null Beeld

Afgunst: schrijver Tim Parks belijdt in Brugge zijn favoriete zonde

De zeven hoofdzonden blijven een uitstekende formule om de menselijke ziel te verkennen. Het nieuwe literatuurfestival BruTaal pakt uit met ‘De Zonde van…’, een avondvullend programma over de zeven hoofdzonden. Het nieuwe verhaal van Tim Parks, over afgunst, krijgt u hier in avant-première: ‘Erotische plaatjes tuimelden door zijn brein, hij móést zondigen.’

Nadat Marion haar verhouding had opgebiecht, besloot het koppel samen op retraite te gaan in een boeddhistisch meditatiecentrum. Het idee was dat ze door tien dagen celibaat, stilte en veganistisch voedsel het verleden konden uitwissen en een nieuwe start maken met hun huwelijk. ‘Een soort loutering,’ zei Marion. Ze leek enthousiast. Ze zei dat ze blij was dat Charles erachter was gekomen en dat het nu voorbij was.

De retraite vond plaats in een omgebouwd landbouwbedrijf in de winderige heuvels van Northumberland. Het was juni, maar fris. De mannen sliepen beneden, op matten. De vrouwen boven. Achttien zielen in totaal. Om vier uur ’s morgens ging er een bel waarna de mediteerders zich een weg zochten door het druilerige donker over een modderpad dat naar een gerenoveerde schuur leidde waar een zwarte Boeddha gezeten was op een gouden lotusblad, wierook werd gebrand en zes monniken in saffraanrode gewaden leiding gaven aan de sessie. Daar zaten ze met gekruiste benen op een kussentje, in rijen, de mannen links, de vrouwen rechts, en leerden ze op hun adem te letten, de pijn van het bestaan te aanvaarden en zichzelf vrij te maken van opstapelend karma.


Tandarts in bed

Charles ging aan de rechterkant zitten van de laatste rij aan de mannenkant; zo kon hij Marion zien zitten aan de linkerkant van de eerste rij aan de vrouwenkant. Wat was het raar om de hele dag bij elkaar te zijn, maar niet te spreken. Niet dat hun gesprekken de laatste tijd bijzonder liefdevol waren geweest, ze leken eerder klem te zitten in een permanente worsteling. Nu was dat plotseling voorbij en was er alleen nog die mooie veertigjarige vrouw in een wijde linnen broek en witte trui die een meter of drie verderop zat, aan de andere zijde van de leegte die de scheiding der seksen symboliseerde.

En wat was het moeilijk om stil te zitten! Charles had in diverse yogaklasjes weleens een minuut of twintig gemediteerd. Maar twee volle uren voor het ontbijt was een uitdaging van een andere orde. Om nog maar te zwijgen van de resterende zes uur per dag. Hij had last van verkrampte voeten, brandende knieën, een pijnlijke rug. Al die pijn, verzekerde de retraiteleider hun, zou vervagen en oplossen als ze erin slaagden hun hoofd vrij te maken van gedachten en al hun aandacht te richten op ademen en zijn.

Maar Charles kon zijn hoofd niet leegmaken. Hoe meer pijn hij had, hoe sneller zijn gedachten gingen. En waar hij over nadacht, was Marion. Hij dacht aan de verhouding die ze had gehad. Elke dinsdag- en donderdagavond, had hij ontdekt, wanneer ze zogenaamd naar pilates was, lag ze eigenlijk in bed met haar tandarts. Die acht jaar jonger was dan zij! Charles was niet jaloers op de man en zag hem niet als rivaal. Hij had alleen ook wel zin in wat wellust alvorens hun huwelijk weer op te peppen. Met Sandra van de marketingafdeling misschien. Of met het slanke meisje dat achter Marion zat, met de zwarte krulletjes en het pruilmondje.


Sla om halfzeven

Toen hij om halfzeven uit zijn lijden werd verlost, laadde Charles zijn bord vol bij het ontbijt. Na een ochtend die een eeuwigheid leek, propte hij zich vol bij de lunch. Zijn vraatzucht was gênant. Opkijkend van zijn bord, zag hij Marion aan een blaadje sla knibbelen. Ze leek volstrekt op haar gemak. Ze glimlachte kalm als van een grote afstand.

‘Concentreer je op je adem wanneer die je neus binnenkomt en weer verlaat,’ adviseerde de monnik voor de zoveelste keer. Het lukte Charles niet. Hij kon zich helemaal niet concentreren. Hij deed zijn ogen open en keek naar zijn vrouw. Ze zat kaarsrecht overeind. Ze was uiterst sereen. Ze is zo sereen omdat ze haar portie vuiligheid heeft gehad, dacht Charles. Hij begeerde het slankere, knappere, jongere meisje achter haar. Erotische plaatjes tuimelden door zijn brein. Maar hij walgde er ook van en begeerde de nieuw verworven sereniteit van zijn vrouw. Ze had bijna iets non-achtigs. Hij begeerde de gelukzaligheid op haar gezicht toen ze opstond na uren mediteren. Maar dat kan pas komen als ik dat meisje heb gehad, dacht Charles. Hij móést zondigen. Lust en walging wisselden elkaar af als het vuur dat eerst in zijn dijen brandde en daarna in zijn ruggenmerg. Heen en weer, heen en weer. Zijn vrouw had plezier gehad van haar zonde, en nu genoot ze van haar nieuwe zuiverheid. Wat een geluk! En hier zat hij, met kwellend smerige gedachten, brandend van afgunst, en hij had nergens van genoten.

Tien dagen leefde Charles in deze gepijnigde toestand, onmachtig om ook maar één minuut stil te zitten.

‘Schat,’ zei ze na afloop, ‘wat een heerlijke ervaring. Dat zouden we elk jaar moeten doen. Ik voel me schoon geboend, zowel mentaal als fysiek.’

Charles draaide zich om en zag dat de spichtige jongeman die links van hem had gezeten, het ranke meisje met de krulletjes kuste. Zijn hand ging recht naar haar leuke ronde kontje.

Het was tijd om in de aanval te gaan, dacht Charles.

Tim Parks

(vertaling Corine Kisling)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234