24 jaar geleden verdwenen Julie en Melissa, slachtoffers van Marc Dutroux. Humo sprak met Gino en Carine Russo, de ouders van Melissa

Op 24 juni 1995 verdwenen Julie Lejeune en Mélissa Russo in Grâce-Hollogne. De meisjes waren 8 jaar oud. Hun lichamen werden veertien maanden later teruggevonden in Sars-la-Buissière, begraven in de tuin van een huis van Marc Dutroux. In 2001 sprak Humo met de ouders van Mélissa Russo.


Lees ook: 'Wat is erger: niets weten of zeker weten dat je kind gefolterd en misbruikt is?'. Jean-Denis Lejeune en Eric Geijsbregts, vaders zonder dochters, over 20 jaar Child Focus

(Verschenen in Humo 3163/16 op 17 april 2001)

- Toen ik wakker werd, was ze overleden.

- Wat heeft u toen gedaan?

- Ik heb Mélissa naar beneden gebracht en haar ook in een plastic zak gestopt. Ik heb dat gedaan na een moment van rouw. Ik was uitgeput.

- En wat heeft u toen gedaan?

- Ik heb Julie uit de ijskast gehaald en de twee lichamen meegenomen naar Sars.

Het went nooit, de kille verhoren van Marc Dutroux. Dit uittreksel komt uit een verklaring van 19 september 1996, wanneer Dutroux voor het eerst vertelt over de dood van de achtjarige meisjes Julie Lejeune en Mélissa Russo, die in een kooi in zijn kelder in Marcinelle opgesloten zaten. Dutroux heeft net een paar maanden in de gevangenis doorgebracht, en beschrijft 'de catastrofe' die hij na zijn vrijlating op 20 maart 1996 in zijn kelder heeft aangetroffen. Julie is, volgens Dutroux, al van de honger omgekomen; Mélissa leeft nog een beetje. 'Ze hadden in plastic flessen geürineerd, overal lagen er papieren zakdoeken. (...) Ik ben in mijn spullen gaan zoeken en vond een doos Madeleine-koekjes. Ik ben terug naar boven gegaan om er Mélissa een paar te geven. Ze heeft een half koekje opgegeten.'

Vijf jaar later telt het dossier-Dutroux in Neufchâteau al bijna een half miljoen bladzijden. Al ruim een jaar worstelen Carine en Gino Russo, de ouders van Mélissa, zich door de dikke stapels pv's. De honderden getuigenissen, ondervragingen en verificaties dansen soms voor hun ogen, maar een antwoord op de vraag wie Julie en Mélissa heeft ontvoerd, hebben ze nog altijd niet. Er is alleen de versie van Dutroux: die beweert dat zijn vrienden Bernard Weinstein en Michel Lelièvre op een dag plots met die twee meisjes kwamen aanzetten, 'als verrassing'. Dutroux wist niet eens waar ze vandaan kwamen, en had ze dan maar in huis genomen. Vijf jaar later is dat nog steeds de officiële versie van het onderzoek; de speurders zijn er nog altijd niet in geslaagd aan te tonen dat Dutroux liegt.

CARINE RUSSO «Er is best wel hard gewerkt in Neufchâteau, maar op een compleet verkeerde manier. Als je het dossier leest, ga je beseffen dat ze daar in de Ardennen al vijf jaar aan het vechten zijn. Speurders tegen speurders, magistraten tegen magistraten... Ze doen niets anders dan met modder gooien en elkaars werk verknoeien. En elke dag gaat Dutroux een beetje meer vrijuit.»

'In Luik zitten de speurders die ons al kwamen condoleren met de dood van onze dochtertjes toen ze nog leefden en in de kelder van Dutroux zaten'


Pot choco

HUMO Wanneer komt het proces Dutroux er nu eindelijk?

CARINE RUSSO «We weten het nog altijd niet. Eerst was het aangekondigd voor 1998, dan schoof het een jaar op, dan werd het 2000, en onlangs had minister Verwilghen het over 2002. Ach, we weten niet meer wat we moeten geloven.»

HUMO Wordt Dutroux ondertussen nog altijd ondervraagd?

CARINE «Af en toe. Het is moeilijk om die man te verhoren. Ofwel is hij ziek, ofwel heeft hij geen zin om te praten en zit hij daar als een kind te mokken omdat hij geen pot choco krijgt. Hij heeft maandenlang gewoon niks gezegd: 'Ik zwijg zolang jullie niks doen om mijn verblijf in de gevangenis aangenamer te maken.' Soms schrijft hij een brief, bladzijden lang en met de lettertjes heel dicht naast elkaar getypt, en dan stapt hij de verhoorkamer binnen en geeft dat stapeltje papier af. 'Voilà. Dat is mijn verhoor.'

»In mijn hoofd probeer ik de mens Dutroux te vergeten en me te concentreren op de zaak, maar dat lukt niet. Ik zit bijna elke dag met mijn neus in het dossier, en daarin komt hij tot leven, en maakt hij me telkens weer razend. Ik moet me er bij neerleggen. Dutroux is... iemand die bestaat.»

De aandacht voor de affaire-Dutroux in de media is bijna helemaal weggeëbd, en toch heeft Neufchâteau de jongste maanden één van de woeligste periodes beleefd sinds het spaghetti-arrest van onderzoeksrechter Connerotte. De ondervrager van Dutroux, rijkswachtadjudant Demoulin, is opgestapt. De ondervragers van Michèle Martin, de vrouw van Dutroux, waren al de laan uitgestuurd. En de oorlog in het onderzoek woedt heviger dan ooit. Over enkele weken moet de Kamer van Inbeschuldigingstelling van Luik beslissen over de toekomst van het onderzoek: of het in Neufchâteau blijft of naar Luik verhuist; of Jacques Langlois onderzoeksrechter blijft, of dat er misschien nog een tweede onderzoeksrechter wordt benoemd.

We praten over de zaak in de vzw Julie en Mélissa, het kleine kantoortje van de ouders Russo waar ook de driemaandelijkse nieuwsbrief 'N'oubliez pas' wordt uitgegeven. De wanden zijn gevuld met mappen vol krantenknipsels, telefoonnummers en brieven. Aan de muur hangt een uitvergroot bericht van het persagentschap Belga: een aankondiging van de Witte Mars van 20 oktober 1996, die 300.000 mensen zou trekken en het wereldnieuws zou halen.


Nieuwe ramen

HUMO Krijgen jullie nog veel steun?

GINO «Minder dan in het begin, maar toch. We krijgen nog altijd kaartjes en krantenknipsels, en de mensen bellen als ze iets gehoord hebben. Onlangs belde er iemand uit Marcinelle om te zeggen dat ze aan het werken zijn in het huis van Dutroux. De ramen worden vervangen. Het is een beetje bizar: Dutroux die vanuit de gevangenis zijn ramen laat vervangen. Blijkbaar hoopt hij snel vrij te komen (lacht).»

HUMO Het onderzoek duurt nu al zo lang dat de drie verdachten inderdaad weleens vrij zouden kunnen komen. Hun advocaten roepen nu al dat ze al veel te lang in voorhechtenis zitten.

CARINE «Ik weet het: als er niet snel een proces komt, bestaat de kans dat ze vrijkomen. Ik zou echt niet meer weten wat het beste is. Voor ons telde de waarheid: we willen dat alle daders gepakt worden, en dat alles tot op het bot wordt uitgezocht. Maar als ze daarvoor moeten vrijkomen, is dat wel een heel hoge prijs. (Stilte) Er is zoveel tijd verspild in dit onderzoek. Er is enorm veel geruzied.»

HUMO Hoe zit dat eigenlijk met die oorlog tussen procureur Bourlet en onderzoeksrechter Langlois?

GINO «Al van in het begin liep het fout. Neufchâteau is verdeeld in twee kampen: dat van Bourlet en dat van Langlois. Het enige wat ze doen is vechten. Geregeld wordt er een speurder uit het onderzoek verwijderd - nu eens uit het ene, dan weer uit het andere kamp.»

CARINE «Bourlet en Langlois zijn echt met elkaar aan het afrekenen. Ze bestoken elkaar met nota's. Afgelopen weekend heb ik de correspondentie tussen die twee gelezen: ik ben er ziek van. Ze maken elkaar echt kapot.»

GINO «Ze hebben natuurlijk een verschillende rol: de procureur is er om de maatschappij te beschermen, de onderzoeksrechter moet ook aan de verdachte denken. Maar dat wil toch niet zeggen dat ze elkaar de hele tijd in de haren moeten zitten!»

HUMO Jullie hebben meer vertrouwen in Bourlet dan in Langlois?

CARINE «Langlois heeft het dossier altijd met oogkleppen bekeken. Hij wilde zo snel mogelijk een assisenproces met de drie verdachten: Dutroux, Michèle Martin en zijn hulpje Michel Lelièvre. Als we Langlois moeten geloven, heeft Dutroux alles in zijn eentje gedaan. Maar Dutroux is nu al bijna vijf jaar in zijn handen, en de onderzoeksrechter kan ons nog altijd niet vertellen of hij onze dochter heeft ontvoerd en vermoord. De speurders van procureur Bourlet zoeken veel breder. Die zijn ervan overtuigd dat er rond Dutroux een criminele bende aan het werk was.»

HUMO Wat weten jullie na zes jaar onderzoek nu eigenlijk over de ontvoering van Julie en Mélissa? Wat is er op 24 juni 1995 in Grâce-Hollogne gebeurd?

CARINE «De kinderen zijn die middag gaan buitenspelen. Er zijn drie getuigen die hen nog hebben gezien. Mijn buurvrouw zag hen lopen in de richting van de brug over de autosnelweg. Onderweg worden ze nog gezien door twee jongeren. En dan is er een oude dame, madame Henrotte, die de meisjes van achter haar venster zag instappen in een auto. Daarna zijn ze verdwenen. Er zijn die middag nog heel wat mensen voorbijgekomen, maar niemand heeft de kinderen nog gezien.

»Madame Henrotte heeft een beschrijving gegeven van de auto waar de twee meisjes zijn ingestapt: een kleine, donkere wagen. Wel, in al die jaren hebben ze nog nooit proberen te achterhalen wat voor auto dat was.»

HUMO Waarom niet?

CARINE «Omdat ze in Neufchâteau nu al jaren aan het ruziën zijn over de vraag of die oude dame wel geloofwaardig is of niet.»

GINO «Die twee jongeren herinnerden zich dat er een oude vrouw voor het venster zat, en zo hebben we haar gevonden, een week na de ontvoering. Ze woont bij haar dochter, is al erg oud en begint een beetje seniel te worden. Elke middag om half vijf gaat ze boven naar haar kamer om voor het raam te gaan zitten. Ze kijkt dan pal uit op de weg naar de brug waar Julie en Mélissa zijn verdwenen. Maar ze begrijpt niet goed wat ze daar gezien heeft. Ze zegt: 'Ik heb geen ontvoering gezien, ik heb twee kleine meisjes in een auto zien stappen.' Dus zegt Langlois: we zijn helemaal niet zeker dat er een ontvoering was.»

CARINE «Maar wat ze gezien heeft, heeft ze gezien. Ze vertikken het gewoon na te trekken of Dutroux of één van zijn vrienden een kleine donkere wagen heeft.»

GINO «Van Dutroux zelf worden ze niet veel wijzer, hè. Dan vragen ze bijvoorbeeld: 'Waar was je op 24 juni 1995?' Dan zegt hij: 'Ik weet het niet meer.' En dat is dat. Ze hebben ook nooit proberen na te trekken waar hij die dag uithing.»


Zesduizend haartjes

HUMO Heeft Dutroux eigenlijk ooit contact met jullie gezocht?

CARINE «Nee, hij heeft alleen een klacht tegen ons ingediend. (glimlacht) Dutroux valt alles en iedereen aan: zijn vrouw, zijn medeplichtigen, de speurders, de cipiers in de gevangenis, en ons dus ook. Hij heeft al in 1999 een klacht tegen ons ingediend, maar we weten het nog maar een paar dagen. Hij zegt dat we schade berokkenen aan zijn verdediging omdat we te veel praten. En daar wordt een onderzoek naar gedaan, hè! Dat kan allemaal in België.»

GINO «Eind vorig jaar wilde onderzoeksrechter Langlois ons laten vervolgen vanwege een artikel in 'N'oubliez pas'. Hij schreef een brief aan Bourlet, en die antwoordde: 'We zullen uw klacht aan die van Dutroux toevoegen.' Dutroux en Langlois die samen een klacht indienen (lacht). Dat was een subtiele manier om te zeggen: mijnheer de onderzoeksrechter, zou u zich niet beter met belangrijker dingen bezighouden?»

CARINE «Elke keer als we met de pers praten, krijgen we last met Langlois. Dutroux schrijft naar Jan en alleman brieven om te klagen dat hij geen computer in zijn cel heeft, Michel Nihoul schrijft een boek; iedereen mag praten zoveel hij wil, behalve wij. Wij moeten zwijgen en wachten op een leugenachtig proces.»

HUMO Wat verwachten jullie van het proces?

CARINE «Daar denken we eerlijk gezegd nog niet aan. We zien van dag tot dag wat er gebeurt... Nu wachten we bijvoorbeeld af wat de Kamer van Inbeschuldigingstelling in Luik gaat zeggen.»

HUMO Hoe komt het dat Luik zich nu plots weer gaat bemoeien met het onderzoek in Neufchâteau?

GINO «Het is al de derde keer dat Langlois in Luik op de vingers getikt wordt. De eerste keer hadden we inzage gevraagd in het dossier; dat weigerde Langlois, maar in beroep kregen we gelijk. De tweede keer ging het over de reconstructie van de ontvoering, in juni 2000. Wij vonden dat dat hoog tijd werd, maar Langlois vond het prématuré, te vroeg dus. Weer kregen we gelijk in Luik. De derde keer ging het over zesduizend haartjes. In het begin van het onderzoek hebben ze die in de kinderkooi van Marcinelle en in verschillende wagens van Dutroux gevonden. Bourlet wilde die haartjes laten analyseren, om te zien of Dutroux eventueel medeplichtigen had. Langlois weigerde weer: hij vond het nutteloos. Bourlet ging in beroep, en de Kamer van Inbeschuldigingstelling in Luik gaf hem gelijk. Na dat voorval is Bourlet naar Luik getrokken om op basis van het zogenaamde artikel 136bis een controle van het hele onderzoek van Langlois te vragen.»

HUMO Valt het onderzoek eigenlijk nog wel te redden?

GINO «Er zijn te veel veldslagen geleverd; ik denk dat de schade onherroepelijk is. En de tijd speelt in ons nadeel. Het onderzoek naar Julie en Mélissa is pas in 2000 begonnen, een jaar geleden dus. Voordien hadden de speurders zich alleen beziggehouden met de ontvoering van Laetitia en Sabine, en met An en Eefje. We hebben nooit gesnapt waarom Langlois er zo lang mee wilde wachten, want intussen zijn er al heel veel sporen uitgewist. Belgacom kan bijvoorbeeld na zes jaar niet meer natrekken naar wie Dutroux op 24 juni 1995 heeft gebeld. In 1996 kon dat nog wel, nu is het te laat.»

HUMO Is het niet zo dat Bourlet de meeste tijd heeft verloren, omdat hij per se netwerken wil vinden?

CARINE «Bourlet doet zijn werk; er is op veel stommere manieren tijd verloren gegaan. Met mensen als Georges Frisque bijvoorbeeld, een schimmige detective die de deuren van de politie platloopt met 'interessante informatie'. Soms is het inderdaad de moeite waard, maar meestal is het grote onzin. Waarom ze die man ernstig nemen, is mij een raadsel. Ze weten dat Frisque dat maar om een reden doet: hij is ooit opgelicht door Nihoul, en heeft gezworen dat hij zich zou wreken.»

GINO «Frisque en Dutroux corresponderen nu met elkaar. Het is belachelijk. Ze proberen bij elkaar informatie los te peuteren, maar ze manipuleren er allebei op los.»

CARINE «Het dossier-Dutroux heeft tot nu toe alleen nog maar gediend om rekeningen te vereffenen. Wij hebben er genoeg van. We zijn gedegouteerd. Het gaat om de waarheid, maar ik weet niet wie daar nog in geïnteresseerd is.»


Een groot speurder

HUMO Wat vinden jullie van minister Marc Verwilghen? Heeft hij gedaan wat jullie van hem hadden verwacht?

CARINE «Hij houdt zich de laatste tijd wel erg veel bezig met de homohuwelijken... (lacht)»

GINO «De maakt een grapje.»

CARINE «Het is toch waar! De woordvoerder van premier Verhofstadt zou graag met zijn vriendje kunnen trouwen, en de hele regering moet daarvoor plooien. Dat is toch ongelooflijk!»

GINO «Rustig, Carine.»

CARINE «Mais ça m'énerve! Het hele land is daar nu mee bezig, en de echte problemen tellen niet meer.»

GINO «Wind je niet zo op, jij bent toch ook getrouwd?»

CARINE «Ik zeg niet dat het geen probleem is voor die mensen, maar als je het vergelijkt met onze problemen...»

GINO (sussend) «Stil maar. Het is niet Verwilghen zijn schuld dat het homohuwelijk in alle kranten staat.»

HUMO Verwilghen zei onlangs dat hij niet beoordeeld wil worden op de affaire-Dutroux.

GINO (droog) «De affaire-Dutroux heeft hem anders wel in die ministerstoel geholpen. En wat is er gebeurd met al die speurders en magistraten die in het onderzoek naar de verdwenen kinderen hebben geblunderd? Niemand is gestraft, integendeel, sommigen hebben zelfs promotie gemaakt. En intussen hebben ze die eenheidspolitie door onze strot geduwd. Wie is er hier onlogisch? Als er sancties waren uitgedeeld vanwege de fouten in het onderzoek, dan hadden ze inderdaad een reden om een eenheidspolitie op te richten: dan zou het duidelijk zijn dat de oude structuren niet werkten. Maar nee: ze hebben promotie gekregen, dus dat wil zeggen dat iedereen goed heeft gewerkt. En ze hebben tóch de eenheidspolitie opgericht!»

HUMO Waar zit BOB'er René Michaux tegenwoordig - de rijkswachter die in december 1995 twee huiszoekingen deed bij Dutroux en er niet in slaagde Julie en Mélissa te vinden?

GINO «Die zit in Brussel; hij zoekt nu naar de maffia in het Oostblok. (Ironisch) Het is dan ook een groot speurder, hè: hij vindt nooit iets, en als je niks vindt, heb je geen problemen.»

CARINE «Het stoort ons vooral dat we nooit het fijne van die Operatie Othello hebben geweten. De rijkswacht was Dutroux al van in de zomer van 1995 op het spoor, maar heeft dat geheim gehouden. Ze hebben observaties gedaan terwijl Julie en Melissa in de kelder zaten, ze hebben huiszoekingen gedaan waarbij ze op een haar na de kinderen hebben gemist. In de commissie-Dutroux heeft de rijkswacht pas na heel lang spartelen toegegeven dat Operatie Othello heeft bestaan. Het is nooit duidelijk geworden waarom ze Dutroux toen niet gepakt hebben. Ze zeiden dat de communicatie stroef verliep, dat er structurele problemen waren, maar zo eenvoudig was het niet. Er zat meer achter, alleen weten we niet wat.»


Onderzoek van de eeuw

HUMO Wat was volgens jullie de grootste fout die Neufchâteau heeft gemaakt?

GINO «Dat ze onderzoeksrechter Connerotte van het onderzoek hebben gehaald (vanwege het spaghetti-arrest, red.) en hebben vervangen door een onderzoeksrechter zonder ervaring, die opeens het onderzoek van de eeuw moest gaan leiden. Hij móést dus wel afgaan op zijn speurders, en dat waren vooral rijkswachters. Ik heb de indruk dat ze dat met opzet gedaan hebben om Operatie Othello te kunnen voortzetten.»

HUMO Wat bedoelt u?

GINO «De rijkswacht in Neufchâteau heeft alles gedaan om Operatie Othello geheim te houden. Er moet daar van alles gebeurd zijn dat we nu nog altijd niet weten. En om dat te kunnen verbergen, moesten ze van onderzoeksrechter veranderen.»

HUMO Maar Connerotte is toch uit eigen beweging spaghetti gaan eten op dat feestje voor Laetitia en Sabine?

GINO «Herinner je je nog dat ze zeiden dat Connerotte doodsbedreigingen had gekregen, helemaal in het begin? Ze hebben toen de rijkswacht ingezet om hem te beschermen, maar in werkelijkheid wilden ze hem gewoon in het oog houden. Overal waar Connerotte kwam, was de rijkswacht. In het dossier heb ik nergens iets van die bedreigingen gezien. En dan komt onderzoeksrechter Langlois, en plots is er geen sprake meer van doodsbedreigingen. Vreemd, niet?»

HUMO De ondervrager van Dutroux, rijkswachtadjudant Demoulin, is onlangs na een conflict met jou uit het onderzoek gestapt, Carine.

GINO «Dat heeft hij zichzelf aangedaan. Demoulin stelde dikwijls pv's 'buiten het verhoor' op. Op een dag verhoorde hij Carine; zij tekende het pv en ging buiten. Daarna begon Dumoulin er van alles bij te verzinnen: 'Buiten het verhoor heeft Carine Russo nog dat en dat en dat verklaard.'»

CARINE «Ik heb toen naar de onderzoeksrechter geschreven dat ik dat nooit heb gezegd. Toen Demoulin mijn brief zag, diende hij een klacht tegen mij in wegens laster en eerroof. Toen kon hij niet meer in het onderzoek blijven: als een speurder een klacht indient tegen de burgerlijke partij...»

GINO «Ze zeiden dat Demoulin de rechterhand van Langlois was, maar volgens mij was het omgekeerd. 't Is raar, hoor, al die verklaringen 'buiten het verhoor'. Sommige van de eerste bekentenissen van Dutroux zijn 'buiten het verhoor' gebeurd. Waarom? En als hij bij Carine van alles verzint, kan hij dat bij iedereen doen. Ik denk dat we de onderzoeken van Demoulin eens heel goed moeten analyseren. Misschien zouden we dan toch iets meer over Operatie Othello te weten komen.»


Etentje met De Clercq

HUMO Noem eens een concreet spoor waarbij de speurders met opzet de andere kant uit gekeken hebben?

CARINE «De moord op Michel Pirot: een ex-pooier, getrouwd met een ex-prostituee, die een restaurant uitbaatte in Charleroi. Na de arrestatie van Dutroux wilde hij 'een aantal dingen' onthullen over Julie en Mélissa. Hij had het overal aangekondigd: hij zou een etentje organiseren, en zelfs justitieminister De Clercq uitnodigen. Net voor dat etentje werd hij vermoord.

»Er is een kort onderzoek geweest, en ze hebben zijn vrouw als dader aangewezen: die zou twee huurmoordenaars betaald hebben om haar man te doden. Weet je wat het motief was? Hij wilde hun dieren wegdoen. Het was echt een waardeloos onderzoek, ze weten niet eens hoe de moord is gebeurd, maar de vrouw is toch veroordeeld tot vijftien jaar.»

HUMO Was het opgezet spel?

CARINE «Wij denken dat ze hebben willen beletten dat iemand zou gaan zoeken wat erachter zat. Op het proces heeft de vrouw geen woord gezegd, maar in het dossier zit wel een verklaring van haar beste vriendin. Tegen haar heeft de vrouw gezegd dat ze nu nog niks kon zeggen, maar dat ze op een dag zou vertellen wat er écht was gebeurd. Toen ze na de uitspraak werd weggeleid, knipoogde ze naar ons.»

GINO «Rond het dossier-Pirot is er heel veel geruzied in Neufchâteau. Sommige speurders wilden de zaak uitpluizen, maar Langlois zei 'njet': in het onderzoek werden personen uit de omgeving van Jean-Claude Van Cauwenberghe (Waals minister van begroting en openbare werken, red.) genoemd.»

CARINE «Ik weet niet wie, maar ik denk dat er in dit land mensen rondlopen die meer weten. Zij zorgen ervoor dat het onderzoek doodloopt. Misschien omdat ze er zelf bij betrokken zijn.»

HUMO Tegenwoordig lacht iedereen je uit als je het nog over bescherming hebt.

CARINE «Het is niet gewoon één persoon die de boel saboteert, het zijn beschermingsmechanismen. Kijk naar wat er met de BOB'ers Patriek De Baets en Aimé Bille (de eerste speurders uit het X1-onderzoek, red.) is gebeurd: ze hebben echt moeten vechten om hun werk te mogen doen, en uiteindelijk zijn ze toch uit het onderzoek gezet. Bij hen zag je heel goed hoe speurders onder druk worden gezet: ze worden eerst gedemotiveerd, en later zelfs verhinderd om iets te vinden. Nooit door de hele leiding van het onderzoek, maar telkens doordat één of andere pion stokken in de wielen steekt.»


Ieder voor zich

HUMO Wat gebeurt er nu eigenlijk nog in Neufchâteau?

GINO «Ik denk dat iedereen probeert zijn vel te redden omdat het proces nadert. Het is ieder voor zich. Dáárom is de sfeer zo gespannen: ze beseffen maar al te goed dat er heel wat dingen in het onderzoek niet echt kloppen.»

CARINE «Op het proces zullen ze in ieder geval uitleg moeten geven. Vragen beantwoorden, onlogische dingen verklaren...»

GINO «We wachten eigenlijk op het arrest van de Kamer van Inbeschuldigingstelling van Luik. Wie weet wordt Langlois wel van het onderzoek gezet, of neemt Luik het onderzoek over.»

HUMO Wat verwachten jullie daar nog van?

GINO «Niet veel goeds. In Luik zitten de speurders die ons al kwamen condoleren met de dood van onze dochtertjes toen ze nog leefden en in de kelder van Dutroux zaten. Als zij in het begin goed gewerkt hadden, zaten de kinderen nu gewoon thuis.»

HUMO In wie hebben jullie eigenlijk nog vertrouwen?

GINO «Ik heb vertrouwen in Carine, en Carine in mij (lacht).»

HUMO En in Bourlet?

GINO «Ik denk dat Bourlet probeert zijn werk goed te doen, maar dat de wet hem niet genoeg bewegingsruimte geeft.»

HUMO Hebben jullie nog iets gehoord van Paul Marchal?

CARINE «Hij heeft onlangs nog gebeld om te zeggen dat de ouders van de verdwenen kinderen moeten samenspannen in plaats van ruzie te maken. Tja, hij staat er nog slechter voor dan wij. Wij kunnen het dossier tenminste thuis lezen, hij moet altijd van Hasselt naar Neufchâteau komen om dat metersdikke dossier te kunnen inzien.»

HUMO Zijn politieke avontuur is niet zo best afgelopen.

CARINE «Hij heeft zich daar halsoverkop ingestort. Op een dag belde hij ons: voilà, ik richt een partij op, doen jullie mee? Wij schrokken: Paul, wacht toch een beetje, wie zijn die mensen met wie je in zee gaat? Maar hij wilde niet luisteren, we moesten meteen beslissen. Een uur later hing de pers al aan de lijn: doen jullie mee met de partij van Paul Marchal? Heel vervelend, hoor. Ineens waren we voor Paul de verraders.»

HUMO Achteraf is gebleken dat zijn witte partij bijna een bruine partij was: ze was geïnfiltreerd door ex-Vlaams Blokkers.

CARINE «We zijn als ouders allemaal misbruikt, maar Paul het meest van al. Achteraf zei hij dat de Nederlandse pers hem onder druk had gezet. Die bleven maar bellen: meneer Marchal, hoe zit dat nu met die partij? Stel je voor: een partij oprichten onder druk van de Nederlandse pers!»

HUMO Carine, jij hebt onlangs gezegd dat je zou twijfelen als je in de jury van het assisenproces zou zitten.

CARINE «Als ik heel eerlijk ben, moet ik dat toegeven. Op basis van wat ik in het dossier heb gelezen, zou ik geen uitspraak kunnen doen. Ik voel er me heel slecht bij, maar het is zo.»

HUMO Als jij zelfs twijfelt...

CARINE «Mensen die nergens aan twijfelen, stellen zich ook nergens vragen bij; die willen gewoon dat het eindelijk allemaal afgelopen is. Maar als je wil weten wat er écht gebeurd is, en je leest het dossier, dan zie je niks dan vragen. Omdat er zoveel dingen fout zijn gelopen in het onderzoek. Dat is zo pervers aan het recht: als we de waarheid willen kennen, kunnen we niet anders dan twijfelen. Maar twijfel speelt altijd in het voordeel van de verdachten. We verliezen dus altijd.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234