A Prairie Home Companion

Robert Altman heeft het eigenlijk nog verrassend lang uitgezongen. Zijn lever was allang aan flarden gezopen, zijn hart kapotgewerkt, zijn snikkel stukgezogen door ontelbare hoertjes. En toch eenentachtig geworden! Dronkaards hebben misschien het eeuwige leven niet, maar gezegend zijn ze verdomme wél.

Zijn doodsmare, 'A Prairie Home Companion', speelt vanaf deze week in de zalen. Kijken naar Altmans laatste film - wij zagen hem de dag na zijn overlijden - is een erg vreemde, ontroerende en bijna plechtige ervaring: alsof je de uitvaart van een dierbare bijwoont. Het verhaal, dat helemaal in het teken staat van afscheid nemen, steekt boordevol weemoedige voortekenen en omina - alsof Altman op de set voorvoelde dat dit zijn laatste zou worden. Er waart zelfs een Engel Des Doods in rond.

Altman neemt ons mee achter de schermen van 'A Prairie Home Companion', een legendarische Amerikaanse variétéshow - een soort Jos Bosmans-countryspektakel - die voor de laatste keer wordt opgevoerd: de schouwburg wordt immers afgebroken. In zijn inmiddels zo vertrouwde freestyle laat de cineast zijn camera heen en weer fladderen tussen de backstage, waar Kevin Kline mijmert over de tijd van toen, en het podium, waar Meryl Streep en Lily Tomlin met een vuistdik Midwestern-accent fijne countryliedjes ten gehore brengen en waar de zingende cowboys Woody Harrelson en John C. Reilly op de ukelele tekeergaan. Achter de coulissen dwaalt intussen een mysterieuze dame in een hagelwitte regenjas rond (Virginia Madsen): The Dangerous Woman, oftewel de Engel des Doods. 'De dood van een oude man is geen tragedie,' zegt ze op een bepaald moment, maar haar woorden bieden maar weinig soelaas. Toegegeven, als Altman nog in leven zou zijn, zouden we dit soort achteloos uitgesproken zinnetjes waarschijnlijk niet eens echt opmerken, en zouden we deze film misschien alleen maar gezellig hebben gevonden. Maar Altman is dood, en zijn heengaan verleent aan 'A Prairie Home Companion' een doordringende, zielsontroerende postmortem-nostalgie. Dat is mooi, maar ook droef, even droef als de wintermaanden die ons nu te wachten staan.

In de laatste scène - de allerlaatste scène van de allerlaatste film van Robert Altman - stapt The Dangerous Woman geheimzinnig glimlachend op de lens van de camera af. Haar stralende witte regenjas vult het hele bioscoopscherm, waarna de aftiteling begint te lopen - voor de laatste keer. Meneer Altman, u was een groot cineast, en vanavond en morgenavond en de avond daarna heffen we de rijkgevulde glazen op u.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234