25 jaar Praga Khan - Maurice Engelen, componist en ondernemer

Groot feest deze week: Praga Khan komt donderdag in de AB z'n vijfentwintigste verjaardag vieren met een spetterende greatest hits-set, een dag later verschijnt met 'SoulSplitter' eindelijk nog eens een nieuwe plaat.

Onze Vrouw rakelde samen met Opper-Khan Maurice Engelen een kwarteeuw Belgische dancegeschiedenis op.

Eind jaren tachtig stapte Maurice Engelen in Brussel bij Sabam binnen om een artiestennaam te laten registreren: hij wou zichzelf ‘Raga Khan’ noemen – als beginnend componist experimenteerde hij met Indische muziek. Maar omdat die naam al ingenomen was, zei hij: ‘Zet er dan een ‘P’ voor’.

'Een onnozel verhaal', zegt Engelen nu. 'Ik had op weg naar Brussel zo lang in de file gestaan, dat ik geen zin had om terug naar huis te rijden en daar een compleet nieuwe naam te verzinnen.' We zitten in het rommelige kantoor/studio in zijn geboortedorp Herselt en halen herinneringen op. Onnozele en minder onnozele verhalen, over het roekeloze begin, de succesjaren en de late erkenning in eigen land, maar ook over de burn-out en de wederopstanding.





1970. Pa sterft. Maurice Engelen «In 1970 is mijn pa gestorven. Mijn oudere broer was zestien en zat achter de meisjes aan, de andere kinderen waren vier en zes jaar jonger dan ik, dus ik werd zo’n beetje het aanspreekpunt van mijn moeder. Ik was toen elf. Daardoor ben ik heel snel volwassen moeten worden. Ik moest het allemaal zelf doen. Ik kon me alleen maar vasthouden aan de paar lijntjes wijze raad die mijn vader me had meegegeven: ‘Als je iets wil bereiken, dan moet je in jezelf blijven geloven. Als je er maar hard genoeg voor gaat, dan krijg je het wel.' Zo ben ik altijd te werk gegaan.



1978. ‘De Herman Schueremans van Herselt’. Engelen «Als jong manneke heb ik me twee dingen voorgenomen. Eén: als ik iets doe, moet ik het heel graag doen. En twee: als ik iets graag doe, moet ik het ook heel goed doen. Ik probeerde in alles wat ik deed de beste te zijn. Toen ik nog voetbalde, is mijn ma me dikwijls ’s nachts moeten komen halen, omdat ik nog stond te sjotten. Ik wilde koste wat het kost op mijn zestiende in de eerste ploeg geraken.»






1981. Op de boot naar Engeland. Engelen «Al snel werd ik dat Vlaamse concertwereldje beu. In de Lux in Herenthout of De Muze in Antwerpen: ik kwam altijd dezelfde mensen tegen. 'Ik moet hier weg,' dacht ik, en ik nam de boot naar Engeland. »Ik wist van toeten of blazen. Het eerste wat ik deed toen ik Londen uit het station stapte, was zo’n rode telefooncel binnenstappen en daar uit het telefoonboek de pagina’s met boekingskantoren scheuren. Heel naïef, maar het werkte wél: toen ik in mijn hotel begon rond te bellen, had ik algauw een paar afspraken vast. ’s Anderendaags was ik uitgenodigd in The Venue, en The Birthday Party speelde die avond: stond ik daar met Nick Cave een pint te drinken! Het was het begin van de independent scene in Londen, met labels als Rough Trade en 4AD. Ik was bijzonder gecharmeerd door al die kleine platenfirma’s, en toen ik terug thuis kwam, dacht ik: 'Ik moet ook een platenfirma beginnen.'»



Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234