null Beeld

50 Cent - Curtis

Ben ik de enige die vindt (en het hardop durft te zeggen) dat 50 Cent een beetje een janetterig stemmetje heeft?

Serge Simonart

Dat zijn muziek, ondanks de revolvers op de hoezen, de negen ziljoen kogels die hij incasseerde en de glorieuze bad vibes in bijna elke rap, al bij al niet half zozeer intimideert, laat staan imponeert, als hij zelf zou willen? Moeten we bovendien een man bewonderen die op z'n nieuwste cd 'Curtis' 'I'll still kill' en 'I murdered him' rapt en daar trots op lijkt te zijn? In de hoogbeveiligde gevangenissen van Amerika vallen méér doden dan erbuiten, omdat de gangstas elkaar elke centimeter cel bevechten. Is dat niet vooral een beetje zielig?

Mijn mening over rap is simpel: op cd's staat muziek; rap wil muziek zijn, dus telt in de eerste plaats de muziek. En ik haak af als de grooves, de rhymes, de ritmes en zelfs de samples die als achtergrond voor z'n megalomane monologen fungeren me irriteren ('Ayo Technology') of koud laten ('Touch the Sky'). Alleen 'Come & Go' heeft een goeie melodie, en da's een sample van Jam & Lewis. De foto's in het cd-boekje spreken boekdelen (zesentwintig boekdelen van de encyclopedie der ijdeltuiten, meer bepaald): we zien 50 omringd/omhelsd/beklommen/besprongen door een naakte vamp - zij naakt, hij in jeans én short. De juwelen, het peperdure horloge, de tattoos, de littekens, dat ridicule oorbelletje, de zwarte sigaar (no pun intended)... Ik heb het wel gezien. 'Niggas copy my style', klaagt 50. Wélke stijl?

50 dankt in de hoesteksten God. Zou God, áls Hij al bestaat, niet een pesthekel hebben aan al die gewetenloze, navelstaarderige eikeltjes die Hem tutoyeren en Hem als promotiestuntje of kruiwagen gebruiken?

En nog iets, muthafucka: onderhand beseffen we allemaal waarom al die rappers en hiphoppers en R&B'ers keer op keer opduiken op elkaars platen. Het is marketing. Het zijn de managers die azen op een lucratieve kruisbestuiving: 'Hey, als we die whitey Eminem laten rappen op de derde cd van 50 Cent bereiken we niet alleen de zwarte maar ook de blanke rapfans.' Daarom, en alléén daarom, is hier het irritante stemmetje van wussie Justin Timberlake te horen. Alleen 'All of Me' is dankzij Mary J.Blige een potent duet. De inside jokes zijn amusant ('You could be my Beyoncé and I could be your Jay', gevolgd door een suggestief lachje; 'She dance on yer lap 'till yer ready to pop').

50 Cent heeft een vete (of: een als vete vermomde pr-campagne) lopen met Kanye West, en het is een beetje pijnlijk dat uitgerekend Kanye hem met z'n nieuwe cd overklast. Op alle fronten, eigenlijk (behalve het uiterlijk: wat dat betreft is 50 toch een tamelijk imposant specimen). Maar Kanye zingt beter, producet beter, verzint betere melodieën (of: melodieën tout court), is speelser (vergelijk de cover art) en melkt een gimmick nooit uit. En z'n gebruik van samples (o.a. Steely Dan, Elton John) is veel inventiever. 'Graduation' is evenmin een meesterwerk, maar de plaat blijft tenminste overeind als je alle bullshit (vetes, videoclips, poses) wegdenkt. Laat het hen anders eens uitvechten in de ring, niet met bokshandschoenen maar met Logische Redeneringen of Inventieve Overwegingen of Originele Gedachten. Wedden dat de wedstrijd onbeslist blijft?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234