Adoptie en Facebook

Vroeger waren de biologische moeders van adoptiekinderen letterlijk afstandsmoeders: ze hadden hun kind afgegeven, vaak meteen na de geboorte, en vernamen er daarna zelden of nooit meer iets van. Dat is drastisch aan het veranderen, met dank aan vriendensites als Netlog en Facebook. Als je kind maar twee muisklikken verwijderd is, dan vergt het zelfbeheersing om níét op zoek te gaan. En als je het gevonden hebt: om geen contact op te nemen.

7 januari 2009: windstil, glashelder, min 11 graden. Er ligt sneeuw. Omstreeks twee uur 's nachts sluipt Yannick de slaapkamer van zijn adoptiemoeder Joke binnen om haar autosleutels te pikken. Hij heeft nog maar net een voorlopig rijbewijs. Door de vrieskou, over spekgladde wegen, rijdt hij in het holst van de nacht vijftig kilometer ver. Bestemming: Tamara, zijn halfzus, die hij net tevoren via het internet heeft opgespoord. Op de computer van zijn moeder had hij twee namen gevonden die hem bekend voorkwamen: Chantal en Tamara. Zo heetten - dat wist hij - zijn biologische moeder en haar dochter bij een andere man. Hij had Tamara gemaild; zij had teruggemaild, en toen was gebleken dat ze inderdaad zijn halfzusje was. De drang om haar te zien was zo sterk dat hij niet tot de volgende ochtend kon wachten. Toen hij midden in de nacht bij Tamara aankwam, moest haar man zijn auto parkeren - parkeren, dat kon Yannick nog niet.

HUMO Was het voor jou moeilijk om je biologische moeder te leren kennen, Yannick? Wat zég je tegen zo iemand?

Yannick «Ik noem haar Chantal.»


HUMO Ik bedoel: wat zeg je nadat je hebt kennisgemaakt?

Yannick «We hebben het veel over vroeger gehad. Wel plezant dat ze dat allemaal wil vertellen tegen iemand die ze nooit gezien heeft. Nu praat ik tegen haar als tegen een vriendin.»


HUMO Wat waren de dingen die je echt wilde weten?

Yannick (na een lange stilte) «Het waarom. Hoe is het gebeurd? Hoe zag mijn vader eruit? Dat soort dingen.»


HUMO Was het een prettig contact?

Yannick «Ja, eigenlijk wel.»


HUMO En vond zij het zelf vervelend?

Tamara «Ik denk dat ze het wel fijn vond - ze heeft er toch nooit een probleem van gemaakt. Ze is heel blij voor Yannick en voor mij dat het zo goed gaat tussen ons.»


HUMO In hoeverre willen jullie nu bij elkaars leven betrokken raken? Hebben jullie daarover gepraat?

Yannick «Ja, dat is het moeilijkste. Helemaal in het begin heeft Chantal tegen mij gezegd: 'Doe waar jij je goed bij voelt.' Ze zei ook: 'Nadat ik je had afgestaan, heb ik nooit meer contact opgenomen met je adoptieouders om te weten hoe je het maakte.' Ze wilde mij zelf laten beslissen of ik haar nog ooit wilde zien.»


HUMO Veel geadopteerde kinderen blijven zitten met een soort boosheid tegenover hun natuurlijke moeder. Jij ook?

Yannick (aarzelt) «Ergens wel. Dat heb ik nooit tegen haar gezegd, want het is misschien een beetje egoïstisch, maar: waarom heeft zij mij niet opgevoed en mijn twee zussen wel? Maar ik ben heel goed terechtgekomen. Als Chantal me had opgevoed, zou ik niet weten wat er van mij zou zijn geworden.»


Tamara «Dan was het niet goed met hem afgelopen, dat weet ik honderd procent zeker. Mijn zus en ik hebben altijd in instellingen gezeten, en mijn zus is grotendeels bij mijn grootouders opgevoed. Een paar jaar geleden is Yannick erg ziek geweest: bij ons had hij dat niet overleefd, denk ik. Als ik dat dan vergelijk met Joke en haar man...»

Het volledige artikel leest u in Humo 3658 van dinsdag 12 oktober 2010.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234