pluto: beroepshalve is Martin Heylen al bijna overal ter wereld ergens gaan aankloppen, maar bij Woestijnvis hebben ze nog een paar door Heylen onontdekte plekjes gevonden. Zo kunnen we dit voorjaar zien hoe hij BV’s met buitenlandse roots vergezelt naar hun bakermat, waar hij ongetwijfeld op geheel eigen wijze weer met verstomming geslagen zal worden van wat hij daar aantreft. Eén naam die al gelekt is: Jani Kazaltzis, van wie de beginselen op verscheidene vlakken Grieks zijn, en dus samen met Heylen naar Griekenland trekt. Staat alvast op het reisprogramma: het eiland Mikonos – zo ongeveer het Griekse Ibiza voor fuifgangers met wufte handjes.


Inpakken en wegwezen, want:

Martin Heylen is ter wereld gekomen met een onbevangenheid die zijn gelijke niet kent, en mogelijk ook met een flinke portie hoerenchance: waarheen hij ook trekt, u kunt er geld op verwedden dat hij met een verháál terugkeert.


Alles weer uitpakken en thuisblijven, want:

Geboren zonder ook maar één kwaad been in het lijf, die Martin. We kunnen ons dus wel inbeelden dat niet iederéén even vertederd raakt wanneer hij zijn beste ‘verdwaalde puppy’-blik weer eens tentoonspreidt en bijna extatisch aan de lippen hangt van eenieder die zijn pad kruist.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234