Afgekickte snoeper: de wedergeboorte van Alice Cooper

Op het podium laat hij zich onthoofden en bedrijft hij de liefde met een slang, in het echte leven is Alice Cooper een gelovig man die bijna elke dag op de golfbaan staat. Volgend jaar wordt de Amerikaanse legende 70, over twee weken staat hij met zijn nieuwe album ‘Paranormal’ op de Lokerse Feesten. Op bezoek bij de peetvader van de shockrock: ‘Het personage Alice Cooper laat ik al dertig jaar niet meer toe in mijn leven.’

'Golf heeft mijn leven gered'

Vincent Damon Furnier groeide op als zoon van een predikant uit Phoenix, Arizona, en werkte zich van slimme maar verlegen tiener op tot de ultieme nachtmerrie van Amerikaanse ouders. Als Alice Cooper bezong hij op ‘School’s Out’, ‘Killer’, ‘Billion Dollar Babies’ en ‘Welcome to My Nightmare’ de meest gewelddadige zaken: moord, verkrachting en dronkenschap – precies de dingen waarvoor zijn vader elke dag in de kerk zijn volgelingen waarschuwde. Maar de wereld ging pas echt tekeer toen Cooper op het podium zijn eigen sodom en gomorra creëerde, met slangen, halfnaakte vrouwen en zelfs een guillotine.

Met het succes kwam ook de gekte. Alice Cooper dronk niet, hij zóóp, liters per dag. John Lennon liet ooit in een interview vallen dat hij nog niemand zoveel bier had zien hijsen. Ook Bob Dylan en Elton John wisten het zeker: deze man zou niet oud worden. Ruim 45 jaar later zitten we echter tegenover elkaar onder de Californische zon en Cooper ziet er op zijn 69ste nog uitstekend uit. Hij is langer dan je verwacht. Zijn hagelwitte en rechte gebit steekt behoorlijk af tegen de gitzwart geverfde haren. Zijn donkere huid verraadt zijn Siouxsie-afkomst. Het grote zilveren kruis om zijn nek bedekt haast zijn smalle torso; een lang zwart zijden overhemd, taps aflopende broek en schattige witte instappertjes maken het plaatje af. De tol van de afgelopen wilde decennia blijkt alleen als Cooper na een vriendelijke begroeting vraagt ‘of je even het bankje onder mijn rechtervoet zou kunnen schuiven. Ik heb last van een ontsteking in mijn knie.’

HUMO Ik hoorde je net tegen je manager zeggen dat je 2.000 dollar had gewonnen op een gokautomaat. Grappig, voor iemand met een verleden vol verslavingen.

Alice Cooper «Ja, dat ding blééf maar munten uitkeren, ik schaamde me voor de mensen om me heen. Maar tegenwoordig slaag ik er wel in om met de winst weg te lopen. Vroeger niet. Toen bleef ik doorgaan. In de jaren 70 had ik een vast patroon. Elke ochtend stond ik op en liep ik naar het toilet om over te geven. Daarna dronk ik drie flesjes bier leeg en de dag kon beginnen. Het ging uiteindelijk fout tijdens een tournee in 1977, toen ik opeens bloed moest overgeven. Niet een klein beetje maar een hele plas. Kijk, bloed kotsen op een podium is cool, maar in de toiletpot van een kamer van de Holiday Inn niet echt. Uiteindelijk ben ik door mijn vrouw Sheryl en mijn producer Bob Ezrin naar een afkickkliniek in de buurt van New York gebracht. Na een paar weken was ik afgekickt.»

HUMO Daarover maakte je in 1978 ‘From the Inside’, met de hit ‘How You Gonna See Me Now’. Maar op het moment dat die plaat uitkwam, was je alweer stevig aan het drinken.

Cooper «Eigenlijk is het toen pas echt fout gegaan. Na die korte nuchtere periode ben ik helemaal doorgeslagen: twee flessen whisky en een half kratje bier per dag was normaal. Het probleem was dat ik geen problematische zatlap was: ik bleef platen maken en kwam bij elk concert netjes opdagen. Maar van de vier platen die ik toen opgenomen heb, herinner ik mij nauwelijks nog iets. Door de drugs – want ik beperkte me niet tot drank – viel ik ook enorm af. Als ik foto’s uit die tijd terugzie, krijg ik nog altijd een hartverzakking. Ik keek in 1983 letterlijk de dood in de ogen. Ik had op dat moment geen keuze: als ik niet voorgoed zou afkicken, was het over en uit. Uiteindelijk hebben mijn moeder, Sheryl en mijn vroegere high school-coach Emmett Smith mij afgevoerd naar een ziekenhuis.»

HUMO Hoe keek je vader daar eigenlijk tegenaan, als dominee?

Cooper «Hij was in zijn jonge jaren ook een alcoholist, tot hij besloot om dominee te worden. We verhuisden van Detroit naar Phoenix en daar begon ons gezin een nieuw leven waarin voor alcohol geen plaats meer was. Uiteindelijk heb ik precies hetzelfde traject afgelegd als mijn vader. Na mijn tweede afkickperiode heb ik een aantal jaren maar één ding gedaan: golfen. En dan echt op een krankzinnige manier, elke dag 10 uur aan één stuk, 36 holes. Ik kreeg uiteindelijk allerlei ontstekingen in mijn arm vanwege de overbelasting, maar na een jaar had ik wél een handicap van 9. Dat is ook mijn probleem: in alles waar ik verslaafd aan raak, blijk ik extreem goed te zijn (lacht). Nu zit ik zelfs rond de 5 en dat is eerlijk gezegd absurd goed voor een amateur. Maar achteraf bekeken heeft golf mijn leven gered.»

HUMO Heb je nog meer uit de hand gelopen hobby’s?

Cooper «Messen werpen. Daar ben ik jaren terug op tournee mee begonnen. Uiteindelijk gooide ik zo goed dat ik door organisatoren van messenwerpwedstrijden in Amerika werd gevraagd om mee te doen. En ik ben verslaafd aan karatefilms. Tijdens deze tournee heb ik zeker 6.000 karatefilms mee, en vóór elk concert kijk ik er eentje. Het zijn de simpele dingen die mij in leven houden.»

HUMO Dat kun je wel zeggen. Je was de wildste van allemaal, maar veel van je oude vrienden zijn dood. Keith Moon, Harry Nilsson, Jimi Hendrix, Jim Morrison…

Cooper «Toen ik vanuit Phoenix in Hollywood terechtkwam, was Jim Morrison de eerste die ik tegenkwam, en hij introduceerde mij in het nachtleven. Een superaardige en uiterst slimme kerel, maar niet iemand die garant staat voor een gezond bestaan. Begin jaren 70 ging ik regelmatig met John Lennon, Keith Moon en Harry Nilsson zuipen. Ik dronk het meest maar bleef ook het langst nuchter. Wij noemden onszelf de Hollywood Vampires. Vandaar de naam van het groepje dat ik een paar jaar geleden oprichtte met Johnny Depp en Joe Perry van Aerosmith

HUMO Toen je eerste plaat ‘Pretties for You’ in 1969 uitkwam, zei uitgerekend je vriend en ontdekker Frank Zappa dat hij jouw muziek te weird vond om te produceren. Bijna 50 jaar later ben je een rockmiljonair met talloze hits op zijn naam.

Cooper «Maar Frank had ook gelijk. Wat wij destijds deden, was zó onconventioneel, zó idioot. Eigenlijk was het gewoon lelijk. We zaten ook helemaal niet in de muziek om rocksterren te worden. We waren vijf wilde, onorthodoxe jongens uit Phoenix die lol wilden hebben. Maar dat laatste liep een beetje uit de hand. Het succes van dat debuut is vooral de verdienste van producer Bob Ezrin, die alle chaos in goede banen kon leiden.»

HUMO Diezelfde Ezrin heeft je nieuwe album ‘Paranormal’ geproduceerd, een plaat waarop ook drie bandleden van het eerste uur meedoen.

Cooper «Ik heb altijd contact gehouden met hen. We zijn destijds ook niet met ruzie uit elkaar gegaan, het was gewoon óp. Maar als we samen spelen, hoor je nog altijd die ruige vunzigheid van toen.»

HUMO En U2-drummer Larry Mullen Jr. speelt mee op bijna alle tracks. Wat een combinatie!

Cooper «Ik wist dat hij al sinds zijn jeugd een fan is, en toen Ezrin hem benaderde, zei hij meteen ‘ja’. Hij heeft het ook geweldig gedaan. Grappig is wel dat Larry eerst alle teksten wilde lezen vóór hij de studio in ging. Dat had ik nog nooit meegemaakt, maar blijkbaar eist hij dat ook bij U2

HUMO Bob Dylan noemde jou ooit een erg onderschatte tekstschrijver.

Cooper «Dat was aardig van hem en er zijn absoluut teksten waar ik trots op ben. Tijdens deze tournee breng ik de song ‘Pain’, uit de plaat ‘Flush the Fashion’ uit 1980. Daarin zing ik: ‘I’m the salt in the sweat on the cuts of the slaves. I was the wound in the side while Jesus prayed. I was the filthtiest word at the vandalized grave.’ Die woorden zing ik nog altijd met dezelfde haat en bitterheid als toen ik ze destijds schreef.

»In mijn alcoholdagen liet ik het personage Alice Cooper ook toe tot mijn echte leven, maar nu al dertig jaar lang niet meer. Nu zit er een gelovige christen tegenover je die op het podium zijn eigen hel op aarde creëert. Alleen is de wereld zelf steeds meer in de handen van de duivel gevallen. Toen ik mezelf voor het eerst zogezegd liet onthoofden op het podium, stond iedereen op zijn kop. Maar nu kun je op het internet iemand écht onthoofd zien worden. Dan vraag je je af: wat moet ik nog doen om mensen te shockeren?»

‘Paranormal’ komt uit op 28 juli. Alice Cooper staat op zondag 6 augustus op de Lokerse Feesten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234