50 jaar Monty Python's Flying Circus: 'Dieren wurgen kon voor de BBC, masturbatie niet'

Op 5 oktober 1969 werd de eerste aflevering van ‘Monty Python’s Flying Circus’ uitgezonden.

(Verschenen in Humo 3851 in 2014)

'Ons werk gaat van heel verstandig tot extreem infantiel. En zo hoort het. De producers wilden uit ‘Holy Grail’ de vechtscène met de Zwarte Ridder knippen, omdat het ‘slechts slapstick’ was – da’s verdomme de grappigste scène uit de film!' Terry Gilliam


‘IT’S...’

De titel typeert de makers. De zoektocht naar de juiste titel ook.

Michael Palin «Ik dacht eerst aan Gwen Dibley, een onbekend lid van het Women’s Institute, de plattelandsafdeling van het vrouwengilde. Het leek me heerlijk dat zo’n huisvrouw buiten haar medeweten een eigen televisieserie kreeg.»

Eric Idle «‘Python’ komt van John – sommige dierennamen zijn intrinsiek grappig, andere niet. Ik kwam op de proppen met ‘Monty’ – zo’n joviale rondborstige stamgast in een doorsnee Britse pub. Maar er waren ook zeer silly alternatieve titels zoals ‘Owl Stretching Time’, ‘The Toad Elevating Moment’ en ‘You Can’t Call a Show Cornflakes’.»

John Cleese «Eerst zou onze show ‘It’s...’ heten, zónder dat er een titel volgde. De producers vroegen ons: ‘Waarover gaat jullie programma?’ ‘Geen idee.’ ‘Willen jullie bekende gastacteurs inhuren?’ ‘Geen idee.’ ‘Komt er muziek in voor?’ ‘Geen idee.’ ‘Ach zo, wel, eh... Maak maar dertien afleveringen en daarna zien we wel verder.’ Zo is het écht gebeurd. Tegenwoordig, met al die marketing en dat gelul over doelgroepen, is dat ondenkbaar. Indertijd durfden producers nog voortgaan op hun buikgevoel.»

Python bestond ondanks zichzelf. De briljante acteur John Cleese houdt naar eigen zeggen helemaal niet van acteren: ‘Ik wil liever enkel schrijven, maar acteren betaalt nu eenmaal beter.’ Graham Chapman was een dokter die in z’n vrije tijd bindteksten schreef voor zangeres Petula Clark. Michael Palin schreef anoniem gags voor komieken die, zo zou later blijken, niet aan hem konden tippen... Het had, kortom, weinig gescheeld of de Pythons hadden de wereld níét gered.

De eerste show werd uitgezonden op 5 oktober 1969 – het jaar van Woodstock, ‘Abbey Road’ en de Maanlanding.

Palin «Onze eerste uitzendingen bestonden grotendeels uit sketches die waren afgewezen door gerenommeerde komieken, wegens too silly. Ons studiopubliek bestond dan weer uit bejaarden, die op basis van de titel een circus verwachtten.»

Cleese «De BBC was toen nog een archaïsche, conservatieve en zeer preutse instelling. Toch lieten ze ons met rust, tot we in de ‘Proust’sketch iemand lieten zeggen dat zijn hobby’s ‘kleine dieren wurgen, golf en masturbatie’ waren. Dieren wurgen kon, masturbatie niet. Ik herinner me de hilarische vergadering waarin Terry Jones de raad van bestuur onomwonden vroeg: ‘Maar u masturbeert toch ook?’ We vergaderden anderhalf uur over masturbatie met de directie – uniek in de annalen van de BBC. Eén censor met een rijke fantasie wilde ‘de gigantische penis die John Cleese vasthoudt in scène 12’ knippen. Het bleek om een kunstbeen te gaan.»

Idle «In feite waren we stoute kinderen, die de grenzen van het fatsoen opzochten. Vooral Terry Gilliam testte graag uit hoe ver hij het kon drijven. Een nooit uitgevoerd idee van hem was tijdens de uitzending van een sketch het geluid alsmaar zachter zetten, zodat de kijkers dachten dat er iets aan hun toestel scheelde en ze aan hun volumeknop draaiden... Waarop Gilliam dan plots heel hard zou roepen, of een luide knal zou weerklinken. Dat mocht niet van de BBC.»

Palin «Het hielp niet dat alle Pythons perfectionisten waren: we liepen elkaar vaak voor de voeten. Beide Terry’s wilden regisseren. En Gilliams manische esthetica botste vaak met Cleese’ rücksichtslose pragmatisme. Een typische quote van Terry is: ‘Stront heeft er nog nooit zo mooi uitgezien.’ En het klopt: hij brengt alles prachtig in beeld. Maar hij liet mij ook modder eten, twaalf takes lang. ‘Geen nood: we hebben er chocolade tussen gelegd die er net als modder uitziet.’ Waarop ik: ‘Hoe weet ik dan waar de chocolade eindigt en de modder begint?!’

»Ik herinner me een vechtscène uit ‘Monty Python and the Holy Grail’, waarvan Gilliam duizend takes wilde opnemen terwijl wij verkleumden in door de regen nat en loodzwaar geworden maliënkolders uit wol. De ene take was er te veel rook, de andere te weinig... Tot John geïrriteerd riep: ‘Hoeveel lachsalvo’s zal die rook aan de kijkers ontlokken?! Volgens mij nul!’ Maar dankzij de twee Terry’s hadden sketches voor het eerst een integriteit: het was van belang dat de innerlijke logica klopte, van de kostuums tot de modder. Sinds Python volstaat een bordkartonnen decor niet meer.»

Terry Jones «Gilliam blonk uit in wrede practical jokes, zoals op een hete zomerdag een homp rijp vlees hangen aan het kraampje waar vegetariër Eric Idle een lange scène moest opnemen.»


NORWEGIAN BLUE

Palin «De ‘Dead Parrot’-sketch is begonnen als een sketch over mijn garagist, een oplichter die, als mijn bij hem gekochte auto het weer ’ns begaf, altijd wel een excuus had. ‘Is de deur er tijdens het rijden afgevallen? Kinderziekten, meneer Palin. En die stroeve versnellingspook, dat hoort zo bij dit model.’ Graham heeft de actie verzet naar een dierenwinkel: ‘Why not make it a parrot?’ Briljant. Waarop John en ik al het harde werk deden. Bij de BBC dachten ze onterecht dat de dialogen vol verwijzingen naar de oorlog in Vietnam zaten.»

Cleese «Margaret Thatcher heeft de ‘Dead Parrot’-sketch eens gebruikt in een speech. Dat vond ik onuitstaanbaar: dat een politica zonder gevoel voor humor onze dialogen verpestte.»

'Margaret Thatcher heeft de ‘Dead Parrot’ sketch eens gebruikt in een speech. Dat vond ik onuitstaanbaar: dat een politica zonder gevoel voor humor onze dialogen verpestte' John Cleese


NUDGE NUDGE

Idle «Die sketch had ik eigenlijk geschreven voor Ronnie Barker van The Two Ronnies (de Britse Gaston & Leo, red.). Maar die zag er niets in, en ik neem ’m dat niet kwalijk, want in het script stond weinig meer dan honderd keer ‘Nudge nudge’ en ‘Say no more!’ Maar toen ik ’m voorlas op een vergadering moest iedereen lachen, en de regel was: als álle Pythons erom kunnen lachen, wordt de sketch gefilmd.»


OXBRIDGE

De meeste Pythons hadden een verleden in de Footlights revue van Cambridge of The Oxford Revue – het studententoneel zeg maar – en dat merk je ook aan het intellectuele niveau van veel sketches. De heren hadden niet alleen universiteit gelopen, ze lazen ook al eens een boek en deden grondige research. Voor ‘Life of Brian’ lazen ze een stapel vakliteratuur over religie én de volledige Bijbel: dat kan je tegenwoordig niet eens meer van volgzame katholieken verwachten, laat staan van atheistische satiristen. Ze lieten hun intellect vaak heerlijk ontsporen, getuige het allesbehalve highbrow filosofenlied, waarvan het uitgangspunt was dat alle grote denkers uit de wereldgeschiedenis alcoholisten waren: ‘Aristotle was a bugger for the bottle / Heidegger was a boozy beggar who could drink you under the table / Rene Descartes was a drunken fart: I drink therefore I am / Socrates was permanently pissed / Wittgenstein was a beer swine...’

Terry Gilliam «Ons werk gaat van heel verstandig tot extreem infantiel. En zo hoort het. De producers wilden uit ‘Holy Grail’ de vechtscène met de Zwarte Ridder knippen, omdat het ‘slechts slapstick’ was – da’s verdomme de grappigste scène uit de film!»

'In Noorwegen werd de film verboden. Dus adverteerden de Zweden: “Life of Brian’: de film die zo grappig is dat de Noren ’m verboden hebben'


RULE N° 6: THERE IS NO RULE N° 6

De Pythons hadden een eigen logica. Natuurlijk wil een kapper liever houthakker zijn. Natuurlijk zijn er bendes van

oude dametjes die op straat nietsvermoedende jongeren molesteren. Vanzelfsprekend woont Hitler in het Britse kustdorpje Minehead. Het is een historisch feit dat de Spaanse Inquisitie niet dreigde met martelingen of dood door verbranding, maar wel met een comfortabele stoel. Het is perfect aanvaardbaar dat de aanval op Pearl Harbour wordt geïllustreerd door zes als vrouwen verklede volwassen mannen die een robbertje vechten in met verse koeienvlaaien gekruide modder. En wie twijfelt eraan dat Koning Arthur en de ridders van de ronde tafel met kokosnoten reden, in plaats van op echte paarden? Wie anders had een lied kunnen bedenken als het onsterfelijke ‘Finland’ – één graad erger dan ‘Belgium’? Wie anders kon de ‘Fish Slapping Dance’ in het leven roepen én zo perfect choreograferen? Soms was die surrealistische logica onverwacht verhelderend, het summum van gezond verstand: ‘Ik bén de Messias helemaal niet!’ ‘Toch wel, en ik kan het weten, want ik heb er al heel wat gevolgd.’ ‘Alleen de ware Messias ontkent dat hij de Messias is.’

'Python is very British en toch universeel en tijdloos. Ons televisiewerk is amper verouderd omdat we universele archetypes en autoriteitsfiguren viseerden zoals rechters, militairen, politie, bisschoppen en politici' John Cleese


PYTHON ÜBER ALLES

Misschien wel het meest surrealistische hoofdstuk uit de geschiedenis van de Pythons was ‘Monty Python’s Fliegender Zirkus’, de serie die de heren in 1972 in Duitsland maakten. In het Duits.

Idle «Ik herinner me dat we bij aankomst meteen naar Dachau werden gereden. Ik weet nog steeds niet waarom: wilden ze ons een intellectueel, historisch verantwoord uitstapje aanbieden? Dachten ze: ‘De Holocaust is amper twintig jaar geleden gestopt, we kunnen ons best metéén verontschuldigen,’ of hoopten ze dat we daar ter plekke een sketch over zouden bedenken? Toen we daar aangekomen waren, mochten we trouwens niet meer binnen. Waarop Graham, tactvol als altijd, riep: ‘Tell them we are Jewish!’»


BIGGUS DICKUS

En de achtste dag schiep de Heer... ‘Monty Python’s Life of Brian’!

Idle «Ik kreeg het idee toen iemand me vroeg waarover onze volgende film zou gaan en ik eruit flapte: ‘Jesus Christ: Lust for Glory!’ Dat leek ons wel iets, dus vertrokken we naar Barbados om daar te brainstormen.»

Palin «Mick Jagger kwam langs in onze villa, waar Winston Churchill nog had gewoond. Jerry Hall vertelde ons over het spook in hun nieuwe woonst. Een dag later speelden we scrabble met een andere fan: Keith Moon van The Who. Het voelde surrealistischer dan onze sketches.»

Idle «Ik zat met George Harrison te kijken naar rushes van een scène waarin John en Michael weer ’ns schitterden. Ik zei: ‘Tja, als die twee in vorm zijn, dan krijg ik er geen woord tussen.’ Waarop George kurkdroog zei: ‘Ik ken het gevoel, ik zat in The Beatles.’»

Cleese «In het begin van de film laten we Brian luisteren naar een redevoering van Jezus. Me dunkt dat vanaf dat moment voor iedereen duidelijk zou zijn dat Brian en Jezus níét dezelfde persoon zijn, maar nee hoor.

»De kernzin uit ‘Life of Brian’ is: ‘Jullie moeten zélf nadenken, niet zomaar herhalen wat anderen jullie voorkauwen.’ Waarop de menigte unisono herhaalt: ‘Ja, wij moeten zélf nadenken, niet zomaar...’ Amper vierhonderd jaar geleden zouden we hiervoor op de brandstapel zijn beland.»

Gilliam «In Noorwegen werd de film verboden. Dus adverteerden de Zweden: “Life of Brian’: de film die zo grappig is dat de Noren ’m verboden hebben’.»

Jones «Jezus was een aimabele man, maar hij was niet zo grappig als Margaret Thatcher.»

Idle «Volgens mij is God het enige fictieve personage in de geschiedenis van Monty Python.»

Palin «Ik moet tot mijn schaamte bekennen dat we sceptisch reageerden toen Eric ons voor het eerst ‘Always Look on the Bright Side of Life’ voorzong. ‘Zwak,’ was het verdict van de groep. Om maar te zeggen: zelfs wij zijn niet onfeilbaar.»

Idle «Wat ik nooit zal vergeten, zijn de beelden van de destroyer (oorlogsschip, red.) die tijdens de Falklandoorlog werd geraakt door een torpedo. Terwijl de overlevende mariniers op het dek van het zinkende schip wachtten tot ze gered zouden worden, begonnen ze ‘Always Look on the Bright Side of Life’ te zingen. Ondertussen heeft iedereen het gezongen: Jack Nicholson, Art Garfunkel, Obama... En ik hoor dat mijn song nog steeds in de top drie van favoriete soundtracks bij een begrafenis staat. Ik heb het zelf gezongen op de begrafenis van Graham.»

Palin «Toen de twintigste verjaardag van de release van ‘Brian’ werd gevierd, ging ik samen met John en de twee Terry’s kijken. We gingen binnen toen de zaal al donker was, en we gierden van het lachen met onze eigen film, dus de andere toeschouwers moeten gedacht hebben: ‘Wie zijn die aanstellers?!’»

'Gilliams manische esthetica botste vaak met Cleese’ rücksichtslose pragmatisme' Michael Palin


AND NOW: THE MEANING OF LIFE

Gilliam «We speelden een tijdje met het idee om ‘Monty Python’s World War III’ te maken.»

Idle «Toen kreeg Jones een ideetje over het leven van Everyman – Jan Modaal, waaraan we een hoop losse sketches konden ophangen. Toen zei ik: ‘Goed, dan kunnen we het ‘The Meaning of Life’ noemen, en die man volgen langs de zeven fases van z’n leven.»

Palin «In Cannes kregen we de prijs van de jury, uit de handen van voorzitter Orson Welles. Dat vond ik wel machtig. Ook al omdat de geniale Welles in die jaren bijna zo dik was als Mr Creosote in onze film.»

'Ik moet tot mijn schaamte bekennen dat we sceptisch reageerden toen Eric ons voor het eerst ‘Always Look on the Bright Side of Life’ voorzong' Michael Palin


RULE N° 7: NO POOFTERS!

‘...And finally, rule n° 7: no poofters!’ Graham Chapman was de enige poofter (homo) van het gezelschap, en één van de eerste beroemdheden die bezweken aan wat eufemistisch ‘an aidsrelated illness’ genoemd werd. Zeggen dat Chapman niet monogaam was en geen tijd had voor condooms, is het understatement van de eeuw: ‘Voor opnames buiten Engeland nam Graham een reisgids mee waarin de undergroundscene voor homo’s stond aangegeven, en vaak verdween hij dagenlang. En hij was de enige van ons die zelfs tijdens de optredens in de coulissen een blowjob kreeg van één of andere bereidwillige fan.’ Dat Chapman een alcoholist was, hielp evenmin. Hij was de enige van het team die ontspoorde en later, ook in België, gênante soloshows gaf waarbij hij alleen anekdotes vertelde en vragen uit het publiek beantwoordde – voor een ster de gemakkelijkste manier om onvoorbereid en zonder kosten poen te scheppen.

Cleese «Graham was lui. Op de beste dagen deed ik 80 procent van het werk, en op de slechte deed hij 5 procent. Hij was wel een goed klankbord en kwam soms op de proppen met briljante vondsten. Maar hij had een kwade afdronk. Dan kwam er van alles bovendrijven. Een vrouwvijandige zin als ‘My very last offer, Mrs Scrum: a dagger up the clitoris’ was dan zijn bijdrage, die wij iets te makkelijk lieten passeren. Ik ben nog altijd wat pissig als de anderen kritiek op mij hebben, want zij vergeten dat ik het was die al die tijd met de alcoholist moest werken. Geen van hen heeft ooit aangeboden om ’ns van teamgenoot te wisselen. Palin «John is het hoofd van Python. Terry Jones het hart. Eric en ik de romp. En Graham de hoofse staatsman die ons geprul pijprokend vanaf de zijlijn gadeslaat en af en toe een corrigerende opmerking maakt. Hij was onberekenbaar en decadent, een hogepriester van het hedonisme. Maar als acteur was hij onmisbaar, omdat hij als Koning Arthur en als Brian een soort onkreukbare puurheid uitstraalde. We merkten pas dat Graham alcoholist was tijdens de opnames van ‘Holy Grail’. Hij was lid van de Dangerous Sports Club, maar de dag van de opname had hij delirium tremens en durfde hij niet eens over een brug te stappen.»


FANS... EN ELVIS

Op school speelden wij sketches van Monty Python na (‘Crucifixion? Could be worse.’ ‘Worse? WORSE?! How could it possibly be worse?!!’) Hun catchphrases waren het hart van ons vocabularium, ook al zou ik pas veel later begrijpen wat überengelse uitdrukkingen als ‘A nod’s as good as a wink to a blind bat’ of ‘It’s pining for the Fjords’ precies betekenden. We adopteerden namen als Gervaise Brooke-Hamster en speelden Upperclass Twit of the Year. Wat moeten we andere mensen hebben geïrriteerd met al die citaten! Leraars, bijvoorbeeld (‘I fart in your general direction!’) Een andere fractie op de speelplaats citeerde tot vervelens toe de teksten van Frank Zappa. Maar er was erger: een paar dissidenten brachten belegen sketches van ‘Gaston & Leo’. Misschien wel de meest indrukwekkende invloed van Monty Python was de stempel die ze op de taal hebben gedrukt. Niet alleen staat ‘pythonesque’ in de Oxford Dictionary, maar fans zoals ik kunnen woorden zoals ‘parrot’ nooit meer horen zonder te glimlachen bij de associatie met de sketch waarin ze voorkwamen. Dat geldt ook voor ‘orden’, ‘kokosnoot’ en ‘wolf nipple chips’. Toen Python voor het eerst werd uitgezonden, waren er nog geen videorecorders, laat staan digitale televisie, dus je moest rechtstreeks kijken of je had het gemist. Die realiteit had merkwaardige gevolgen. Eric Clapton onderbrak zijn repetities om samen met Pete Townshend naar Monty Python te kijken, Paul McCartney legde zelfs zijn plaatopnames stil.

Ook Elvis Presley was wild van Python. Hij speelde hele sketches na en sprak de leden van zijn entourage, de Memphis Mafia, tot hun ergernis aan met het hoofse ‘squire’ uit de ‘Nudge Nudge’sketch.

Idle «Veel rocksterren waren fan van ons, en dat hielp, omdat er telkens weer producers afhaakten. Onze eerste films zijn gefinancierd met geld van Pink Floyd, Led Zeppelin en Genesis. En Hugh Hefner van Playboy! Later investeerde George Harrison 4 miljoen dollar – toen een enorme som – in ‘Life of Brian’, volgens hem ‘omdat ik die film zelf wil zien’. Pas veel later vernamen we dat hij daarvoor een hypotheek op z’n eigen huis had genomen. Je kan dus zeggen dat hij het record houdt van de hoogste prijs die ooit iemand heeft betaald voor een bioscoopticket. In ruil mocht hij één keer op het podium mee ‘The Lumberjack Song’ zingen – zwaar vermomd, niemand in het publiek besefte dat er een Beatle meedeed.»

Palin «Sommige Pythons waren echt wereldvreemd. Op tournee kwam David Bowie op bezoek, en Graham wist niet eens wie hij was.»


AND NOW FOR SOMETHING COMPLETELY DIFFERENT

Python werd uitgezonden in meer dan honderd landen, vaak gedubd, wat het surrealistische gehalte van de sketches nog verhoogde. Stel dat archeologen in pakweg het jaar 8794 op beelden van de ‘Fish Slapping Dance’ stuiten, wat zullen die dan over onze beschaving denken?

Cleese «Python is very British en toch universeel en tijdloos. Ons televisiewerk is amper verouderd omdat we als eersten in kleur uitzonden en omdat we universele archetypes en autoriteitsfiguren viseerden zoals rechters, militairen, politie, bischoppen en politici, eerder dan nu al lang vergeten personaliteiten uit die periode. Komieken spelen vaak wat ze vrezen te zullen worden: pompeus, vadsig, verstard. Ons succes is absurd: de locaties waar de sketches werden opgenomen, worden nog steeds bezocht door toeristen, ook al valt er sinds 1983 niets meer te zien.»

Na Python waren er eindeloze heruitgaves van dvd’s, boeken, dagboeken en biografieen. Idle maakte de goeie maar niet grootse musical ‘Spamalot’ en zong ‘Sit on My Face’ in het Getty Museum – ‘Sindsdien is Python officieel Kunst’. Cleese maakte met z’n vrouw

Connie Booth het onsterfelijke ‘Fawlty Towers’, de ultieme sitcom, en speelde een gastrol in het briljante ‘Cheers’. Jones maakte documentaires over de middeleeuwen. Palin reisde van pool tot evenaar en weer terug. En Gilliam maakte minstens drie briljante films (o.a. ‘Time Bandits’, ‘Brazil’ en ‘The Fisher King’, red.). Samengewerkt werd er alleen nog als beslist moest worden wie de merknaam mocht leasen. Python was briljant, en alle latere sketch shows (‘The Fast Show’, ‘Little Britain’) zijn aan hen schatplichtig. In de lage landen werd het hoge peil van de Pythons enkel geëvenaard door Koot & Bie.


THE LIFE OF PYTHON

Door al die silliness wordt weleens vergeten dat de Pythons ook nog een privéleven hebben. Als je Palin heerlijk ziet acteren, Michael Palin denk je niet aan zijn oudere zus die zelfmoord pleegde, noch aan zijn vader die stotterde – Palin is voorzitter van het Palin Centre for Stammering Children. Wie de kleine Welshman Terry Jones ziet, beseft wellicht niet dat hij op 68jarige leeftijd nog een kind verwekte bij zijn 26jarige vriendin. Wie Cleese ziet, weet niet dat hij vier keer trouwde en dankzij het vrouwvriendelijke Californische wetboek z’n Amerikaanse ex 21 miljoen dollar moest uitbetalen – hij doopte een reeks lezingen van enkele jaren terug dan ook ‘The Alimony Tour’: ‘Mijn vorige echtscheidingen waren heel amicaal verlopen, maar toen ik hoorde dat mijn ex dezelfde advocate zou inhuren als indertijd Prins Charles en Paul McCartney, voorvoelde ik nattigheid.’ En stel je voor hoe het sinds ‘Fawlty Towers’ voor Cleese moet zijn om in te checken in een hotel. In 2005 zei de moegetergde Cleese desgevraagd dat hij bereid was om ‘3 miljard dollar’ te betalen aan iemand die kon garanderen dat nooit meer een voorbijganger zou vragen om een silly walk te doen.


SAY NO MORE! ... OF TOCH?

Op het Comedy Festival van Aspen deden de Pythons in 1998 een verrassingsaanval. Bij die geïmproviseerde reünie zat de kleine zaal vol komieken die de Pythons eer kwamen bewijzen – de volledige cast van ‘Cheers’ op de eerste rij. Zelfs Graham Chapman was er bij, tenminste: zijn as. Die werd door Terry Gilliam (in Kuifjetrui) ‘per ongeluk’ omgestoten, waarop Idle de as

Na drie decennia aarzelen hebben de heren toch besloten om ‘op een podium onwaardig ouder te worden’ onder het tapijt probeerde te moffelen en Cleese ervan proefde. Cleese verwees in zijn speech sarcastisch naar de beginjaren van Python: ‘Toen kregen we van níémand prijzen, not a fucking thing! Integendeel: we werden onderbetaald, genegeerd, gepest en langs alle kanten tegengewerkt. Maar nu we beroemd zijn, worden jullie Amerikanen nat van opwinding bij de gedachte dat jullie éven dezelfde lucht als wij mogen inademen.’

Eric Idle zei: ‘Toen we elkaar in 2004 zagen op de première van ‘Spamalot’ dacht ik: ‘De volgende keer dat we samenkomen zal het zijn op de begrafenis van één van ons.”

Maar dat klopt niet – tenzij deze week nog iemand een exparrot wordt – want vanaf 1 juli treden alle nog levende Pythons aan voor tien shows in de Londense O2 Arena. Na drie decennia aarzelen hebben de heren toch besloten om ‘op een podium onwaardig ouder te worden’. My nipples exploded with delight toen ik het vernam. Voor het eerst sinds 1982, en ongetwijfeld voor het laatst, want samen zijn ze 357 jaar. John Cleese is al 74 en met twee kunstheupen én een kunstknie is er van silly walks geen sprake meer. Vermits Graham Chapman dankzij de Grim Reaper een exPython is, heet de show ‘One down, five to go’. Straks, in Londen, verwacht iederéén de Spaanse Inquisitie. Idle «De werktitel is ‘Déjà Revue’. En ja, we brengen alle klassiekers, van de ‘Dead Parrot’sketch tot ‘The Spanish Inquisition.’ En meezingen mag: oefen de tekst van ‘The Penis Song’ al maar in: ‘Isn’t it awfully nice to have a penis...’ Of ‘Sit on My Face’, mocht je daar behoefte aan hebben.» Gilliam «Michael en ik hebben ooit het plan gelanceerd om onze sketches te laten opvoeren door bloedmooie jonge vrouwen, terwijl wij in zetels op de zijkant van het podium zouden toekijken. Maar we hebben uiteindelijk besloten het zelf te proberen. Deze show wordt dus ‘Old men telling old jokes’. Daar zit ik niet echt op te wachten, want ’t is een beetje alsof een kale bejaarde James Dean opdaagt. En ik heb als enige het geld niet nodig. Maar ik heb Erics scenario al gelezen, en tijdens de repetities lagen we wel dubbel van het lachen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234