null Beeld

Adele - 21

Bekentenis: stilletjes heb ik het altijd gehad voor Adele , de minst coole van alle Britse blue- eyed soul-zangeressen, dat wat dellerige dikkertje met die pruillip en die veel te luide lach.

Katia Vlerick

Alleen jammer van haar songs, en vooral: hun brave geluid. Neem de vlakke productie van de single 'Chasing Pavements', op debuut '19' uit 2008: die ballad had toch véél te weinig power om van Adele een waar homo-icoon te maken? Terwijl ze voor die gegeerde status wel degelijk de stem, de tragiek en de algehele tackiness heeft.

Het klonk me dan ook spannend in de oren dat ze het vliegtuig had genomen naar Amerika om er te werken met Rick Rubin , 'de blanke heiland van de hiphop', 'de man van de zware metalen' en 'de svengali van de bejaarde Johnny Cash '. '21' begint ook veelbelovend, met twee songs die een rootsyer, sexyer, zelfs dierlijker geluid laten horen: de door ritmische ow-wow-ow-wow's voortgestuwde melodramatische single 'Rolling in the Deep' en vooral de dampend hete lap neorhythm-and-blues 'Rumour Has It' .

Die tweede song is het beste wat Adele tot nog toe op plaat heeft gezet: een pal op het middenrif mikkende, fysieke klepper die doordendert op keiharde drumslagen en snelle handclaps, en waarin haar stem een bezwerende, zelfs voodooachtige allure krijgt.

Sound en sfeer komen behoorlijk dicht in de buurt van de mystiek die Alison Krauss en Robert Plant (met de hulp van T Bone Burnett ) in 2007 vastlegden op 'Raising Sand' - het kan niet anders of Adele heeft goed naar die moderne klassieker geluisterd.

Raar: meteen erna krijgen we de middle-of-the-road-ballad 'Turning Tables' , het soort song waarin de Celine Dion s van deze wereld graag hun stembereik etaleren, en track vier, 'Don't You Remember' , is ook al zo'n toonladdermonster. Gedaan met de rootsy soul.

De rest van '21' wisselt degelijke maar weinig gewaagde contemporaine swingpop ('Set Fire to the Rain' , 'He Won't Go' ) af met aardige pianoballads waarin Adele aan gospel doet ('Take It All' en 'One and Only' ) en nog meer toonladdermonsters (de zwakke cover van 'Lovesong' van The Cure , de schreeuwhorror 'Someone Like You' ).

'Een ratjetoe van stijlen' heet zoiets. Ik heb er alleen de heetste brokken uitgehaald, maar die waren wél om je vingers bij af te likken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234