null Beeld

Adele (superette De Fruitkorf)

‘Jawél! Je zal zien!’ Toegegeven, we waren sceptisch toen Brigitte van De Fruitkorf aankondigde welke Grote Naam de vijftigste verjaardag van haar superette zou opluisteren.

Niet Luc Steeno, niet Willy Sommers, zelfs niet de opgeboende tronie van Christoff. Niemand minder dan Adele zou volgens Brigitte, mede dankzij de voorzitter van de plaatselijke Davidsfonds-afdeling, de feestelijkheden opleuken. Zo kwam het dat we ons op de vooravond van Adeles hopeloos uitverkochte concertreeks in het Sportpaleis in een onooglijk uithoekje van la flandre profonde bevonden – wachtend op iemand die al dan niet op Adele Adkins zou lijken.

Sceptisch, dat waren we dus. Tot plots, amper vijf minuten na het uur vermeld op de her en der opgehangen affiches (‘50 jaar De Fruitkorf! Met optredens van: Adele, DJ Lange Rottiers’) een sneeuwwitte limousine de krappe dorpsstraat indraaide en halt hield voor de deur. Warempel! Een vrouw in glitterjurk stapte uit, omhelsde Brigitte van de Fruitkorf en besteeg vervolgens het geïmproviseerde podium – zes bakken Jupiler en een stelletje planken – in het midden van de winkel om meteen in een a-capellaversie van ‘Chasing Pavements’ te ontsteken. Geen twijfel mogelijk: dat timbre! Die kracht! Dit wás Adele. En wij waren erbij.

undefined

null Beeld

Wie zoals wij het geluk heeft om Adele van dichtbij mee te maken – we wensen het u toe daar in het Sportpaleis, maar we vrezen ervoor – leert vooral een ándere Adele kennen: meer ontspannen, die eeuwige geruchten van podiumvrees die haar al een carrière lang achtervolgen zijn een lachertje. Stouter ook: toen achterin de winkel een oudere heer met witte golfpet wat honend ‘Hello’ wou aanvragen – maar dan de Lionel Richie-versie – en er een ongepaste opmerking over haar gewicht aan toevoegde, liet ze niet na de verantwoordelijke te bedanken met een fraaie, van diamanten ring voorziene middenvinger. Niet dat ze zoiets nodig had om sceptici het zwijgen op te leggen: toen ze ‘Someone Like You’ aanhief, kon je de harten in het kleine publiek werkelijk hóren breken. De sowieso al onleesbare hanenpoten in ons notitieboekje liepen uit bij het vocht van zoveel geplengde tranen op papier - dat Brigitte ondertussen uien begon te versnipperen ter demonstratie van haar nieuwe collectie keukenmesjes hielp ook al niet. Ook gezien: dat Adele van dichtbij bekeken een beginnende baardgroei torst. Al moeten we toegeven dat wij er ook niet al te beminnelijk uitzagen onder dat TL-licht. Wie zonder zonde is, werpe de eerste steen.

Hoogtepunten? Het zou makkelijker zijn te vragen naar de momenten waarop Adele teleurstelde, dan konden we tenminste kort zijn. Wat te zeggen van haar traditionele Dylan-cover ‘Make You Feel my Love’? Was dat niet - jawel! - Bawb hemzelve die daar plots de kop van tussen de zuivelrekken porde om gastvocalen te leveren, en die vervolgens van de speciale Fruitkorf-feestkorting gebruikmaakte om tegen halve prijs twee kratten volle melk naar buiten te sleuren? En ja, even was er ontsteltenis toen een ongenode Axl Rose ermee dreigde Adele te zullen vervangen. Maar dankzij het kordate optreden van enkele publieksleden kon die rooie dwerg al snel weer ontzet worden. De barmhartige Samaritanen werden bedankt met een freejazzversie van ‘Highway to Hell’.

Volgde: een hartverscheurend 'Hello' - Adèles gsm was namelijk beginnen te rinkelen. Het was de boekhouder: alwéér platinum voor ‘25’ - in Oeganda deze keer! Eén radslag later, plus een wat jammerlijke poging om zich achter de vleestoog te verbergen (probeer maar eens uit het zicht te verdwijnen als je geen deftige backstage hebt) waren we aan de bisronde toe. Een prachtversie van ‘Rolling in the Deep’, gevolgd door ‘Set Fire to the Rain’: die uithalen, die meteorologische voorspellingen! En toen was het voorbij. Even snel als ze verschenen was, verdween Adele Adkins weer. Een beleefde buiging, gierende banden onder de witte limousine, en weg. Wat een exit. Wat een vrouw.

Succes wekt jaloezie op, zo bewees de dj die de avond zou afronden, en die bij hoog en bij laag beweerde dat we niet de echte Adele aan het werk gezien hadden, maar in de plaats onze beate bewondering hadden vergooid aan een Davidsfonds-voorzitter in drag - ‘Hij stond daarnet nog naast me aan het pissijn! Glitterjurk en al!’ Onzin. Wij wéten wat we gezien hebben, en het was onze vier sterren waard. Aan zij die gaan kijken in het Sportpaleis: wij groeten u, en geven u de raad uw tickets te bewaken met uw leven.


Tweet

undefined

null Beeld
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234