AC/DC - Black Ice

'Black Ice' begint indrukwekkend: eerst ontploft de rechterspeaker, seconden later is ook de linker aan de beurt.

Oudere broer George Young, die acht jaar geleden (nooit nam AC/DC een langere pauze tussen twee platen) nog achter de knoppen zat voor 'Stiff Upper Lip', moest plaatsruimen voor Rick Rubin N°2: Brendan O'Brien, bekend van zijn werk met uiteenlopend volk als Springsteen, Dylan, Pearl Jam, The Offspring en Limp Bizkit, en dat levert het soort bombast op dat we van geen enkele andere groep dan AC/DC verdragen.

Ook nieuw is dat zanger Brian Johnson voor het eerst sinds 'Blow Up Your Video' uit 1988 weer de songteksten heeft geschreven. Toen verklaarde hij: 'Ik heb alles gezegd wat ik weet over drank en vrouwen, vanaf nu mogen Malcolm en Angus de lyrics voor hun rekening nemen.' Maar anno 2008 heeft hij een nieuwe muze, rock-'n-roll genaamd, en die inspireerde hem tot songtitels als 'Rock N Roll Train', 'She Likes Rock N Roll', 'Rock N Roll Dream' en, enigszins buiten categorie, 'Rocking All the Way'.

Voor het overige is alles nagenoeg bij het oude gebleven. 'Black Ice' begint net als alle andere platen van AC/DC met de single, 'Rock N Roll Train', en wat volgt klinkt de eerste drie, vier luisterbeurten als één langgerekte riff waarover Brian Johnson nog maar eens bewijst dat niemand beter een stervend varken neerzet dan hij. Pas bij het aanbreken van sixpack nummer vijf - we schrijven één dag later, mind you - begonnen wij een aantal nuances waar te nemen.

Zo meenden wij in 'Big Jack' een vrolijke versie van de riff van 'Gimme Shelter' te herkennen; in het geweldig catchy 'Decibel' (een beetje het vervolg op 'Let There Be Rock') hoorden wij ouwe ZZ Top die aan de slag gaat met het themaatje van 'You Can Leave Your Hat On'; en in 'Money Made' zitten een stel riffs die perfect op 'Back in Black' hadden gekund. Bij 'Rocking All the Way' moesten wij wéér aan ZZ Top denken, omdat Brian Johnsons stem exact klinkt als die van Billy Gibbons, waarmee hij aantoont meer aan te kunnen dan dat gekeelde varken alleen. Ook in 'Stormy May Day' (verslik u niet in uw Jupiler, AC/DC-fans van het eerste uur: Angus Young hanteert hierin de slidegitaar!) laat Johnson horen weliswaar nog geen soulzanger te zijn, maar toch steeds dichter in de buurt te komen van het torenhoge niveau van zijn illustere voorganger Bon Scott.

In 'Rock N Roll Dream' overklast AC/DC zichzelf: van dit kaliber hoorden we niks meer van hen sinds 'Back in Black'. 'Deep water all around me...' opent Johnson, en de eerste paar maten zijn swamprock straight from the bayou, gevolgd door een traag (toch naar AC/DC-normen), onheilspellend riff-fest waarin de good times plaatsmaken voor een voorzichtige vorm van introspectie. En is dat galm op de stem?!

Helaas is het niet al glorie op 'Black Ice'. Als Johnson thematisch even afwijkt van zijn favoriete nieuwe onderwerp, zoals in 'Anything Goes', gaat het vlug de foute kant uit. We geven u graag de zelfs naar AC/DC-normen zeer eenvoudige plot mee: 'There she goes, she goes / And nobody knows'. En 'War Machine', 'Smash N Grab' en afsluiter 'Black Ice' moeten het doen met te brave, inferieure riffs en niet veel meer. Maar over de hele lijn dus een min of meer - slik! - verrassende AC/DC-plaat. Hadden wij al gezegd dat-ie in Guitar Hero nóg beter klinkt?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234