null Beeld

A Perdre La Raison

Toen twee jaar geleden aan het licht kwam dat Joachim Lafosse aan een film werkte die onrechtstreeks verwees naar Geneviève Lhermitte, de Waalse moeder die in 2007 in haar woonst in Nijvel haar vijf kinderen één voor één de keel oversneed, belandde de Belgische cineast in het oog van een razende mediastorm.

De Marokkaanse echtgenoot van Lhermitte beschuldigde Lafosse van voyeurisme; de vreemde dokter Schaar, die bij het gezin inwoonde, probeerde in de rechtbank de opnamen te laten verbieden; de familie van de vrouw schreeuwde moord en brand; en het gros van de Waalse journalisten en commentatoren oordeelde dat de verfilming te vroeg kwam, dat het beter was om de zaak te laten rusten.

Maar Lafosse zette door, knipte in alle discretie zijn camera aan, en leverde vorige week in Cannes een film af die behalve akelig beklemmend ook verrassend sereen mag worden genoemd.

De zaak Lhermitte was hoe dan ook gefundenes fressen voor Lafosse: wie ooit ‘Folie Privée’, ‘Nue Propriété’ en ‘Élève Libre’ zag - drie ijzersterke films - weet dat de cineast van nature veel belang stelt in ongezonde gezinssituaties, waarbij de liefde en de passie ieder moment kunnen overslaan in waanzin of hysterie.

In ‘A Perdre la Raison’ observeert hij koeltjes, wars van elke sensatiezucht, hoe drie volwassenen hoe langer hoe meer ineengestrengeld raken in een verstikkende driehoeksverhouding: het koppel Mounir en Murielle, en dokter André, een enigmatische grijsaard die zich – om redenen die nooit echt worden uitgeklaard – nét iets te vaderlijk gedraagt en zich aan het gezin vastzuigt als een schelp op een stuk rots: hij laat het stel gratis in zijn huis wonen, bezorgt Mounir een job in het dokterskabinet, betaalt het trouwkleed, en gaat doodleuk mee op huwelijksreis.

Tot de depressief geworden Murielle genoeg krijgt van de alomtegenwoordige doc en door het lint begint te gaan.

Emilie Dequenne (‘Rosetta’) en Tahar Rahim zijn erg goed in hun rollen, maar het beste aan ‘A Perdre la Raison’ is de vertolking van Niels Arestrup (die in ‘Un Prophète’ van Jacques Audiard ironisch genoeg de mentor van Rahim vertolkte): hij zet André niet neer als een dokter-uit-de-hel – zulke simplistische karakteriseringen zijn niet aan Lafosse besteed – maar als een ondoorgrondelijke man die er gewoon altijd ís – een dokter van eeuwige wacht.

Het gevoel van claustrofobie dat in het huis hangt is bijwijlen ondraaglijk, maar toch is er iets aan de aanpak van Lafosse dat blijft knagen. Om de naderende verstandsverbijstering voelbaar te maken, grijpt de cineast af en toe naar ietwat sentimentele tafereeltjes – bijvoorbeeld: Murielle die in de auto in tranen losbarst.

Voorts is de film visueel niet zo interessant en gaat de opbouw naar de moorden, hoe afschuwelijk ook, gebukt onder een soort onvermijdelijke saaiheid; ’t is alsof Lafosse bang was om te veel stijl in zijn film te leggen. Het eindresultaat is zeker oké, maar minder aangrijpend dan verwacht.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234