null Beeld

AC/DC - Rock or Bust


Door een technische fout is de AC/DC-recensie van 'Rock or Bust' vandaag in Humo in monokiniversie verschenen, waarvoor onze excuses. Hier treft u de volledige recensie in al zijn glorie aan.
AC/DC is na een arm nu ook een been kwijt. Bon Scott, de beste AC/DC-zanger ooit, overleed in 1980; Malcolm Young, oprichter, songschrijver, ritmegitarist en motor van de groep, zit sinds september in een instelling een eind weg te dementeren. Maar niets krijgt AC/DC klein, en met twee protheses van jewelste hebben ze toch weer een nieuwe plaat gemaakt. ‘Rock or Bust’, nummer 16 volgens de tellers.

De hoes is overigens bijna een exacte kopie van ‘Black Ice’, nummer 15, en ook de producer is dezelfde: Brendan O’Brien, fan en vakman. ‘Rock or Bust’ is de kortste plaat die AC/DC ooit gemaakt heeft, twee minuten korter dan ‘Flick of the Switch’, waar ‘Rock Or Bust’ hopelijk niet nog een tweede record van afsnoept: ‘Flick of the Switch’ is arguably ook de slechtste plaat die AC/DC uit de mouw heeft geschud. ‘Bedlam in Belgium’ stond erop, dat was dan weer wel leuk voor ons.

‘Rock or Bust’ begint met ‘Rock or Bust’: een lekkere riff als was het 1979, en Stevie Young die laat horen dat er om Malcolm nu ook weer niet zo hard getreurd hoeft te worden. Nog niet. Exact hetzelfde kan gezegd worden van ‘Play Ball’, en meteen hebben we de twee songs die er met kop en schouders bovenuit steken gehad.

Wat volgt zit nog steeds vol degelijke riffs, flitsende solo’s en teksten waarin ‘car’ gegarandeerd rijmt op ‘bar’, ‘ball’ op ‘wall’, en ‘rockin’ op ‘rollin’, maar blijft compositorisch in gebreke. Als je de eerste strofe hebt gehoord, ken je vaak meteen de hele song, terwijl er in de strafste AC/DC-songs altijd nog íéts gebeurde waardoor die geweldige riff een fantastisch song werd. We’re talking ‘Live Wire’, ‘Let There Be Rock’, ‘Down Payment Blues’, ‘Riff Raff’, ‘Touch Too Much’, maar ook – voor u ons weer van Bon Scottisme beschuldigt – ‘Hells Bells’, ‘You Shook Me All Night Long’ en ‘Thunderstruck’.

De enige song die verderop nog wat reliëf aan de plaat geeft, is ‘Rock the Blues Away’, een car song die wat van CCR heeft, maar met iets vileinere verbeelding evenzeer akelig dicht in de buurt van Mötley Crüe te plaatsen valt.

‘Rock Or Bust’ hoort niet in de top-10 met beste AC/DC-platen, maar het is ook geen plaat waarvoor ze zich – zeker gezien de omstandigheden - moeten schamen. Alleen al het feit dat ze voor de zestiende keer met weer elf nieuwe AC/DC-titels op de proppen zijn gekomen, verdient respect. ‘Rock the Blues Away’, hadden ze die écht nog nooit gebruikt? ‘Rock the House’? Echt niet? ‘Hard Times’? The Scabs waren eerst.

Drie sterren uit eerbied, maar ik heb genoeg AC/DC-platen nu. Nog een wereldtournee of drie en dan de geschiedenis in. Voor er ook nog een plaat zonder Angus komt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234