24 uur in het spoor van Netsky: 'Ik heb jaren achter een computer gezeten en nu laat ik zalen vollopen. Revenge of the nerds'

Hoe is het leven als je 27 bent en Netsky heet? Om dat te ontdekken, reisde Humo 24 uur in het spoor van Boris Daenen: ‘Ik wil dit nog zes jaar doen, daarna begin ik aan kinderen.’


'3' verschijnt op 3 juni bij N.E.W.S. Records

Netsky speelt op 13 juli op het Dour Festival. Info en tickets: dourfestival.be en op 3 september doet hij een DJ-set op Laundry Day. Info en tickets: Laundryday.be.

Het is twee uur ’s nachts. De lichten gaan aan, geschreeuw in de zaal. Boris Daenen, over de hele wereld bekend als Netsky, koppelt zijn MacBook aan de geluidsinstallatie, zet zijn koptelefoon op, verwisselt achter de mengtafel een paar kabels en zegt nog snel iets tegen MC Script, zijn vaste mc, maar die is al begonnen met het opzwepen van het publiek: ‘Zürich, if you’re ready say yeah! Balcony, if you’re ready say yeah! Netsky if you’re ready say yeah! All the way from Antwerp, Belgium, I need you guys to make! some! noise! for! Netsky!’ Het licht gaat opnieuw uit, een beat rolt langzaam over de dansvloer, het geluid van een sirene vloeit eroverheen, de decibelmeter schiet naar 103, de bas komt erbij. En plots – boem paukeslag – vliegt het dak eraf.



Boris Daenen is op dat moment al zeven uur in Zürich, maar van de stad heeft hij nog niets meer gezien dan de binnenkant van een Italiaans restaurant, de lobby van een hotel en een kleedkamer in een oud fabrieksgebouw waarvan een deel tot muziekclub is omgebouwd. In de ruimte die hem is toegewezen, zit hij het uur voor zijn dj-set samen met MC Script (die we leren kennen als de übersympathieke Steve), Josh Friend – de frontman van het Londense dubstepcollectief Modestep, dat na hem speelt – en één van de Zwitserse organisatoren. Vijf minuten voor showtime worden er nog volop longdrinks geschonken en sigaretten gerookt. Gediscussieerd wordt er over de nieuwe Kanye West (volgens Boris de beste plaat van de voorbije tien jaar, volgens Josh commerciële crap), gelachen met de paar woorden West-Vlaams die Steve zichzelf de voorbije jaren heeft aangeleerd (‘Tis nie meuglik’).



Boris zit in een hoek van een witte zetel en steekt nog een Marlboro Light op. Plots kijkt hij op zijn polshorloge. Hij staat op, neemt zijn zwarte dokterstas, doet de deur van de kamer open, stapt kordaat door de gang, neemt via de nooduitgang de trap naar buiten, wandelt langs de zijkant van het gebouw, trekt de achterdeur open en stapt twintig meter verder op het podium. Daar is Sir Bob Cornelius Rifo van het Italiaanse duo The Bloody Beetroots de zaal nog op zijn kop aan het zetten.


Reis rond de wereld

Om zes uur die avond is Boris in de kleine luchthaven van Basel geland. Daar heeft hij afgesproken met Steve, die uit Londen komt. De twee kennen elkaar ondertussen vier jaar, van de dag voor het eerste Netsky-optreden met een liveband, in de Brusselse AB. Boris had maanden voor die show gerepeteerd met een groep studiomuzikanten, waarmee hij alle grote festivals en zalen wereldwijd wilde veroveren. Maar het klikte niet met de mc. ‘Ik wist: als we die eerste show met die gast spelen, dan hangen we eraan vast,’ vertelt Daenen. ‘Dat wilde ik niet. De dag ervoor heb ik beslist: ‘Ik doe het niet.’ We hadden één dag om iemand anders te vinden. Steve zei meteen ja, maar hij had mij nog nooit aan het werk gezien, hij kende amper mijn muziek. Ongelooflijk hoe snel hij mee was.’

[FOTOSPECIAL_36031]

Nog geen jaar later speelden ze de Pyramid Marquee van Werchter plat en sloten ze de Main Stage op Pukkelpop af. Sindsdien stonden ze op de allergrootste festivals, van Glastonbury tot Coachella, speelden in concertzalen van Los Angeles tot Sydney en draaiden op de wildste feestjes van Sint-Petersburg tot Toronto. Komende zomer heeft Netsky een residency in de Amnesia, één van de beroemdste clubs van Ibiza. Tussenin staan liveshows gepland in Seoel, New York, Roemenië, Finland en Canada en speelt hij op Dour Festival en de Britse festivals Glastonbury, Reading en Leeds.


Samen in de Golf

De chauffeur belt om te zeggen dat hij buiten staat. Het is een bruin gebrande, kalende man op mocassins die zich voorstelt als Thomas – ‘maar zeg gerust Tom’. Wijd met de armen zwaaiend verontschuldigt hij zich dat hij geen grotere auto heeft weten te scoren. Door het verlengde weekend van Hemelvaartsdag is alles uitverkocht, een Volkswagen Golf is het enige wat nog vrij was. Om het goed te maken, heeft hij frisdrank bij voor iedereen. Geen alcohol, want van zijn dokter mag hij niet meer drinken of roken, anders zou hij snel afscheid moeten nemen van zijn kinderen. Alleen de meisjes mogen nog. ‘Als ze me die zouden afnemen, dan kan ik net zo goed sterven,’ lacht hij.

'Na de storm op Pukkelpop zat ik samen met Skrillex en nog een paar vrienden in mijn kleedkamer, helemaal van de kaart'

De Golf schiet de snelweg op. Nauwelijks tien minuten later weten Boris en Steve dat Tom voor de tweede keer getrouwd is, deze keer met een meisje van 23, dertig jaar jonger dan hijzelf, afkomstig uit de Dominicaanse Republiek. Vorig jaar had hij haar voor drie maanden laten overvliegen naar Zwitserland. ‘We had sex every day! You can’t believe it, man! Every day!’ Maar nu is het alweer uit, want volgens onze chauffeur is ze paranoïde en compleet gek. Ze belt hem nog elke dag uit Santa Domingo, in de hoop dat hij het weer goed zou maken. ‘Ze is vergif. Niet goed voor mij. Maar de seks! Oh la la!’ Boris, die naast hem voorin zit, vraagt of hij een foto van z’n vrouw heeft, maar als Tom die probeert te laten zien, zwenkt de auto vervaarlijk richting vangrail. Hij geeft zijn telefoon dan maar aan de dj. ‘Is dat ze?’ vraagt die. Tom kijkt naar rechts. ‘Neen, dat is een andere. Dat ook. En dat ook.’

'Op 22 maart had ik voor het eerst een patriottisch gevoel: wat doen ze met mijn land?'

Boris vraagt Tom of hij de club kent waar hij die avond moest draaien.

Tom «Ja, volgens mijn zoon is het er geweldig!»

Boris «Komt hij ook?»

Tom «Neen. Hij gaat naar een privéfeestje, waar hij samen met wat meisjes stoned kan worden. Dat vindt hij leuker.»


Iets voor vijf uur in de kleedkamer: Josh Friend van Modestep probeert met de hulp van Netsky op de houder van een vuilniszak te gaan staan.


Twee jaar doorgaan

Iets voor acht uur zet Tom zijn passagiers af aan het Renaissance Tower Hotel, aan het uiteinde van Kreis 5, de meest trendy buurt van de stad. Boris checkt in, brengt zijn koffer naar zijn kamer en bestelt een kwartiertje later drie pintjes aan de bar in de lobby. Even later komt Josh naast hem zitten. Hij is met Modestep pas terug van een minitrip naar Shanghai en Peking. Die ochtend zijn ze terug in Londen geland. Josh is nog heen en terug naar zijn appartement in Kings Cross geweest, om daarna meteen weer naar Zürich te vertrekken.

De jonge Brit heeft een tattoo over zijn hele nek. De ideale kerel om mee naar huis te nemen als je als jong meisje je vader eens goed wilt laten schrikken. Boris ziet er net het tegenovergestelde uit: zijn haar de dag ervoor nog netjes gekapt, geen tattoo te bespeuren, het zwarte hemd dichtgeknoopt.

Anna, de barvrouw in het Renaissance Hotel, vraagt zich af wat die twee twintigers komen doen in een chique hotel waar hoofdzakelijk zakenmannen komen. Ze leggen uit dat ze naar een feestje gaan in een club genaamd Härterei.

Boris «Weet je waar dat is?»

Anna «Hier aan de overkant van het plein. Wie komt er draaien?»

Boris «The Bloody Beetroots.»

Anna «Waw, die zijn cool!»

Josh «En Netsky.»

Anna «Ken ik niet.»

Boris «Hij is ook niet zo goed.»

Om halfnegen worden ze opgepikt door één van de organisatoren. Samen stappen ze naar Toscano, een Italiaans restaurant tweehonderd meter verderop. In het verder lege restaurant staat een lange tafel voor hen klaar. Boris krijgt de wijnkaart en bestelt een Amarone, een bij kenners hoog aangeschreven wijn uit de streek boven Verona. Als de fles op tafel komt, opent hij op zijn iPhone de app Vivino en neemt een foto. ‘Elke goede wijn die ik drink, bewaar ik in die app. Je kunt ze ook per locatie opslaan. Dan kun je opzoeken welke wijn je ook alweer gedronken hebt, die keer dat je in Los Angeles of Tokio zat.’

Onder het eten – Netsky een gegrilde biefstuk, Josh een pizza – gaat het gesprek alle kanten uit. Er wordt besproken welke Disneyfilms de beste zijn (‘The Lion King’ en ‘Dumbo’), welke Tarantino’s (‘Pulp Fiction’ en ‘The Hateful Eight’) en welke Japanse animatiefilm (‘Akira’). We komen ook te weten wie de vriendelijkste jongen in de elektronische muziekscene is (Skrillex) en wie de grootste assholes zijn. De jongen van de organisatie vertelt dat ze vorig jaar Major Lazer naar hun feest haalden en dat één van de leden niet in de voor hem geregelde Mercedes wilde gaan zitten toen hij zag dat hij die moest delen met een andere dj.

Het leven on the road staat in schril contrast met het kluizenaarsbestaan van de artiest als creërend wezen, maar ook dat levert sterke verhalen op.

Boris «Onlangs zat ik drie weken aan een stuk achter mijn computer. Mijn vriendin kwam eten brengen, want anders at ik gewoon níks. Ik kan dagen blijven doorgaan, met af en toe een stukje slaap ertussen.»

Josh «Ik ben ooit twee jáár aan een stuk doorgegaan. Mijn toenmalige vriendin is opgestapt. En we waren zelfs verloofd!»


The day after: 'Drieëndertig lijkt me een goede leeftijd om aan kinderen te beginnen.' Eerst wil hij nog een paar jaar de wereld rondreizen.'


Kerstmis in India

Na het eten – Boris heeft ook de helft van Josh’ pizza binnengewerkt – komt James Pountney het restaurant binnen . James vliegt de wereld rond om drum-’n-bass te draaien onder de naam Culture Shock. De begroeting is hartelijk: ze hebben elkaar eerder ontmoet in India, waar ze met Kerstmis samen moesten draaien. Boris is er nadien even blijven rondhangen: hij probeert regelmatig een reis aan een optreden of dj-set te koppelen, omdat plaatsen hem inspireren om nieuwe nummers te maken. Hij droomt ervan een plaat op te nemen waarop elk nummer door de muzikale vibe van een andere stad is geïnspireerd.

Terug in het hotel gaat James nog wat bijslapen. Hij moet pas om vier uur die nacht draaien en heeft al om tien uur de volgende ochtend een vlucht – het heeft dus weinig zin om na zijn set nog in zijn bed te kruipen. Dat geldt ook voor Josh, maar Boris kan hem overtuigen nog iets mee te gaan drinken aan de bar. ‘Dit zijn niet mijn beste vrienden,’ zegt hij. ‘Die wonen in Antwerpen. Dit zijn goede kameraden. De ene zie ik in de ene stad, de andere in de volgende. Al die gasten, dat is revenge of the nerds. We hebben allemaal jaren achter een computer gezeten en nu laten we zalen vollopen.’

Josh vraagt of Netsky dit jaar op Pukkelpop staat, wat niet zo is. Haast vanzelf komt de storm ter sprake, deze zomer vijf jaar geleden. Josh had die middag in de Dancehall gespeeld, een gigantisch feest bij stralende zon. ‘Ik herinner me dat we in een busje van die site wegreden en de hel boven ons hoofd losbrak,’ zegt hij. ‘We wisten meteen: ‘Dit is niet goed.’’

Boris zwijgt en bestelt bij Anna nieuwe pintjes. Op donderdag 18 augustus 2011 zat Netsky midden in zijn dj-set in de Boiler Room, toen het onweer over de wei trok. Een jong koppel uit Beringen werd getroffen door een metalen staaf en overleefde het niet. ‘Ik zag achteraf hoe jonge mensen op brancards de backstage werden binnengebracht. Later zat ik samen met Skrillex en nog een paar vrienden in mijn kleedkamer, helemaal van de kaart. Er waren ook artiesten die deden alsof er niets aan de hand was. Daar werd ik echt kwaad van.’

Om middernacht moet Anna de bar sluiten, maar ze laat zich overhalen om nog één rondje pintjes te tappen. Ondertussen is het gesprek bij de aanslagen in Parijs en Brussel beland, en hoe ook het leven van de artiesten sindsdien veranderd is. Boris zat backstage toen Rudimental op vrijdag 20 november in Vorst Nationaal optrad, exact één week na de aanslag in de Bataclan. Tot de allerlaatste minuut was het onduidelijk of de groep het podium op mocht. ‘Uiteindelijk moesten de muzikanten van de autoriteiten zelf beslissen of ze het zouden doen of niet. Dat zorgde voor een enorme verantwoordelijkheid. De ontlading na het laatste nummer was dan ook immens.’


Na de show: 'Je moet opletten dat je niet elke dag drinkt, zeker op tournee. Het wordt overal gratis aangeboden.'


Miauw miauw

Als we rond één uur bij de club aankomen, roept Boris: ‘Hier ben ik al geweest! Al zeker drie keer!’ Anderhalf uur later zit hij midden in zijn set. Na de stevige openingsnummers laat hij het tempo geregeld zakken, en stuurt hij muziek en zaal richting funk. Hij draait twee verschillende versies van ‘Rio’, zijn hit van vorige zomer, maar de meeste van zijn classics blijven achterwege. Nochtans geven een aantal fans op de eerste rij duidelijke hints. Eén van hen houdt zijn smartphone in de lucht: op het schermpje staan de woorden ‘Running Low’ te lezen, de titel van Netsky’s single met Beth Ditto van The Gossip. Zijn kameraad naast hem heeft ‘DRUM & BASS’ op zijn telefoon staan. Hoe meer funk, soul, hiphop en dancehall Boris in de soep mixt – er passeren remixes van ‘Hotline Bling’ van Drake en van ‘Miss Fatty’ van Million Stylez – hoe kwader de jongens worden. En hoe uitbundiger de meisjes beginnen te dansen, blij dat hun daarvoor eindelijk de ruimte wordt gegund.

Iedereen gaat dan weer eensgezind uit zijn dak bij ‘Nobody to Love’ van Sigma en ‘Feel the Love’ van Rudimental, en als Josh en zijn broer Tony even later achter hem komen staan omdat zij aan de beurt zijn, zet Boris nog snel ‘I Wanna Be Your Lover’ van Prince op. De helft van de zaal danst zich de ziel uit het lijf, de andere helft begrijpt niet wat er gebeurt.

Tijdens de sets van Modestep en Culture Shock kunnen Boris en Steve terecht in een voor de gelegenheid ingerichte backstageruimte. Er wordt champagne gedronken, vodka-Red Bull, gin-tonic, en op een bepaald moment passeren er ook shotjes Hierbas, een zoete kruidendrank uit de Balearen. Twee uur lang lopen er zo’n vijftien mensen af en aan. Ze dansen, lachen, halen onnozelheden uit en drinken. Maar wat we niemand zien doen, is snuiven of slikken. De hele avond vallen er geen drugs te bespeuren, zelfs geen joint. Dat is niet altijd zo, geeft Boris toe. ‘Maar ik zie meer coke als ik in Antwerpen uitga dan wanneer ik ergens backstage zit.’

Dat betekent niet dat ook het publiek alleen op drank de nacht doorkomt. ‘Zeker in Engeland zie je veel van die goedkope, vuile tranquillizerdrugs: Special K of Miauw Miauw. Alle kids op Engelse festivals zijn volledig van de wereld. Soms zie je ze in hun broek staan plassen op de eerste rij. Als ik ooit kinderen krijg, zal ik blij zijn dat ze daar niet moeten opgroeien. Ook in de VS zie je veel jongeren die high zijn, omdat ze onder de 21 geen alcohol kunnen krijgen. Dan nemen ze maar een pil. Daar geraken ze wél aan, het is veel goedkoper en ze zijn weg voor een uur of drie.’

Zelf houdt Boris het altijd bij alcohol. Wordt al die drank dan nooit een probleem? ‘Je moet opletten dat je niet elke dag drinkt, zeker op tournee. Het wordt overal gratis aangeboden. Maar er zijn vaak genoeg ook langere periodes waarin ik in de studio muziek zit te maken. Dan zijn er zelfs dagen dat ik níéts eet of drink – wat natuurlijk ook niet gezond is.’

Iets voor vijf uur gaat zowat iedereen die nog achter het podium rondhangt naar de kleedkamer van Netsky. Steve schenkt een rondje longdrinks in, Boris klikt op zijn Macbook een nummer van Kanye West aan en Josh probeert op een houder voor een vuilniszak te gaan staan, met de nodige hulp van Tony en Boris. Die kruipt vervolgens in de ondertussen lege koelkast, maar hij krijgt de deur niet dicht. Als het Josh, die nog geen 65 kilo weegt, wél lukt, is de hilariteit groot.

Een goed halfuur later vindt iedereen dat het tijd is om een einde aan deze dag te maken. Er wordt afscheid genomen van de Zwitsers en Boris, Steve, Josh en Tony stappen naar het hotel. Van slapen kunnen die laatste twee alleen maar dromen, want twee uur later moeten ze naar de luchthaven. Daar verstuurt Josh, terwijl iedereen nog zalig ligt te ronken, een tweet: ‘Possibility of dying from hangover on this flight home: very high. Thanks @netskymusic – you owe me 500 candles and some Luther Vandross’.


No ass, no backstage Pass

Om twee uur in de namiddag wordt Boris wakker, en een halfuur later zit hij met ons in Josefswiese, een gezellig park met terrasjes rond een vijvertje, waar tientallen jonge gezinnen hun kinderen uitlaten. Over een jaar of zes wil hij ook zo’n leven. ‘Drieëndertig lijkt me een goede leeftijd om aan kinderen te beginnen.’

'Draaien kost niets. Het is als bij stand-upcomedy: je hebt een spot en een stoel nodig en je kunt beginnen. Maar ik speel te graag live om het niet meer te doen'

Eerst wil hij nog een paar jaar de wereld rondreizen. Met zijn liveband, wat geweldig duur is – het kost hem op dit moment meer dan het opbrengt. En met dj-sets, waar hij wél goed zijn boterham mee verdient. ‘Dat kost niets. Het is als bij stand-upcomedy: je hebt een spot en een stoel nodig en je kunt beginnen. Maar ik speel te graag live om het niet meer te doen.’

Hij laat op zijn iPhone een aantal nummers horen van ‘3’, zijn nieuwe, derde plaat die volgende week verschijnt. Van sommige songs had hij wel twintig verschillende versies staan. ‘Een plaat is nooit klaar,’ zegt hij. ‘Je kunt er altijd aan blijven sleutelen, maar op een bepaald moment moet je het loslaten.’

Eén van de nummers is een bom: een snelle drum-’n-bassbeat met bakken soul, aangeleverd door de Schotse zangeres Emeli Sandé. Het heet precies zoals het klinkt: ‘Thunder’. Als dit ooit een single wordt, gaat die zonder twijfel de wereld rond.

'Ik kan m'n hele leven blijven drum-'n-bass maken. Succes gegarandeerd, maar ik wil vooruit'

Het volgende nummer is een samenwerking met Dave 1 van het Canadese duo Chromeo, boordevol funk en disco, met invloeden van Prince en Daft Punk. Veel mensen zullen schrikken als ze horen dat het van Netsky is, maar die is het beu om altijd maar hetzelfde te doen. ‘Ik kan m’n hele leven blijven drum-’n-bass maken, net zoals Dimitri Vegas & Like Mike EDM blijven produceren. Succes gegarandeerd. Maar ik wil vooruit.’

Een uurtje later stopt een blauwe Golf aan het terrasje: Steve en Tom. De chauffeur geeft iedereen een knuffel, en roept dat hij een verrassing voor de jonkies heeft: ‘Een audiocassette!’ Hij vertelt erbij dat hij zelf ook nog dj is geweest. Wat hij nu in de autoradio stopt, is één van z’n eigen mixen – 25 jaar oud. We herkennen Gang Of Four, The Cure en Duran Duran.

Als zijn ex-vrouw belt vanuit Santa Domingo, zet Tom zijn iPhone op speaker. Of ze even kon bevestigen dat ze elke dag seks hadden toen ze in Zwitserland was? Daarna vraagt hij de jongens of ze ooit al in de Dominicaanse Republiek zijn geweest. ‘Neen,’ antwoordt Steve, ‘maar binnenkort gaan we naar Puerto Rico.’ Tom is dolenthousiast: ‘Puerto Rico? Daar zeggen ze: ‘No ass, no backstage pass!’’ Er wordt ter plekke afgesproken de slogan op een T-shirt te laten drukken.


Leren vliegen

In de luchthaven tovert Boris een klein gadget tevoorschijn: een soort gps-tracker die hij in zijn iPhone kan pluggen, zodat hij alle vluchtgegevens kan volgen. Hij leert zelf ook vliegen, zegt hij. ‘Als het regent, zit je in de zon zodra je boven de wolken bent. Het is het enige beroep waarvoor je altijd een zonnebril moet opzetten.’

Boris schrikt als hij ziet dat de aankomsthal in Zaventem nog slechts een derde is van wat ze vroeger was, dat er overal soldaten staan en dat wie vrienden of familie wil opwachten, dat tegenwoordig buiten moet doen. ‘Ik heb sinds de aanslagen niet meer vanuit Brussel gevlogen.’

Op 22 maart werd hij 27, en dat had hij de avond ervoor met vrienden in Antwerpen gevierd. Toen hij wakker werd, hoorde hij wat er was gebeurd. ‘Voor het eerst had ik een patriottisch gevoel. Wat doen ze met mijn land? En dan nog aan de voordeur? De luchthaven, fuck man, dat is de plaats waar ik drie, vier keer per week kom.’

Een vriendelijke man van een taxibedrijf wacht hem op met een bordje waarop staat: ‘Boris Daenen’. Netsky geeft me een knuffel, zegt dat hij zich geweldig geamuseerd heeft en vertrekt richting Antwerpen, ‘iets gaan eten en daarna nog even op café’. Hij zal het niet te laat maken. ‘Maar je weet natuurlijk nooit.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234