6 artiesten voor wie 2016 het jaar van de doorbraak was

Het kampeert al enige tijd tussen uw oren en het is geen tumor? Misschien wel onderstaande zes namen, die in 2016 een eerste baldadige gooi naar wereldheerschappij deden. En wat zij u niet over hun doorbraakjaar vertellen, doen wij wel, in een schier eindeloze reeks handige overzichtslijstjes. Enkel Moeder van het Jaar staat er niet bij, maar dat vult u zelf wel in.


Nathaniel Rateliff & The Night Sweats: ‘De pot op met hiphop’

Jaren aan de weg timmeren, gedropt worden door je label, depressie, drank: een muzikant die na deze lijdensweg alsnog succes krijgt, heeft een gedróómd imago – misère en marketing zijn nu eenmaal de beste vrienden. Maar in het geval van Nathaniel Rateliff & The Night Sweats is er ook écht goeie muziek, de jubelende blazerssoul van ‘I Need Never Get Old’ op kop. 2016 was zonder meer hun doorbraakjaar.

Wij spraken de kopman en bassist van de zevenkoppige soulrevue aan de vooravond van hun concert in de AB.

HUMO Met de deur in huis: luide, maar afstandelijke playbackshows van Rihanna en Major Lazer zijn tegenwoordig de headliners op onze festivals. Zou het kunnen dat mensen daardoor muziek zoals die van jullie, échte livemuziek, meer appreciëren?

Joseph Pope III «Dat heb ik al vaker gehoord. Ik heb in elk geval nog nooit zoveel plezier beleefd aan muziek spelen als met deze groep. Er is iets heel directs aan.»

Nathaniel Rateliff «Als je een plaat maakt, kun je van alles doen om lagen te creëren, om een grote sound te maken. Ik heb altijd gewild dat alles wat we deden niet noodzakelijk analoog was, maar wel écht – met echte instrumenten, en met onze stemmen. Eén van mijn favoriete details aan de vroege James Brown-platen, is dat je de kick pedals kunt horen piepen, ze gaan echt van ‘ie-ie-ie-ie-ie’.»

HUMO Nathaniel, je vader stierf toen je 13 was. Je bouwde je smaak op uit wat er nog restte van zijn platencollectie, waarvan hij ooit een deel had moeten wegschenken, omdat zijn streng-christelijke omgeving niet toestond dat hij naar duivelse muziek luisterde.

Rateliff «Er werd hem op een bepaald moment geadviseerd dat hij zijn platen maar beter weg kon doen, ja. Het was ooit mijn plan om zijn collectie weer helemaal bij elkaar te brengen, maar dat bleek onmogelijk. Een groot deel had hij weggegeven aan zijn broers. Mijn vader kwam uit een heel grote familie, een heel arme familie ook. Het rare met arme mensen: ze hebben véél kinderen, en geen geld (lacht).

»Anyway, die broers hebben me één en ander doorgegeven. En uit wat er nog over was van zijn collectie viste ik Van Morrison, en Muddy Waters, platen als ‘Muddy Waters Sings Big Bill Broonzy’. Die platen zorgden ervoor dat ik gitaar wilde leren spelen.»

HUMO Je groeide zelf op in een christelijk milieu op het platteland van Missouri, tot je op je 18de naar Denver, Colorado verhuisde. Steve Johnson van Alabama Shakes vertelde me hoe zijn streng christelijke moeder zijn cassette van Metallica destijds kapotsloeg met een hamer.

Rateliff «Dan heb ik geluk gehad met mijn moeder, zij was het Jim Croce-James Taylor-type (lacht). Ze was verslingerd aan al de akoestische stuff uit de jaren 70. Ikzelf ben geen grote James Taylor-fan, maar ik bewaar wel al die platen, omdat ze belangrijk zijn voor mijn moeder. Laatst zei ze: ‘Zeg, die ene plaat van James Taylor is nu toch vast wel een hoop geld waard?’ ‘Euh, ma, we hebben het over James Taylor!’ Zelf heb ik het geloof intussen al lang achter me gelaten, maar de muziek is gebleven: de gospel van The Staple Singers op kop.

»Maar het allerbelangrijkste was toch dat Joseph en ik als tieners vooral naar oldies-stations luisterden. En dat heeft me geleerd hoe ik moest zingen: ik werd verliefd op de stem van Sam Cooke en probeerde die te imiteren.»

Pope «Of we zongen mee met de harmonieën van The Everly Brothers. Twee 16-jarigen in één auto met het oldies-station op: dat leverde ons niet veel dates op. Zeg maar: geen.»

Rateliff «Het was altijd wij tweeën en soms nog een vriend, die helemaal loosgingen op platen van Sam & Dave. Just three dudes hanging out. Alhoewel, ik herinner me onze allereerste drummer, JR... Zijn vriendin deed weleens mee (lacht).»

HUMO Het verhaal achter de song ‘S.O.B.’ is dat je dat lied schreef toen je afkickte van de drank. Je smeekt in die song je vrienden om hulp. Maar verslaafden moeten het toch zélf willen, afkicken? Hoeveel vrienden van verslaafden hebben hen niet tevergeefs willen helpen?

Rateliff (aarzelend) «We letten nu heel erg op elkaar. Als groep. (Kucht) Kijk, op tijd en stond moet je je vrienden aanspreken. Onlangs hebben we nog een nachtje met paddenstoelen gehouden. We had a pretty good time on the bus.»

Pope «Tja, we zaten in Nederland.»

Rateliff «Maar de volgende dag zei Mark (Shusterman, red.), onze keyboardspeler: ‘En nu iedereen rustig.’

»De muziek is een... normloze wereld. Je zit de hele dag te wachten om ’s avonds een uur, anderhalf uur alles te geven.»

Pope «En er zijn zalen waar je geen gratis eten krijgt, maar er is niet één zaal waar je geen gratis drank krijgt. Dat is natuurlijk wel wat pervers. Je zit avond na avond in een bar, daar komt het op neer.»

Rateliff «We pleiten zelf ook schuldig. Helemaal in het begin toerden we langs zalen waar geen kleedkamers waren en hadden we onze eigen bar car: de achterdeuren van de bestelwagen schoven open, en in een mum van tijd zat iedereen aan de cocktails.»

Pope «Dat was in de periode dat we onszelf 10 dollar per dag uitkeerden, en je kunt geen drie goeie maaltijden krijgen voor 10 dollar per dag. Het ging geregeld van: ‘Oké guys, wiens beurt is het nu om de benzine te betalen?’ De omstandigheden waarin we tegenwoordig toeren zijn heel wat beter. Nu luidt ons devies: matigheid in alles, inclusief die matigheid. We hebben ook allemaal een gezin thuis.»

Rateliff «Nog twee weken, en we kunnen naar huis. Nog twee weken en we kunnen weer seks hebben (lacht).

»Maar over ‘S.O.B.’, de hele toestand die dat nummer en deze groep, deze plaat, in gang heeft gezet: ik had toen zes maanden niet gedronken. Ik rookte ook geen marihuana meer toen. Totaal nuchter, voor het eerst in mijn leven.»

Pope «En je hebt ons toen wel degelijk om hulp gevraagd. Kijk, hij zat alleen in Engeland, op tour. En ik zat in Denver, en dat is de enige keer dat we met elkaar geskypet hebben. Of was het FaceTime?»

Rateliff «Ik lag in Londen in het bed van een vriend, ik was aan het beven, had hallucinaties. Ik moest die dag interviews geven. Mijn manager zei: ‘Komaan, je redt het wel.’ ‘Nee,’ antwoordde ik, ‘ik ben aan het doodgaan.’ Ik weet nog dat ik toen echt bang was om te gaan slapen.»

Pope «Die solotour was toen des te pijnlijker omdat we geprobeerd hadden om als groep door Europa te toeren. Maar daar was geen geld voor. De enige manier waarop Nathaniel kon toeren in Europa, was alleen. En intussen zaten wij in Denver, ons af te vragen: waarom kunnen we dit verdomme niet samen doen?»

Rateliff «En dat ons dat uiteindelijk gelukt is, vind ik nog altijd wonderbaarlijk.»

HUMO En jullie zijn niet alleen. St. Paul and The Broken Bones uit Birmingham, Alabama: nog zo’n ‘blanke’ Amerikaanse soulgroep die we het eerst bij Jools Holland zagen. Verwante zielen?

Rateliff «Ik kreeg hun plaat toegestopt door een meisje uit de platenindustrie, een A&R uit mijn folkperiode, op het moment dat ik haar wat demo’s gaf van mijn nieuwe songs met deze groep hier. Dat is intussen alweer een tijd geleden. Ze zei me: ‘Deze groep moet je leren kennen, ze zijn ontploft op South by Southwest. They’re really sweet, I love these guys.’

»Hetzelfde met Leon Bridges. Ik heb zo lang gedacht: man, whatever happened to soul music? De pot op met hiphop (lacht), komaan, breng de soul terug! En daarmee bedoelde ik: meer zangers.»

HUMO En meer blazers. Toch de grote kracht van een song als ‘I Need Never Get Old’.

Rateliff «We zouden er nog meer willen. Binnenkort spelen we een show in onze thuishaven Denver, en dan hebben we vier blazers. Maar we reizen nu al met vijftien mensen. We zitten allemaal samengepropt in een bus, er is nul komma nul plaats over. Nu ja, in het chitlin’ circuit (de podia in het oosten en zuiden van de VS, die tijdens en na de segregatie veilig en toegankelijk waren voor zwarte artiesten, red.) was het niet anders, alleen kreeg je daar ook eten. Shit, nu moet ik aan fried chicken denken.»

HUMO Zeg niet dat je het Amerikaanse eten mist in het bourgondische België!

Pope (droog) «We zullen het pas écht missen volgende week, als we in the UK zitten.»

Rateliff «Ik mis het Mexicaanse eten, of de Amerikaanse variant ervan. In Colorado is dat nog anders dan tex-mex, we hebben onze eigen twist gegeven aan de Mexicaanse keuken, met veel groene chili.»

Pope «Al bots je op tournee ook op de gekste verrassingen: in Kopenhagen hebben we zowat de beste taco joint ter wereld leren kennen: Hija de Sanchez, gerund door een Amerikaanse vrouw met Mexicaanse roots die eerst stage liep in een toprestaurant daar (Rosio Sanchez werkte eerst in het gerenommeerde Noma, red.), tot ze besefte dat er daar een gigantisch gat in de markt was: Mexicaans.»

HUMO Tot slot, het moet een enorm verschil zijn: vroeger speelde je folk en stonden de mensen te luisteren, nu voer je een onvervalste soulrevue aan en staan de mensen te dansen.

Rateliff «Hm, er zijn ook landen waar er niet gedanst wordt – Nederland, Scandinavië. En dat wil niet per se zeggen dat ze je muziek slecht vinden.» (kv)


Bear’s Den: ‘Onze echte passie is badminton’

In 2016 uitgegroeid van bebaarde houthakkers tot troubadours met stadionpotentieel: Bear’s Den. Het Britse duo koppelde z’n banjo’s op tweede plaat ‘Red Earth & Pouring Rain’ aan een batterij jaren 80-geluiden à la Prefab Sprout, maar bleef de rurale ziel van het debuut wel trouw. Het zijn ook, zo ondervonden we aan den lijve net voor hun laatste AB-concert, opperbeste kerels.

'Wij zijn al sinds april niet meer thuis geweest'

Andrew Davie (zanger, gitarist) «Altijd tof om in België te zijn. Voor het bier natuurlijk, maar ook omdat ons laatste optreden hier – op Rock Werchter – één van onze favoriete concerten tot nog toe is.»

Kevin Jones (bassist, drummer) «We weten vaak op voorhand wanneer een optreden a big thing zal zijn, zeker in Engeland, maar op de wei van Werchter wisten we absoluut niet wat te verwachten. En toen stond er opeens een mássa volk. Bovendien ging het die middag ook muzikaal gezien niet slecht (lacht).»

HUMO Schrijven we die meteen bij de hoogtepunten van 2016?

Jones «Zeker wel. Zo kunnen we toch íéts in die kolom zetten (lachje). Onze progressie is, net als bij de meeste bands, heel gestaag gebeurd. We speelden optredens voor 20 man, dan voor 50 en dan voor 100. Om dan opeens een hele wei in België mee te hebben: dat is zeer fijn.»

Davie «Wat zou er verder nog bij de hoogtepunten staan? De verkiezing van Trump of de brexit? Toch zo’n beetje als kiezen tussen verdrinken of levend verbranden, hè. Ik zeg het je: na de dood van Bowie is het allemaal bergaf gegaan.»

HUMO Je zegt dat jullie opmars gestaag gebeurde, maar langs de andere kant is het nog niet zo gek lang geleden dat jullie in Londen het pubcircuit afschuimden: vier jaar om precies te zijn.

Davie «Ja, maar we hebben wel jarenlang in die scene gezeten: ’t is niet dat we kwamen piepen en meteen werden opgepikt door een groot label. Niet dat die periode niet leuk was, pas op.»

HUMO Eén van de pubs waar jullie kind aan huis waren, heette Bosun’s Locker. Andere vaste klanten waren de toen onbekende Laura Marling en het merendeel van Noah And The Whale. Wat kapten ze daar precies in de Guinness?

Davie (lacht) «Great question. Ik zou het niet weten.»

Jones «Jammer genoeg bestaat die pub niet meer. Toeval of niet, maar ze is gesloten kort nadat wij er gepasseerd zijn. De uitbater was een enorme muziekliefhebber, maar had geen geld om echte bands te betalen, dus hij ging voortdurend op zoek naar lokale groepjes die bij hem wilden optreden. Wat voor de bandjes een zeldzame kans was; een win-winsituatie dus. Ik veronderstel dat die man gewoon een goeie neus voor talent had. Al heeft hij ons natuurlijk óók binnengehaald, dus zo zie je maar (lacht).»

HUMO Jullie treden vandaag méér op dan in jullie pubdagen. Zijn jullie eigenlijk thuis geweest dit jaar?

Davie «In het begin, ja. Vanaf april eigenlijk niet meer.»

Jones «Touren is zalig, maar ’t is zo onderhand wel tijd aan het worden om even huiswaarts te keren en de batterijen op te laden.»

HUMO Vroeger tourden jullie in een Volkswagen-busje. Nu zag ik achter de hoek van de AB zo’n reusachtige tourbus staan. Een verbetering?

Davie «Nah, ik wou dat we nog met die Volkswagen rondreden. Gezelliger. Maar op een bepaald punt gaat dat gewoon niet meer.

»Dat is het verschil tussen vroeger en nu, hè: in het begin is ’t allemaal gezellig en kleinschalig, maar je verdient geen zak. Nu is ’t met de gezelligheid wat minder, maar we verdienen tenminste ons brood met muziek. En we hebben volk dat naar ons lúístert: ook niet slecht.»

HUMO In een vorig Humo-interview onthulden jullie nogal fanatieke Risk- en pingpongspelers te zijn. Zijn er ondertussen nog nieuwe hobby’s bijgekomen?

Jones (enthousiast) «Oh ja: badminton! Heb je ’t niet gezien toen je binnenkwam?»

HUMO Nee. Wat?

Jones «We hebben vóór het podium, op de plek waar straks het publiek staat, een badmintonveldje geïnstalleerd, compleet met net. Als je wil, spelen we straks een spelletje?»

Davie «Pas op, want Kev is nogal fanatiek.»

Jones (trekt T-shirt omhoog en laat tatoeage van een badmintonpluimpje zien) «Kijk hier eens: dát is wat het voor mij betekent.»

HUMO Hoe noem je een badmintonpluimpje in ’t Engels ook weer?

Davie «A shuttlecock! Wat een geweldig woord, toch? De voornaamste reden dat we badminton spelen, is dat we dan zoveel mogelijk ‘shuttlecock’ kunnen zeggen (lacht).»

Jones «Shuttlecock, shuttlecock, shuttlecock.»

HUMO Shuttlecock! (vvp)


Rag ’n’ Bone Man: ‘Meer samenhorigheid graag!’

'Nummer één staan in Duitsland kwam als een absolute verrassing'

Aan één song had Rag ’n’ Bone Man genoeg om in 2016 overal te zijn. Met ‘Human’ – ondertussen ook het themalied van Music For Life – stond hij wekenlang bij ons en in de buurlanden op nummer 1. Schuilt er in de dertiger, die opgroeide bij Brighton maar meer wegheeft van een redneck aan de oevers van de Cahulawassee River, meer dan een onehitwonder? Dat zal afhangen van z’n in februari te verschijnen debuutplaat. In afwachting sprak Humo met hem in de catacomben van de Brusselse Botanique, vlak voor een optreden dat uiteraard razendsnel uitverkocht was.

HUMO Tegen wie of wat verontschuldig je je eigenlijk in ‘Human’?

Rory Graham «Soms komen mensen naar je toe met aartsmoeilijke vragen, levenskwesties, vragen over schuld en boete en zelfverwijt, en alleen al aan de toon van hun vraag hoor je dat ze eigenlijk niet je echte antwoord willen horen, maar het antwoord dat ze wíllen horen. Eén van die gelegenheden gaf me het idee voor ‘Human’. Ik dacht: ‘Het is niet omdat ik toevallig op een podium sta, dat ik de wijsheid in pacht heb, hè.’ Mensen dichten artiesten en beroemdheden veel te veel autoriteit en wijsheid toe.»

HUMO Je werd voor het eerst opgemerkt bij Jools Holland, toen je een heel sobere, gestripte versie van ‘Human’ bracht.

Graham «Ja, de single was klaar voor de radio, maar ik wou dat de mensen hem konden horen zoals ik hem had geschreven: zonder franjes, zonder afleiding. We hadden een paar uur om te repeteren, en Jools Holland kende de song al volledig. Wat toch wel cool is – he’s a very easy man to get along with. Dus toen we hem speelden – hij achter de piano, ik achter de microfoon – was het enige waar ik me druk hoefde over te maken: mijn liedje zingen.»

HUMO Heb je vroeger zelf veel artiesten ontdekt door ‘Later... with Jools Holland’?

Graham «Jools Holland is voor mij als muziekfan van onschatbare waarde geweest. Ik herinner me de Fugees, D’Angelo en India Arie, Jill Scott, Angie Stone... All these great people. Vaak was het zo dat ik nog nooit van die namen had gehoord, tot ik ze in zijn programma zag.

»De belangrijkste ontdekking die ik aan Jools te danken heb, is zonder twijfel Roots Manuva. Het was rond 1999. Ik was 13 en enorm in de ban van hiphop. Maar wat ik niet wist, was dat er ook hiphop gemaakt werd in het VK – ik dacht echt dat alleen Amerikanen konden rappen.»

HUMO Je zette in de Britse hiphopscene ook je eerste stappen. Wanneer ben je van rappen op zingen overgeschakeld?

Graham «Ho, maar ik heb altijd al gezongen, alleen nooit voor een publiek. Want ik vond mezelf eigenlijk maar niks als zanger. Maar op een keer nam mijn vader – een grote bluesfan – me mee naar een jamsessie, met allemaal old guys who played the blues. Die avond stond hij erop dat ik zou zingen. Ik sloeg een whisky achterover en begon eraan. Het voelde enorm goed.

»Tijdens mijn eerste optredens als zanger stond ik dan weer met mijn rug naar het publiek. Die verlegenheid heeft alles te maken met het soort songs dat ik breng. Toen ik nog rapte, dacht ik niet na over wat ik deed – er waren geen zenuwen, geen angst, niks. Maar een song zingen die echt veel betekent voor me, zoals ‘Bitter End’, dat is veel lastiger.»

HUMO Veel hiphopfans ontdekken soul en blues en jazz door samples in hun favoriete hiphopnummers. Bij jou was het andersom.

Graham «Ja, ik kende eerst de originelen. Ik denk dat ik die avond in de club met mijn vader songs heb gezongen van Muddy Waters en Ray Charles – ‘Drown in My Own Tears’ of ‘Hit the Road Jack’, want ik kende die heel goed van thuis. Ik ben opgegroeid met Ray Charles en Ann Peebles en Al Green, van mijn 5 à 6 jaar hoorde ik die muziek al. Voor ik hiphop ontdekte, had ik vooral jazz en soul gehoord. En een beetje disco (lacht).»

HUMO En luisterde je moeder niet naar britfolk?

Graham «Klopt. Sandy Denny, Richard Thompson: heel erg folky, en heel erg Brits. Mijn moeder nam me mee naar folkclubs waar iedereen pijp zat te roken. Ik was 10 jaar, en ik kon alleen maar denken: ‘I don’t wanna be here, mum.’ Ik wou thuis naar Snoop Dogg luisteren (lacht). Nu hou ik van folk, nog het meest omwille van de verhalen die erin verteld worden, maar toen vond ik er niets aan.»

HUMO En wat vond je moeder van je allereerste tatoeage?

Graham «Ik kwam ermee thuis op mijn 16de en mijn moeder riep: ‘Whaaaaat?’ Ik zou er tegenwoordig ook wat meer willen laten zetten, ik heb er alleen te weinig tijd voor. Ik hou van het hele ritueel: je stapt met een idee naar een tatoeëerder, die zet het om in een tekening, en dan is er de pijn. Er worden echt endorfines aangemaakt als je een tatoeage laat zetten – je kunt het eigenlijk niet uitleggen aan wie er geen heeft.»

HUMO Je muziek maakt deel uit van een nieuwe ‘gospelgolf’ – ook artiesten als Nathaniel Rateliff, Alabama Shakes of Hozier zijn erdoor beïnvloed. Enig idee waarom gospel zo terug is?

Graham «Is dat zo? Yeah, I guess so. Ik had een bluessong in gedachten, maar daarna voegden we de vocals toe, en werd het vanzelf gospelachtig. Maar ik ben zeker niet religieus.»

HUMO ‘Human’ doet het opvallend veel beter in België en de buurlanden dan in je thuisland. Steekt dat?

Graham «Ik denk dat de mensen hier wat meer openstaan voor een andere sound. In het VK is in de hitparade alles gericht op four to the floor dansmuziek. Het gaat allemaal niet veel dieper dan dat, al zijn er wel artiesten die daar doorheen breken: Hozier, Adele... Ik heb 2016 al het jaar van het ‘gepitchte post-refrein’ genoemd. (Imiteert een soort jodelende Cher) Snap je? Al die EDM-songs hebben dezelfde formule, waarbij zo’n dun stemmetje van hoog naar laag gaat. Het is mijn smaak niet. En ik denk dat ik daarom minder scoor in mijn thuisland dan hier.

»Het kwam wel als een absolute verrassing: ‘Hey, je bent nummer één in Duitsland.’ ‘Wat? Ga weg!’ Ik vond ‘Human’ geen commerciële song, maar ik moet wel bekennen dat ik, toen ik hem zelf op de radio hoorde, dacht: ‘Niet slecht.’»

HUMO Je hebt op je ep ‘Wolves’ uit 2014 samengewerkt met Kate Tempest. Duikt ze ook op op je debuutplaat?

Graham «Geen gastzangers of -rappers, nee, enkel featuring myself (lacht). Ik rap ook op de plaat, ‘Human’ is wat dat betreft zeker niet representatief. Er staan evenveel hiphopsongs als ballads op.

»Ik ben Kate vaak gaan bekijken, eerst in een groepje waarin ze zat, later als soloartiest op festivals. Ik was een enorme fan. Op een avond in Brixton heb ik haar aangesproken backstage: ‘Ik heb een song. Als je wil meedoen, bel me.’ En ze belde.»

HUMO Kan je de vinger leggen op wat jullie bindt als generatiegenoten? Welke gevoelens en frustraties?

Graham «We hebben net als veel mensen van mijn leeftijd het gevoel dat onze cultuur wordt verwoest, dat Londen wordt overgenomen door mensen die hele buurten opkopen en de bewoners verjagen. Zeker in een buurt als Brixton, waar er zo’n grote West-Indische gemeenschap is, zo’n grote reggaegemeenschap en zo’n grote grime- en hiphopscene, leeft die frustratie. We voelen er heel goed dat we die levendige muziekcultuur, waarmee we zelf zijn grootgebracht, niet zullen doorgeven aan onze kinderen, want tegen dan kunnen we de woningprijzen hier niet meer betalen. Rijkelui uit The City zullen al die plekken opkopen, het wordt één groot stadslandschap.

»Ook de sluiting van Fabric (nachtclub in Islington, red.) in september kwam aan als een kaakslag. Fabric zou nu wel weer z’n deuren openen, maar als je een goed draaiende club kunt sluiten, de favoriete nachtclub van dj’s van over de hele wereld, wat kun je de muziekscene dan nog allemaal aandoen? We hadden toch het gevoel dat die sluiting een statement was, een dreigement. Problemen met drugs waren zogezegd de oorzaak van de sluiting, maar ik zie veel grotere problemen met drugs in andere buurten waartegen niks ondernomen wordt, omdat daar toevallig rijke mensen wonen.»

HUMO Heeft de uitslag van het brexitreferendum een grote impact gehad op jullie?

Graham «Ja, op het vlak van empathie. We willen meer samenhorigheid, en we krijgen er steeds minder. Dat zorgt voor veel frustratie, en ik heb geen idee wat de oplossing is.»


Fleddy Melculy: ‘Bazart is ook fout geschreven’

'Als we niet zoveel respect voor metal hadden, zouden we dit niet doen'

Harde metalnummers over valse vegetariërs, afvriezende kloten en jazzallergieën: Fleddy Melculy, met debuutplaat ‘Helgië’ dit najaar op twee binnengebuffeld in de Ultratop, vulde in 2016 met verve en humor een gat waarvan Vlaanderen noch Fleddy wisten dat het bestond.

Jeroen Camerlynck (Fleddy-flontman) «Ik stond vanaf de eerste dag geweldig te kijken van wat ons allemaal overkwam. En nu eigenlijk nog altijd.

»Het begon met de lyric video van ‘T-shirt van Metallica’. Helemaal voor de leut gemaakt, met nul verwachtingen. Ik heb die video op een ochtend op het internet gezet; de dag nadien vroeg Studio Brussel al of we bij hen konden komen spelen, en de week erna waren we geboekt voor de AB en voor Graspop. Heel maf. ’t Gaat allemaal zo snel dat we niet eens tijd hebben om er deftig bij stil te staan. Daarna belden ook Pukkelpop, Crammerock, Rock Zottegem, Zwarte Cross in Nederland... Supergrote dingen waar andere bands jaren van dromen, hebben wij om één of andere reden in ons eerste halfjaar verwezenlijkt.»

HUMO Omdat jullie harder hebben gedroomd?

Camerlynck «Ik moet opletten wat ik zeg; ik wil niet voor dikkenek versleten worden. En dus is mijn antwoord: heel hard werken en toch altijd maar deuren tegen je neus krijgen, ik heb dat zelf óók allemaal meegemaakt, twaalf jaar aan een stuk. Met mijn andere band De Fanfaar, die de mensen nu ook wel beginnen te kennen, maar dan vooral van de shows die we met Urbanus hebben gedaan.

»Waarom het nu met Fleddy Melculy wél meteen werkt, heeft mogelijk met timing te maken. Er is nu zo’n beetje een metal- en hardcorerevival aan de gang. Kijk naar de affiche van Rock Werchter volgend jaar: Linkin Park, System Of A Down, Blink 182... Dat komt allemaal terug, hè. Doe daar nog bij dat we redelijk toegankelijke muziek maken, en ja... dan weet ik het eigenlijk nog niet (lacht).»

HUMO Smashing Pumpkins, Butthole Surfers, Def Leppard: genoeg bands met onnozele namen, maar doorgaans wennen ze na een tijdje. ‘Fleddy Melculy’ kan ik nog steeds niet met een ernstig gezicht uitspreken.

Camerlynck (lacht) «Ik heb die naam niet zelf uitgevonden, maar zag dat eens ergens staan en vond het meteen grappig. Als je die naam één keer gehoord hebt, vergeet je ’m niet meer – dat is het allerbelangrijkste, hè. En verder dekt het de lading redelijk goed: je weet dat je ons niet te ernstig moet nemen.»

HUMO Rijpe peren lokken wespen. Welke kritiek moet Fleddy slikken?

Camerlynck «’t Is nooit voor iedereen goed. ‘Jullie maken de metalscene belachelijk,’ horen we soms. Terwijl: als we niet zoveel respect voor metal hadden, zouden we dit nooit doen. Sommige mensen knappen af op ons Nederlands: blijkbaar is dat hier en daar nog altijd not done. Op Twitter ben ik ook al eens tegengekomen dat we niks anders dan racistische teksten zouden hebben: geen idee waar men dat haalt. Dat twee van onze leden een masker dragen, zou zogezegd zijn omdat ze zo onderling kunnen wisselen met elkaar (lacht). En er vallen ook mensen over ons liedje ‘Dik meisje’. Daarin lach ik zo’n beetje met een dik meisje, wier uiterlijk ik nogal gedetailleerd beschrijf. Ik ga er zodanig over dat niemand zich geviseerd kan voelen, maar blijkbaar voelen veel dikke meisjes zich wel degelijk geviseerd (lacht). Daar kan ik niets aan doen, hè.

»En aan al die mensen die zeggen dat Freddie Mercury met ‘-ie’ is, en ‘Fleddy’ bijgevolg fout, zeg ik: ‘Bazart’ is ook fout geschreven (lacht).»

HUMO En van wie komen de mooiste complimenten?

Camerlynck «Na een show komen er soms jongeren op me af: ‘Heel erg bedankt voor wat jullie doen. Het heeft me al een paar keer serieus geholpen toen ik in de put zat...’ Heel mooi dat muziek dat kan teweegbrengen, maar ik weet nooit hoe ik erop moet reageren. Ik denk alleen: ‘Shit, echt? Met die zever die ik bij elkaar geschreven heb?’»

HUMO Aan 2017 wordt ook al gedacht: op paasmaandag zet de Ancienne Belgique zijn deuren open voor Fleddypalooza.

Camerlynck «We dachten: als Diablo Blvd z’n eigen festival mag hebben, dan wij ook (lacht). Fleddypalooza wordt een staalkaart van wat je vandaag de dag gezien moet hebben op het vlak van metal en hardcore. Of toch een stukje daarvan, want als we alle goede groepen aan bod lieten komen, duurde het drie weken.

»Alle bands die er zullen staan – van Angel Crew tot King Hiss – brengen tussen nu en dan trouwens een nieuwe plaat uit.»

HUMO Je meldde vorige week in Humo dat Steel Panther in Lokeren voor het beste concert van 2016 gezorgd heeft, ‘vooral omdat ik vooraan stond met mijn rug naar de band’. Omdat hun muziek beter klinkt als je ze niet bezig ziet?

Camerlynck «Maar helemaal niet. Gewoon, omdat er bij een Steel Panther-optreden altijd heel veel blote tieten in het publiek te zien zijn. En ik was niet teleurgesteld.» (fvd)


Weyes Blood: ‘Mensen moeten wat meer chillen’

'Ik vind mezelf ook beter dan vroeger'

Het ogenschijnlijk frêle ding Natalie Mering, het elfje onder de motorkap van Weyes Blood (spreek uit: ‘Wise Blood’), ontpopte zich op ‘Front Row Seat to Earth’ tot architecte van majestueuze, mysterieuze prachtsongs uit vervlogen tijden, waarin heel subtiel moderne invloeden werden verwerkt: hier een sliertje synth, daar een scherpe bespiegeling over de klimaatopwarming. Interessant, maar de Joey in ons dringt toch volgende openingsvraag op:

HUMO How you doin’?

Natalie Mering «Uitstekend, dank je (lacht). Het doet deugd om tussen Humo’s ‘Doorbraken van het jaar’ te staan, want het voelt effectief alsof ik een momentum heb, alsof Weyes Blood béter is dan vroeger. Het touren loopt vlot, ik weet wat ik wil in de studio, en ik ben ook – niet onbelangrijk – heel erg tevreden over ‘Front Row Seat to Earth’.»

HUMO Mooie titel trouwens. Wat heb je dit jaar zoal geobserveerd vanuit je zitje op de eerste rij?

Mering «Véél drastische veranderingen. De generatie van de babyboomers loopt op z’n laatste benen, maar het lijkt wel alsof ze zich met hun laatste zucht vasthouden aan het verleden. Ik voel een grote kloof tussen jong en oud, die helemaal tot uiting kwam tijdens de verkiezingen. Daarnaast blijft de onwrikbare internetcultuur me verbazen, en de manier waarop we met z’n allen aan onze gsm’s gekluisterd zitten. Om over de klimaatverandering nog maar te zwijgen: ik ben onlangs verhuisd naar mijn geboortestaat Californië – ik ben twintig jaar weg geweest – en ik kon met het blote oog zien hoe het zeepeil gestegen was.»

HUMO Pitchfork beschreef je muziek als een ‘update van klassieke singer-songwritermuziek uit de jaren 70 voor de smartphonegeneratie’. Een goeie samenvatting?

Mering «Eigenlijk wel: ik máák muziek voor de smartphonegeneratie. Ik gebruik er zelf één, en jij ook. We’re all in this together.

»De jaren 70 worden vaker aangehaald in artikels, maar dat hoor ik dan weer minder. Ik denk dat ik eerder beïnvloed ben door hetzelfde soort muziek als veel seventiesmuzikanten: klassieke muziek en gospel, bijvoorbeeld. (Denkt na) Nu ja, artiesten als Harry Nilsson en Joni Mitchell hébben me wel degelijk beïnvloed, en dat zal je allicht in m’n muziek horen. Maar ik probeer hen in geen geval te kopiëren.»

HUMO ‘Front Row Seat to Earth’ heeft inderdaad een hoog Joni Mitchell-gehalte. Niet toevallig misschien, want je vader heeft nog in Laurel Canyon gewoond in de periode dat het er van de artiesten stikte. Hij speelde er zelfs in een bandje.

Mering «Het was eigenlijk vooral mijn moeder die thuis continu met Joni kwam aanzetten. Terwijl mijn vader haar persoonlijk kende: hij trok vaak op met haar, Graham Nash en de hele gang. Maar eigenlijk had hij het niet zo begrepen op die folkbrol (lacht). Hij was al vérder aan het kijken: Talking Heads vond hij dé shit, en hij speelde zelf in een soort postpunkband avant la lettre. Echt onder de indruk van Joni was hij dus niet. En ik ook niet, want alles wat mijn ouders vroeger opzetten, was gewoon dát: de muziek van mijn ouders (lacht).»

HUMO Ondertussen zijn zij allebei bornagain christenen geworden. Vinden ze ’t nog altijd leuk dat je met muziek bezig bent?

Mering «Vroeger zat ik nog in een noiseband en daar waren ze wel wat bang voor. Maar ‘Front Row Seat’ vonden ze heel mooi: ze gebruikten zelfs het woord ‘engelachtig’ (glimlacht).»

HUMO Kun je met hen praten over wat je bezighoudt, zoals bijvoorbeeld de klimaatopwarming?

Mering (haalt schouders op) «Ach, weet je: alles wat hier op aarde gebeurt, vinden zij niet zo gek belangrijk. Da’s maar de prelude. Over dat soort onderwerpen praten we dus niet. Vroeger probeerde ik wel, en bood ik zelfs fel weerwerk, maar als ik met logische argumenten hun levensstijl probeerde onderuit te halen, zag ik dat ik hen alleen maar pijn deed – vooral mijn vader. Ik wil hen niet kapotmaken, weet je wel?»

HUMO Leven en laten leven?

Mering «Voilà, dat is zo’n beetje mijn filosofie. Ik ben een fatalist die gelooft dat het ergste dat kan gebeuren, ook zál gebeuren, maar tegelijk wil ik van elke situatie het beste maken. De meeste mensen zouden er baat bij hebben om gewoon wat meer te chillen. Zéker in tijden van onheil. Denk dan gewoon: rampen zijn er altijd geweest en zullen er altijd zijn: niks nieuws onder de zon.»

HUMO Mag ik, om positief af te sluiten, toch nog even vragen naar je plaat van het jaar?

Mering «‘The End of Comedy’ van de band Drug Dealer, en heus niet alleen omdat ik erop meezing (lachje). Dáár kun je nog eens op chillen.» (vvp)


Sylvie Kreusch: ‘Doorgebroken, ik? Mijn moment is nog niet gekomen’

'Je mag geen twijfels hebben, anders durf je niks'

Met haar partner Maarten Devoldere, ook bekend van Balthazar, fuckte ze het afgelopen jaar als Warhaus a flame into being, van haar groep Soldier’s Heart verscheen de gelauwerde debuutplaat ‘Night by Night’. Amper tien maanden na het verschijnen van dat debuut houdt Soldier’s Heart er alweer mee op, met nog één laatste concert op 21 december in de Vooruit in Gent. Wij nemen de 25-jarige Sylvie Kreusch nog één keer mee naar het prille begin.

HUMO In 2012, een jaar voor Soldier’s Heart de eerste editie van De Nieuwe Lichting won, stonden jullie al in Humo’s Rock Rally.

Sylvie Kreusch (lacht) «En Humo was niet zo lief voor ons, in het verslag. Het was ons allereerste optreden. Ik had nog nooit op een podium met monitors gestaan, ik wist niet waar die bakken voor dienden. Je hebt ook heel weinig tijd om alles op te stellen, te soundchecken… Er liep van alles mis, het was een fiasco. Maar we geloofden wel hard in onszelf en zijn gewoon doorgegaan.»

HUMO En nu is het gedaan, minder dan een jaar na het verschijnen van jullie debuutplaat?

Kreusch «De tijd was voor mij gekomen om iets anders te gaan doen. We waren als band al vrij lang samen, ik heb nooit met andere mensen gespeeld. Vergelijk het met een jeugdliefde waar je al sinds je 15de bij bent. Je verandert als persoon, gaat een andere richting uit. Op muzikaal vlak voelde ik me niet meer helemaal bij de groep horen. Het was een harde beslissing, en nu het laatste optreden dichterbij komt, voel ik zelfs verdriet. Ik twijfel nog vaak: doe ik er wel goed aan? Gisteren hadden we nog eens een repetitie, en het voelde supernostalgisch aan om die songs te spelen die zoveel voor je hebben betekend, die je als persoon op de één of andere manier hebben gemaakt.»

HUMO Er is me verteld dat ik je onderbreek tijdens het componeren.

Kreusch «Ik heb twee weken relatief weinig werk, en dus tijd om te schrijven, dingen uit te proberen. Ik steek regelmatig een handje toe in het hotel van mijn moeder, vlakbij de kathedraal in Antwerpen, maar nu is het een rustige periode. Als ik er werk, doe ik de ochtenden, van 7 tot 14 uur, en als ik dan gedaan heb, kan ik vaak niet wachten tot ik thuis ben om aan mijn muziek te beginnen. Dan trek ik met mijn laptop naar het bureautje van mijn moeder in de kelder, een megakille, ongezellige ruimte waar gek genoeg vaak mijn beste songideeën komen.»

HUMO Wat doe je in het hotel?

Kreusch «Ontbijt klaarmaken, kamers poetsen, toiletten soms. Niet de allerleukste dingen.»

HUMO Sylvie, we bellen je omdat je dit jaar bent doorgebroken!

Kreusch (lacht) «Het was drukker dan anders, de releases van Soldier’s Heart en Warhaus volgden elkaar vrij snel op, en tijdens de zomer hebben we veel gespeeld, maar ik heb zeker niet het gevoel dat ik ben doorgebroken. Mijn moment is nog niet gekomen.»

HUMO Dan bellen we volgend jaar nog eens terug. Wat mogen we van je verwachten?

Kreusch «Een eigen project – geen nieuwe band, iets persoonlijks. Iets wat ik allang wil doen maar waar ik nu eindelijk aan durf te beginnen. Misschien moet je pas over twee jaar terugbellen (lacht). Het gaat tijd kosten om iets af te leveren wat echt goed is, maar ik weet wat ik wil doen. Heel filmische muziek, veel sfeer. Ik denk aan de films van David Lynch, en de muziek van Angelo Badalamenti. Beetje jazzy, gekke saxofoons… Het mag allemaal redelijk weird zijn, maar wel gegoten in een popsong.»

HUMO En modellenwerk, ga je dat nog doen?

Kreusch «Als het zich aandient. Veel mensen denken blijkbaar dat ik professioneel model ben, maar dat is niet zo. Ik ben niet ingeschreven bij een bureau, mensen spreken me vaak aan via Facebook, en als het me leuk lijkt, doe ik het. Het is easy money, iets tofs om erbij te doen. Voor sommige campagnes krijg je best een goed bedrag, en daarmee koop ik tijd en vrijheid om muziek te kunnen maken.»

HUMO Werk je dikwijls samen met Maarten of hebben jullie isolement nodig om te kunnen schrijven?

Kreusch «Nee, we zitten vaak samen aan onze laptops te werken, het is net fijn om iemand in de buurt te hebben om dingen aan te laten horen. Al kan het ook best frustrerend zijn. Maarten kakt echt nummers, hij kan soms vijf hits op een week schrijven. Bij mij duurt het allemaal wat langer.»

HUMO Wat is het belangrijkste dat je al van hem hebt geleerd?

Kreusch «Dat je enorm zelfverzekerd moet zijn. Je mag geen twijfels hebben, anders durf je niks. En dat de slechte dingen die je maakt nodig zijn om tot de goeie dingen te komen. Je moet gewoon elke dag blijven proberen.» (jub)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234