40 jaar punk: een terugblik op het vuilste genre uit de muziekgeschiedenis (inclusief de tien ultieme punksingles)

Wanneer de punk precies is ontstaan, daar wordt al over geruzied sinds het ontstaan van de punk. Maar deze maand viert ‘Never Mind the Bollocks’, de beruchte debuutplaat van de Sex Pistols, wel haar 40ste verjaardag, dus blikken we met enkele ervaringsdeskundigen uit eigen land terug op het vuilste genre uit de muziekgeschiedenis. ‘En toen trok ik mijn broek naar beneden en ik sprong in het publiek. Maar dat week wijselijk uiteen.’

Ons panel: Ludo Mariman, sinds 1976 frontman van ’s lands bekendste punkgroep The Kids. Yves Kengen, die in 1975 in protopunkband Bastard zit en in 1977 frontman wordt van Raxola. Marcel Vanthilt, vanaf 1981 bij Arbeid Adelt! en in 1978 al bij The Horribles. Peter Slabbynck, in 1978 zanger bij The Bungalows, die in 1979 veranderen in Red Zebra. Marc Poukens, vanaf 1978 zanger van De Brassers. Roger Jouret, die eind 1977 de wereld verovert als Plastic Bertrand. Pascal Gabriel, die in 1977 bas speelt bij The Razors uit Namen, vervolgens naar Londen verkast en producer wordt, eerst met S’Express en Bomb The Bass, later voor onder meer Debbie Harry, Goldfrapp en Kylie Minogue. En tot slot Chris Debusscher, die in 1977 de Mad Virgins vormt, en Michel Sordinia, in 1978 bassist bij The Passengers.

''Fuck the system. Doe het gewoon zelf. Da's iets wat mij elke dag blijft stimuleren'

HUMO Heren, wanneer begon de punk voor jullie?

LUDO MARIMAN «Ik ging al sinds mijn 15de naar Londen, met het vliegtuig vanuit Deurne. Eerst omdat ik profvoetballer wilde worden, maar op weg naar het stadion van Chelsea kwam ik langs King’s Road: het epicentrum van de punkscene met de winkel van Malcolm McLaren, enzovoort. Mijn eerste punkoptreden was Eddie & The Hot Rods in 1976: die energie en dat pogoënde publiek, dat was een uppercut. Toen heb ik het licht gezien.»

PLASTIC BERTRAND «Mijn vrienden en ik waren beïnvloed door mei ’68. We wilden vechten tegen het systeem en begonnen groepjes om de revolutie te ontketenen. Ik was drummer en zanger bij onder andere Stalag 16, waarmee we optraden in galerieën en achterkamertjes, met plastic gitaren. We hadden lak aan muzikanten die bezig waren met techniek in plaats van emotie.»

PASCAL GABRIEL «Ik was 17 en had heel veel om tegen te rebelleren. De jaren 70 waren – niet alleen, maar zeker óók in België – een donkere tijd voor jonge gasten. Maar zonder punk had ik nooit muziek durven te maken. In die tijd was progrock populair, van die heel ingewikkelde muziek van Pink Floyd en Yes en zo.»

CHRIS DEBUSSCHER «Op café speelden ze Genesis. Zo saai! Punk veranderde alles. In 1977 heb ik een goedkope gitaar gekocht, mijn vrienden schaften zich een bas en drums aan: we noemden ons de Mad Virgins, deden een paar concerten en doken meteen de studio in. We konden niet eens spelen.»

MARC POUKENS «Ik lag in 1977 thuis in bed na een ongeval, op het moment dat Willy en Eric (gitaar en drums bij De Brassers, red.) terugkwamen uit Londen. Ze hadden daar punkers gezien en riepen: ‘Dat kunnen wij ook. Muziek maken met niks!’»

PETER SLABBYNCK «Op de Nederlandse radio Hilversum 3 was er een soort eurohitparade en daar hoorde ik voor het eerst de Sex Pistols, met ‘Holidays in the Sun’. Ik vroeg me af: ‘Wat is dat in godsnaam?’ Ik was echt in de war, omdat ik dat soort agressie nog nooit had gehoord. Maar de tweede keer was ik mee. En daarna hoorden we dat je niet moest kunnen spelen om punk te maken (lacht). We waren 16 en repeteerden in ons scoutslokaal. Er was een probleem met de aarding, zodat we constant elektrische schokken kregen, dus stonden we allemaal te spelen met onze voeten op een stuk hout. Een raar gezicht moet dat geweest zijn.»

HUMO Hoe reageerde het publiek op punk?

YVES KENGEN «Met open mond (lacht). Bastard speelde héél luid. Ik denk dat wij toen meer lawaai maakten dan om het even welke andere Belgische band. Ons publiek was nooit echt groot: met Bastard trokken we tussen de dertig en de honderd man. Er waren in het begin niet genoeg punks om een zaal vol te krijgen. Veel jongeren die naar onze optredens kwamen, zagen er nog uit als hippies.»

MARIMAN «De punkers waren in de minderheid en stonden voor het podium te pogoën, terwijl achter hen een hoop hippies protesteerden en het V-teken maakten (lacht).»

DEBUSSCHER «De eerste optredens met Mad Virgins waren heel gewelddadig. En dat gespuw! Dat was toen de mode. Als ik daaraan denk, voel ik nog steeds die rochels op mijn gitaar landen.»

MARIMAN «Die trend kwam uit Londen. Ik was blij toen het uit de mode raakte (lacht).»

HUMO Wat was jullie memorabelste optreden?

MARCEL VANTHILT «Met mijn punkgroepje The Horribles stonden we ooit in Erps-Kwerps op een vrij podium. Eerst waren er een paar van die Zjef Vanuytsel-achtige kleinkunstenaars en een meisje met een accordeon en dan was het aan ons. Mijn teksten gingen van ‘Weg met de flikken, dat ze stikken’ en ‘Ik hou van niks’. Ik denk dat we twee en een half nummer gespeeld hebben en toen hebben ze de prise uitgetrokken en ons buitengegooid. We zijn bijna op de vuist gegaan met die mensen en ik heb ook mijn broek afgestoken (lacht).»

GABRIEL «De enige manier om met The Razors aan optredens te raken, was door te doen alsof we geen punkgroep waren en weinig geld te vragen. In Florennes hebben we op een folkfestival gespeeld, omdat we hen hadden wijsgemaakt dat we folkies waren. We stonden ook eens in Namen op de nationale feestdag. Tijdens het tweede nummer had de organisatie begrepen dat we punks waren, dus schakelden ze het geluidssysteem uit. Wij bleven gewoon doorspelen op onze eigen versterkertjes en toen hebben ze de bereden politie op ons afgestuurd om ons van het podium te jagen. Dat was ons laatste concert. Daarna ben ik naar Engeland gegaan. Ze hebben me dus te paard het land uitgejaagd (lacht).»

MICHEL SORDINIA «Met The Passengers stonden we eens op een festival, in Herentals denk ik, als een soort attractie. Plots zag ik een aantal mensen naar een weide naast het terrein lopen om koeienvlaaien te verzamelen in krantenpapier. En daar begonnen ze ons mee te bombarderen. Dat maakte ons alleen maar vastbeslotener om te blijven spelen.»

MARIMAN «Voor een optreden in Loenhout had ik eens een fles whiskey meegenomen. Stom, want tegen dat we moesten spelen, was die leeg. Door de hitte van de lampen kreeg ik een black-out en blijkbaar ben ik daarna op de boxen geklommen, heb ik mijn broek naar beneden getrokken en ben ik in het publiek gesprongen. Dat week wijselijk uiteen en ik ben met mijn blote kont op de vloer beland – ze hebben me moeten oprapen. Ik heb dat achteraf moeten horen, want ik wist er niets meer van (lacht).»


METEEN CONTRACT

HUMO Hoe reageerden de autoriteiten op de punkers?

DEBUSSCHER «De Brusselse politie controleerde constant onze identiteitskaart. Maar voor ons was dat een soort ereteken. ‘Hoeveel keer ben jij vandaag gecontroleerd? Twee keer maar? Ha, ik drie keer!’»

POUKENS «Wij woonden in Hamont, in Limburg, waar je als punker sowieso opviel als een etterende puist. Maar toen onze groepsnaam op de kerkgevel werd gespoten, was het kot echt te klein. Toen is de politie binnengevallen bij mij en bij Eric thuis. Ze vonden wat amfetamine en hasj en daar hebben we drie weken voor in de bak gezeten. Die graffiti heeft trouwens erg lang op de kerkmuur gestaan: het begon zelfs een toeristische attractie te worden. Pas sinds ze het gebouw een jaar of vijf geleden gezandstraald hebben, is het helemaal weg.»

MARIMAN «De boel werd ook opgejut. In de roddelblaadjes stonden artikels à la ‘Zou uw dochter mogen thuiskomen met een punker?’ De hele sfeer was zo negatief dat de politie bij een optreden van ons in Aarschot al op voorhand uitrukte. Doorgaans verliepen onze concerten zonder problemen, maar de komst van de politie werkte als een rode lap op een stier en toen zijn er wel relletjes geweest. Waardoor de reputatie van ‘die punkers’ toch bevestigd werd (lacht).»

HUMO Was het door alle stemmingmakerij ook moeilijk om platen uit te brengen?

MARIMAN «Niet meteen. Onze manager is met een demo naar Phonogram gestapt en die hebben ons direct getekend. We kregen twee dagen studiotijd voor ‘The Kids’, ons debuut uit 1978. Ik denk dat daar een paar duizend exemplaren van verkocht zijn. Die zomer stonden we op Jazz Bilzen en daar hebben we furore gemaakt. Na nog geen kwartier gingen de hekken plat en stond iedereen mee op het podium. Negen maanden later hebben we onze tweede elpee uitgebracht. Dat was een fantastisch jaar. Het liep als een trein.»

'Laat thuiskomen was niet evident. Danny, onze bassist, was maar 12 jaar oud en zijn broer Eddy, de drummer, was 16'

POUKENS «Onze eerste single met De Brassers, ‘En toen was er niets meer’, was in eigen beheer. Heel plezant. Hoesje zelf getekend, overal rondrijden om het in de platenzaken te krijgen, dat gaf een kick. In Hamont hadden ze ook een platenzaak, die vooral schlagers verkocht. Daar ben ik er tien gaan afgeven en daarna mocht ik er geregeld nog wat gaan brengen. Ik denk dat we er uiteindelijk tweeduizend verkocht hebben.»

SLABBYNCK «De eerste singles van Red Zebra hebben we ook zelf uitgebracht. ‘We gaan toch niet wachten tot één of andere platenfirma eventueel contact opneemt!’ Eigenlijk was ‘I Can’t Live in a Living Room’ de B-kant van onze eerste single. We zagen daar toen het potentieel niet van. Maar het zet nog steeds iedereen in beweging. Hier in België lijkt het alsof we dat eerst moeten spelen voor de sfeer loskomt. Ik denk soms: ‘Als ik nu eens een heel optreden vijftien verschillende versies van dat nummer speel? Of vijftien dezelfde versies? Word ik dan gelyncht of niet?’ Een song gaat soms een eigen leven leiden.»

HUMO En nu zijn die eerste Belgische punkplaten makkelijk honderden euro’s waard.

KENGEN «Van onze plaat ‘Raxola’ zijn er 350 exemplaren verkocht, de rest is in de uitverkoopbakken beland. Maar onlangs zag ik er eentje te koop voor 450 euro. In 2000 heb ik die plaat nog opnieuw willen uitbrengen in Japan, maar toen ik de platenfirma belde, hadden ze er daar nog nooit van gehóórd. De originele mastertapes zijn gewoon weggegooid.»

MARIMAN «Ik heb ergens nog een origineel exemplaar van ‘The Kids’ liggen, maar ik zou niet weten waar. Wie had ooit gedacht dat het ooit zoveel waard zou zijn? Ik had ook nooit durven voorspellen dat ik op m’n 62ste nog steeds zou optreden met The Kids. Het loopt niet altijd zoals je verwacht. Allee, in dit geval is dat positief natuurlijk.»

HUMO Was er een verschil tussen Vlaanderen en Franstalig België?

PLASTIC BERTRAND «In Vlaanderen kon je op de radio nog Engelse muziek horen, in Franstalig België werden we echt gegijzeld door ouderwetse variété. Daarom sprongen opstandige jongeren er direct op de punk. Maar je zag snel ook Vlaamse punkbands, zoals The Kids.»

MARIMAN «Wij traden met The Kids in het begin veel meer op in Wallonië. Ik denk: hoe slechter de economische situatie en hoe grauwer het leven, hoe harder de punk aansloeg. Optreden in Wallonië was niet evident, want het betekende laat thuiskomen. En Danny, onze bassist, was maar 12 jaar oud en zijn broer Eddy, de drummer, was 16. Gelukkig waren hun ouders heel inschikkelijk. Ik weet niet meer of ze de volgende dag naar school moesten. Misschien spijbelden ze.»


SPREKENDE POP

HUMO Jij was ook bevriend met Plastic Bertrand, die met ‘Ça plane pour moi’ een wereldhit scoorde. Vond je die song punk?

MARIMAN «Roger was een goede vriend, ja, en op een gegeven moment zag ik hem op een trampoline rondspringen als Plastic Bertrand. Ik wist niet wat ik moest denken. Typisch Lou Deprijck (schrijver, producer én de echte zanger van ‘Ça plane pour moi’, red.): die haakte altijd in op alles wat populair was en maakte daar een parodie van. In dit geval heeft hij de meest verkopende punksingle van België gemaakt. Ik heb altijd geweten dat Plastic Bertrand dat niet zelf had ingezongen, maar het heeft nog lang geduurd voor hij ontmaskerd was. Hij scoorde dan wel een hit, maar hij stond daar als een sprekende pop te doen alsof, op een nummer dat hij niet zelf geschreven of gezongen had. He was crying all the way to the bank, vermoed ik (lacht).»

'Spuwen was toen in de mode. Als ik daaraan denk, voel ik nog steeds die rochels op mijn gitaar landen'

SORDINIA «Toen Plastic Bertrand nog gewoon Roger Jouret heette, drumde hij bij Hubble Bubble, een band die vaak in het punkcircuit optrad. Maar die andere gasten waren ouder, dertigers zelfs, en dat waren opportunisten. Ze deden alsof ze niet konden spelen, terwijl ze het duidelijk wél konden. Maar Roger was een toffe gast. We namen ‘Ça plane pour moi’ niet serieus. Het zat goed in elkaar, maar het was geen punk.»

DEBUSSCHER «Ik had wel medelijden met hem. Hij is een fijne mens, maar als hij op fuiven kwam, begon er altijd wel iemand ruzie te zoeken. Of met hem te vechten. Het is geen slecht nummer, maar zeker geen punk. Maar ja, zij hebben geld verdiend aan punk, wij niet.»

VANTHILT «Ik vind dat nog altijd een geniale tekst. Deprijck is een soort hofnar en genie van de Belgische popmuziek. Natuurlijk kun je zeggen dat het een rip-off is, maar hij bedoelde dat niet slecht. Hij zag de punkers in de stad en vond het interessant. ‘Ik ga dat ook een keer proberen,’ dacht hij. En iedereen kent zijn nummer nog, tot in Amerika. Dat kun je, als het over Belgische nummers gaat, verder alleen van ‘Dominique’ en ‘Pump up the Jam’ zeggen.»

PLASTIC BERTRAND «De dag nadat ik het de eerste keer op televisie gebracht had, op 6 november 1977, was ‘Ça plane pour moi’ een hit. In één dag waren er 80.000 exemplaren van verkocht en de persen van de platenfabriek moesten dag en nacht draaien. Toen ik in New York aankwam, stond er op een lichtreclamebord op Times Square in grote neonletters ‘The Big Apple proudly welcomes Plastic Bertrand’. Daar stond ik echt paf van. En toen ik veertien dagen in Tokio verbleef, werd ik overal achtervolgd door fans die rozenblaadjes voor me uitstrooiden. Voor mij is ‘Ça plane pour moi’ de ultieme punksingle. Het trok een streep onder de punk.»


LEVENSFILOSOFIE

HUMO Wat betekent punk nog voor jullie, veertig jaar na de feiten?

SORDINIA «Dat hebben ze me ook gevraagd bij de twintigste verjaardag, en bij de dertigste (lacht). Ik herinner me een voorpagina van ‘Melody Maker’ toen Pete Townshend 30 werd. Daarop stond: ‘Kun je rocken na je 30ste?’ Gelukkig vraagt niemand dat nu nog, want we hebben bijna allemaal onze oude band weer opgestart (lacht).»

DEBUSSCHER «Ik had het gehad met het punkgeluid toen ik de eerste keer ‘Le Freak’ van Chic hoorde. De club waar ik meestal zat, was gesloten, dus liep ik een discotheek binnen. Het stond er vol mooie meisjes die lachten, terwijl je bij de punkers alleen maar lelijke, kwade mensen tegenkwam (lacht). En toen hoorde ik die gitaar van Nile Rodgers. ‘Dju,’ dacht ik, ‘zo wil ik ook spelen.’ Toen ben ik begonnen met Allez Allez.

»Maar punk heeft me ook energie gegeven voor de rest van mijn leven. Ik heb in Amerika jingles voor Coca-Cola geschreven, maar ik kan nog steeds geen muziek lezen. Mijn naam staat op partituren naast die van Elton John, omdat ik een melodie van hem heb gearrangeerd. Ze hadden daar euro-trash voor nodig, zo noemde hij het. Zoiets kan toch alleen maar gebeuren als je punker bent.»

VANTHILT «Punk is voor mij een levensfilosofie geweest. Als je 18 of 19 jaar bent, ben je verlost van je ouders en begint hét leven. En dan kom je in het midden van zo’n culturele beweging terecht, waar wordt gezegd: iedereen kan alles. Je kunt journalist worden, of zanger, drummer, fotograaf, filmmaker, modeontwerper... Je hebt niemand nodig. Fuck the system. Doe het gewoon zelf. Da’s iets wat mij elke dag blijft stimuleren. Als iedereen zegt: ‘Zou je dat nu wel doen?’, dan moet je het zéker doen.»

‘Guts Out’ van Raxola is uit RAX. www.raxola.net

‘German Nights’ van The Names is uit bij Factory Benelux.

Red Zebra speelt op 11 november in Het Depot in Leuven.

The Kids spelen op 29 oktober in de Beatnik in Beerse en op 18 november in Aarschot, op het So What Fest.


De tien ultieme punksingles

RAMONES: ‘BLITZKRIEG BOP’ (februari 1976)
‘Hey! Ho! Let’s go!’. Geen lijst zonder de Ramones, die met hun looks, attitude, vaart en volume de blauwdruk voor de punk vormden.
MARCEL VANTHILT «Ik had vrij snel door dat iedereen de mosterd bij de Ramones was gaan halen. Als je ze nu beluistert, hoor je eigenlijk Phil Spector-pop met ruwere gitaren. Je kunt ze naast The Ronettes leggen.»
PASCAL GABRIEL «De platenbaas van een kleine winkel in Namen wist dat ik van hardrock hield en zei: ‘Dit is hetzelfde, maar dan sneller.’ Het was liefde op het eerste gezicht. Ik vond het perfect. En het duurde maar twee minuten. Ze zeggen alles wat ze te zeggen hebben en dan stoppen ze.»

THE DAMNED: ‘NEW ROSE’ (oktober 1976)
De eerste Britse punksingle. Een oerversie werd opgenomen in Brussel, maar gitarist Brian James wil die opnames nog steeds niet uitbrengen. VANTHILT «Voor mij het kantelpunt. Net ervoor had ik nog ‘More than a Feeling’ van Boston gekocht, van die gasten met lang blond haar die gitaarsolo’s stonden te spelen. En dan dit (lacht). Zo wild, zo onbeschoft. Het rammelde langs alle kanten en toch klonk dat goed. En op de B-kant stond ‘Help’ van The Beatles, volledig naar de kloten geholpen. Alle conventies werden opgeblazen. Een vuist op tafel.»

SEX PISTOLS: ‘ANARCHY IN THE UK’ (november 1976)
Toen deze single verscheen, werden de Sex Pistols buitengegooid door EMI, omdat ze op televisie hadden gevloekt. Concurrent A&M tekende hen met veel bombarie op de stoep bij Buckingham Palace, en zette hen zes dagen later ook op straat. LUDO MARIMAN «Een ongelofelijke bom. Je voelde dat er een nieuw tijdperk aangebroken was. De opwinding die ik daarbij voelde, is met niks te vergelijken. De Sex Pistols hebben niet lang bestaan, maar ze waren dé topgroep. In 1978 zouden ze naar België komen en wij mochten hun voorprogramma doen. Maar tijdens hun Amerikaanse tournee zijn ze gesplit. Uiteindelijk hebben we op de Lokerse Feesten met hen gespeeld, dertig jaar later.»
MARC POUKENS «Ik heb die plaat grijsgedraaid. Ik was fan van Johnny Rotten. Ik ben een klein lelijk manneke en hij ook. Dat sprak me aan. Ik dacht: ‘Potverdorie, als gij het kunt, dan ik ook.’»

THE CLASH: ‘WHITE RIOT’ (maart 1977)
De eerste single van The Clash, uit hun naamloze debuutplaat. MARIMAN «The Kids leunden indertijd het dichtst bij The Clash aan wat betreft de stijl. De Sex Pistols hadden niet zo’n uptempo geluid en punk draaide bij voorkeur om snelle, korte nummertjes. »
MICHEL SORDINIA «Ik heb ze twee keer zien optreden in 1977, in Londen en in Amsterdam. Adembenemend, het beste wat ik ooit had gezien.»
Later wilde gitarist Mick Jones ‘White Riot’ niet meer spelen, omdat hij het te simpel vond. SORDINIA «Oké, het was primitief, maar zó opwindend. Niet alles wat opwindend is, hoeft ook geweldig interessant te zijn. Die song vatte het moment perfect samen.»

THE ADVERTS: ‘GARY GILMORE’S EYES’ (augustus 1977)
Eén van de eerste echte punkhits. Met een beetje hulp van de Britse tabloids, die keet schopten wegens de controversiële tekst.
PETER SLABBYNCK «Een goeie tekst, over een ter dood veroordeelde moordenaar die besluit om z’n organen af te staan. Het is geen bruut nummer, maar een intelligente punksingle. En natuurlijk waren we allemaal een beetje verliefd op Gaye Advert. Een vrouw die bas speelt, da’s altijd sexy. Zeker als ze zo’n stoïcijnse look en panda eye make-up heeft.»

THE LURKERS: ‘SHADOW’ (augustus 1977)
Nogal wat punkers kwamen uit de middenklasse en hadden op de kunstschool gezeten, maar deze jongens waren bij de eersten om hun working class roots in de verf te zetten.
SLABBYNCK «Fantastische single, heel direct. Tijdens een repetitie van The Bungalows kwam onze gitarist met het ene nummer na het andere op de proppen. Wij reageerden allemaal verbaasd. Een paar dagen later waren we bij hem thuis en hij zei dat hij een toffe elpee had gekocht: ‘Fulham Fallout’ van The Lurkers. En élk nummer op die plaat klonk exact als één van onze nieuwe liedjes. Daar ging ons fantastische nieuwe repertoire (lacht). Geweldige naam ook, The Lurkers. Bijna West-Vlaams.»

X-RAY SPEX: ‘OH BONDAGE UP YOURS’ (september 1977)
Eén van de meest unieke punkbands en één van de weinige die ook door Johnny Rotten werden gesmaakt.
SLABBYNCK «Door de punk konden eindelijk ook vrouwen hun ding doen. De single begint met een fantastisch statement: ‘Some people think little girls should be seen and not heard ...’ Bij ‘bondage’ denken mensen aan iets seksueels, maar het is een statement tegen de consumptiemaatschappij.
»MARIMAN «Een song met een saxofoon, heel apart in de punk. En dan dat hoge stemmetje van Poly Styrene en haar looks. In het begin was punk eigenlijk heel kleurrijk. Iedereen maakte zijn kleren zelf en er werd veel fluo gebruikt. Daarna kreeg je allemaal hanenkammen en zwart leer, wat ik toch een beetje schraal vond.»

SEX PISTOLS: ‘HOLIDAYS IN THE SUN’ (oktober 1977)
De Belgen moeien zich. Op de kaft stond een collage van een brochure van de Belgian Travel Service. Die ondernam stappen en designer Jamie Reed moest zijn originele ontwerp vernietigen in het bijzijn van een advocaat.
CHRIS DEBUSSCHER «Hun beste single qua constructie, arrangement en energie. En dan die intro, waarvan je direct begint te springen! Die basdrum – bam bam bam – en dan die gitaar. Wat een sound had die Steve Jones.»

RICH KIDS: ‘RICH KIDS’ (januari 1978)
De verstoten Pistols- bassist Glen Matlock probeert het nog een keertje met Midge Ure, later zanger van Ultravox.
YVES KENGEN «Minder bekend, maar één van de beste punksingles aller tijden. Echte rock- ’n-roll met punkenergie. Punk was niet alleen maar lawaai en ‘one-two-three-four’ roepen, het draaide ook om echte songs.»
Matlock werd naar verluidt uit de Pistols gegooid omdat hij ‘van The Beatles hield’. KENGEN (lacht) «Dat klinkt logisch, want toen was het héél fout om daarnaar te luisteren. Punk was tegen alles wat naar ouderwetse popmuziek rook.»

MAD VIRGINS: ‘I AM A COMPUTER / F... & SUCK’ (begin 1978)
Eén single lang waren deze jongens uit Anderlecht de ultieme Belgische punkband. Nog eentje op zolder? Rep u dan naar Sotheby’s.
DEBUSSCHER «Ik voel nog steeds de adrenaline pompen als ik dat hoor. Al die mooie herinneringen. Ik ging naar Sabam om dat nummer aan te geven, maar ik kon geen muziek lezen. Iemand in kostuum is dan vijf uur lang als een leraar naast mij komen staan om mee die partituur te schrijven. Voor een liedje met twee akkoorden en lyrics als ‘I’m still wanking’ (lacht).»
VANTHILT «Mijn favoriet, omdat hij me doet denken aan de begindagen van de punk. In Brussel kwam iedereen die in punk geïnteresseerd was, samen in de platenwinkels en op feestjes. De eerste week waren dat tien man. De volgende week al honderd. Er kwamen groepjes van en de Mad Virgins waren bij de eersten. Die single klinkt van (maakt woeste geluiden). Ze konden echt niet spelen. Nu is die veel geld waard, maar ik doe ’m niet weg. Ik ga hem seffens nog eens opzetten, zie! (lacht)»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234