null Beeld

A Late Quartet

Een goed vertolkt drama met net iets te veel kleffe akkoorden.

Erik Stockman

Sluit uw ogen en fantaseer even met ons mee. U zit in uw beste pak in het karmijnrode pluche van een statige concertzaal. Rond u een zee van ernstige gezichten, smokings, halssnoeren en handen die door gewichtige programmaboekjes bladeren. De muzikanten van het orkest – niet zomaar een orkest, maar één van de meest gereputeerde symfonieorkesten ter wereld – nemen hun plaatsen in op de bühne en stemmen rumoerig, kort maar prachtig, hun instrumenten – de voorbode van iets magistraals.

Iedereen houdt de adem in, de dirigent heft zijn stokje, en ineens barst het orkest los in... een ouverture van ­Wagner? Een symfonie van Beethoven? Nee, ze spelen verdorie het kenwijsje van ‘Familie’! Ziedaar het effect dat ‘A Late Quartet’ op ons had; ziehier een als hoogstaand drama vermomde soapopera. Peter (Christopher Walken), de cellist van het befaamde strijkkwartet The Fugue Quartet, krijgt van zijn dokter te horen dat hij de ziekte van Parkinson heeft.

Prompt beseft hij dat zijn dagen bij het kwartet zijn geteld; hij weet dat hij niet lang meer zal kunnen beschikken over de ragfijne motoriek die je nodig hebt om de cello te bespelen. Het sombere nieuws slaat niet alleen bij Peter in als een bom, maar scheurt ook de fragiele symbiose, zo vitaal voor hun samenspel, tussen de vier virtuozen finaal aan flarden: Robert (Philip Seymour Hoffman) grijpt het moment aan om zijn gal te spuwen op Daniel (Mark Ivanir),­ de eerste violist; de relatie tussen Robert en Juliette (Catherine Keener), de altvioliste, komt loodzwaar onder druk te staan; onderhuidse etterbuilen van onderlinge rancune en afgunst barsten eindelijk open en voor je het weet rollen de vier musici vechtend over de vloer – en dat mag u gerust letterlijk nemen.

De inkijk die we krijgen in het dagelijkse leven van een strijkkwartet maakt van deze debuutfilm van Yaron Zilberman in aanzet een boeiend spektakel (wij kennen althans niet zo veel films die zich in het strijkjesmilieu afspelen) en achteraf heb je zowaar zin om eens iets van Beethoven in je oorschelpen te downloaden (het strijkkwartet nr.14, opus 131 meer bepaald), maar de overdreven melodramatische plotverwikkelingen (Overspel! Jaloezie!) staan in schril contrast met de gesofistikeerde setting – wanneer de eerste violist via de brandladder dient te ontsnappen uit het appartement van zijn veel jongere geliefde, krijgt ‘A Late Quartet’ zelfs even het aanschijn van een ordinaire deurenkomedie.

Tussen de vier acteurs hangt, om maar even in de sfeer van de film te blijven, een harmonieus vibrato, maar op het moment dat Walken – de indrukwekkendste van de vier – tijdens zijn afscheidsconcert rechtveert en zijn ontroerende solomoment beleeft, is alle grandeur en alle klasse allang uit het verhaal verdwenen.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234