'Ik ben op mijn 15de vertrokken thuis. Dat is wat Afrikanen doen voor een beter leven. In Europa is het anders: na een week missen kinderen hun moeder' Beeld Koen Bauters
'Ik ben op mijn 15de vertrokken thuis. Dat is wat Afrikanen doen voor een beter leven. In Europa is het anders: na een week missen kinderen hun moeder'Beeld Koen Bauters

Racing GenkTopschutter Paul Onuachu

‘Afrikaanse spelers zijn koopwaar. Maar voetbal is business, daar moeten we niet flauw over doen’

Topschutter met 33 doelpunten, Profvoetballer van het Jaar, vice-kampioen én bekerwinnaar met Racing Genk: Paul Onuachu (27) is een fenomeen, en niet alleen vanwege zijn imposante dubbele meter. Als tiener belandde hij vanuit Nigeria in Denemarken, en na een tussenstop in Genk is hij naar eigen zeggen klaar voor een stap hogerop. Maar zo vlot als hij het net vindt, zo moeizaam vinden makelaars zijn voordeur. Vanavond kan hij alvast proberen zich in de kijker te spelen in Engeland, wanneer hij het met Genk opneemt tegen West Ham.

HUMO Vanaf januari opent de transfermarkt weer. Volgens de Spaanse sportkrant Marca verhuis je dan naar Atlético Madrid.

PAUL ONUACHU (droog) «Daar weet ik niets van.»

HUMO De verwachting was dat je afgelopen zomer al een transfer zou versieren naar een Premier League-club, maar dat is niet gebeurd.

ONUACHU (zucht) «Het was één van de moeilijkste periodes uit mijn leven. Al die stress… Ik voelde me klaar voor de grote stap, maar er kwam geen aanbieding. Speelde er iets achter mijn rug? Lag het aan het bedrag dat Genk op mij had gekleefd? Eerlijk, ik weet het niet. Niemand snapt het. Corona, zegt men mij. Come on, dat geloof ik niet! 33 goals heb ik gescoord: dan ben je toch áltijd weg?»

HUMO Zou het aan je leeftijd kunnen liggen? Je bent 27: dan ben je voor de club die je koopt een investering die nog moeilijk terug te verdienen valt.

ONUACHU «Voor iemand die zoveel goals maakt, staan de clubs normaal in de rij, ongeacht hoe oud je bent. Maar goed, het houdt me niet meer bezig. Ik heb het losgelaten.»

HUMO Had je een grote transfer nodig om de mensen je in je thuisland te laten zien dat je het hebt gemaakt in Europa?

ONUACHU «Dat is sowieso al het geval: zelfs al moet ik mijn carrière afsluiten bij Genk. Ik heb van het voetbal mijn broodwinning gemaakt en ik heb voor mijn nationale team gespeeld. Daar had ik die transfer niet meer voor nodig. Wel om mezelf opnieuw uit te dagen. Om een nieuwe stap te zetten in mijn ontwikkeling. En om mijn toekomst verder veilig te stellen.»

HUMO In maart maakte je het doelpunt waarmee Nigeria zich plaatste voor het WK volgend jaar in Qatar. Wordt er anders naar je gekeken nu?

ONUACHU «Elk doelpunt voor de Super Eagles (de bijnaam van de Nigeriaanse nationale ploeg, red.) brengt het land in extase. Mensen gaan over je praten, je bekendheid neemt toe. Voetbal is wat Nigeria samenhoudt. Maar ik ben maar één van de spelers, niet dé leider. Een nationale held ben ik nog lang niet.»

HUMO Je hebt lang op je eerste selectie moeten wachten. Die kwam er pas in 2019, kort voor je naar Genk kwam.

ONUACHU «Ik speelde máár in Denemarken, dat had er zeker mee te maken. Eigenlijk zou het geen rol mogen spelen, maar zo werkt het wel. Daarom ook blijft het afwachten of ik erbij zal zijn in Qatar. Want hoewel ik altijd speel bij Genk, word ik niet altijd opgeroepen. Terwijl spelers die veel minder aan spelen toe komen bij een grotere club er wél altijd bij zijn.»

HUMO De hoogdagen van de Super Eagles liggen al even achter ons: in 1994, het jaar van je geboorte, stond Nigeria voor het eerst op het WK en werd het de eerste Afrikaanse outsider voor de titel genoemd.

ONUACHU «Twee jaar later werd het Olympisch kampioen, dankzij een doelpunt van Nwankwo Kanu. Die generatie was één van de beste ooit. Veel Nigerianen zijn ze nog niet vergeten. Geregeld wordt er nog naar verwezen, als mensen weer eens verzuchten: ‘Ah, was het nog maar zoals toen!’

»Kanu was mijn held. Eén keer heb ik hem ontmoet: in 2019 op de Afrika Cup in Egypte, waar we derde werden. Hij kwam ons dag zeggen en we hebben een paar woorden gewisseld. In zijn hoogdagen speelde hij geweldig bij Arsenal: vanaf het moment dat ik dat had gezien, werd hij mijn idool. Misschien spiegelde ik me zelfs een beetje aan hem – we zijn allebei groot en technisch behendig. Maar mijn échte held, dat is Emmanuel Adebayor. Toen Kanu stopte, sloeg mijn liefde over op Adebayor: wat een speler!»

HUMO Herinner je je nog je eerste kennismaking met het voetbal in Europa?

ONUACHU «Dat moet de Champions League geweest zijn, toen Ronaldinho nog voor Barcelona speelde. We hadden een televisie thuis, maar daar was alleen Nigeriaans voetbal op te zien. Voor de Champions League moesten we naar de bars waar ze schotelantennes hadden.»

HUMO Waarom speel jij eigenlijk niet in de NBA?

ONUACHU (lacht) «Eerlijk? Als er één sport is waarvan ik niet hou, is het basketbal. Het kost me te veel moeite om de regels te snappen. Bovendien is het ook nog eens een saaie sport.»

HUMO In interviews gaat het vaak over je gestalte. Gaat dat niet vervelen?

ONUACHU «Helemaal niet. Wat zou ik inzitten over mijn gestalte? Het maakt me net bijzonder.

»Als kind was ik zeker niet de grootste. Pas rond mijn 14de ben ik serieus beginnen te groeien. Dat had wel wat gevolgen op het veld. Ik was een nummer 10, een middenvelder dus. Maar die groeispurt zette me aan het denken: ‘Paul, misschien is het met jouw lengte beter om in de spits te gaan spelen.’»

HUMO Je beschikt over een stel vaardige voeten. Dat stuit weleens op verbazing: alsof groot en technisch bedreven zijn een onmogelijke combinatie is.

ONUACHU «Ik was erg jong toen ik begon te voetballen. Op blote voeten, op kleine, slechte veldjes. En maar dribbelen! Dan word je automatisch behendig.»

HUMO Ik vond een uitspraak terug van één van je Deense coaches: ‘Zijn zelfvertrouwen is zijn grootste vijand, hij overschat zichzelf en waant zich Messi.’

ONUACHU (lacht) «Ik waande me helemaal geen Messi, hoor. Weet je wat het was? Toen ik in Denemarken aankwam, was ik zó hongerig. Ik dacht maar aan één ding: laten zien wat ik kon. Had ik de bal, dan gaf ik hem niet meer af. Ik dribbelde me te pletter: in de 10 minuten speeltijd die ik aanvankelijk maar kreeg, wilde ik overal tegelijk zijn. Ik haalde de bal uit de voeten van mijn ploegmaats en deed er de gekste dingen mee. Tot ik het spelletje steeds beter leerde snappen. ‘Paul,’ zei ik toen tegen mezelf, ‘ik denk dat je dit niet nodig hebt, jouw plek is in de zestien meter.’»

HUMO Eén van je trainers bij Midtjylland was Jess Thorup, die we hier nog kennen van bij AA Gent en Racing Genk. Hij vergeleek je stijl met die van een Bambi on ice.

ONUACHU (aarzelend) «Ik heb daar weleens iets over opgevangen. Maar ik heb geen idee wat hij ermee bedoelde. Zo goed is mijn Engels niet.

»In Denemarken heb ik leren begrijpen hoe het spelletje gespeeld wordt. Maar mijn talent heb ik altijd gehad. Zodra ik thuiskwam van school, liep ik de straat op en begon ik te voetballen. Met mijn vriendjes, op onze blote voeten. Tot mijn vader me echte voetbalschoenen gaf en vond dat ik het bij een club moest proberen, op een heus voetbalveld. Ik was een jaar of 12.»

‘Toen ik in Europa landde, leek de wereld niet zoals ik die had gezien op tv. Ik had wolkenkrabbers verwacht, maar ik zag alleen maar bomen en gras. Ik snapte er niets van: waar bén ik?’ Beeld Koen Bauters
‘Toen ik in Europa landde, leek de wereld niet zoals ik die had gezien op tv. Ik had wolkenkrabbers verwacht, maar ik zag alleen maar bomen en gras. Ik snapte er niets van: waar bén ik?’Beeld Koen Bauters

GAMMEL BOOTJE

HUMO Hoe was je jeugd?

ONUACHU «Niet makkelijk, maar ik heb me erdoor geworsteld. We waren met vijf kinderen thuis: ik was de middelste. Mijn vader was trucker: hij doorkruiste het land met zijn vrachtwagen. Vaak was hij dagenlang van huis – Nigeria is groot. Mijn moeder bleef bij ons, en verdiende wat bij als schoonmaakster. We hadden het niet breed en knoopten met de grootste moeite de eindjes aan elkaar. We woonden in een arme wijk in grootstad Lagos, zonder veel luxe. Het leven was niet altijd een pretje, en er was lang niet altijd genoeg van alles, maar we probeerden blij te zijn met wat we hadden.

»Ik voetbalde, daar trok ik me aan op. Mijn vader steunde me aanvankelijk. Tot hij zijn geduld verloor: mijn voetbaldroom kostte hem vooral geld, zonder dat er brood op de plank kwam. Hij maande me aan een job te zoeken. Maar dat wilde ik niet: ik had er vertrouwen in dat mijn inspanningen zich op een dag zouden uitbetalen.»

HUMO Je verhuisde op je 15de naar Togo, niet ver van Nigeria. Maar dat draaide uit op een mislukking.

ONUACHU «Op een toernooitje in onze wijk werd ik opgemerkt. De organisator had een vriend met een academie in Togo, en daar mocht ik samen met enkele andere spelers naartoe. Eindelijk zou ik de grijsheid van mijn bestaan kunnen ontvluchten en de wereld verkennen, dacht ik. Togo moest mijn springplank naar Europa worden. Maar dat draaide anders uit, en na acht maanden al ben ik naar huis teruggekeerd. Er zat niets anders op dan de raad van mijn vader ter harte te nemen en een job te zoeken.

»Ik wilde net een sollicitatiebrief schrijven, toen ik één van mijn trainers tegenkwam. Ik vertelde hem over mijn plannen. Hij begreep het niet: ‘Je mag niet opgeven!’ Hij raadde me aan om te gaan aankloppen bij FC Ebedei. Over die club had ik al veel gehoord: ze heeft één van de beste academies in Nigeria. Ik ging er testen en gelukkig zag de directeur – Churchill Oliseh, de broer van Sunday Oliseh – iets in mij. Hij belde met mijn vader: ik was aangenomen. Ik was door het dolle heen! We gingen naar zijn kantoor, maakten foto’s, en ik tekende.

»Een week later hadden we vakantie. Alle spelers gingen naar huis, maar ik dacht: Paul, als je ’t echt wil maken, ga je nu niet naar huis. Ik ben gebleven en heb in mijn eentje getraind. Daarna was ik steevast bij de beste lopers. Een maand of acht later werd ik opgemerkt door een scout van Midtjylland. Samen met drie andere spelers mocht ik naar Denemarken. Europa, eindelijk!»

HUMO Je was nog maar 18. Da’s jong.

ONUACHU «Zo gaat dat in Nigeria. Ik zat er niet mee in, en mijn ouders ook niet. Als ze de kans krijgen op een beter leven, twijfelen Afrikanen niet: gáán! Togo was een harde tijd, maar of ik mijn ouders miste? Nee, hoor (lacht). Elke kans om het te maken in het leven moet je grijpen. In Europa is dat anders, dat weet ik: na een week missen kinderen hun moeder en vader al en verlangen ze naar huis. Maar wij zijn een hard leven gewoon. Als je daaraan kunt ontsnappen, zijn je ouders het laatste waaraan je denkt.»

HUMO Van Nigeria naar Denemarken: hoe groot was de schok?

ONUACHU «Gróót (lacht). Tijdens het landen verwachtte ik wolkenkrabbers te zien, zoals in Amerika. Maar zover het oog reikte, zag ik alleen maar bomen en gras. Alles was groen. Ik snapte er niets van: waar bén ik? Pas na een lange autorit bereikten we de stad en zag ik gebouwen die me een beetje deden denken aan wat ik kende van op tv. Ondertussen weet ik hoe erg Europa van Amerika verschilt. Maar dat had niemand me toen verteld.»

HUMO Was je teleurgesteld?

ONUACHU «Aanvankelijk wel, ja. Ik had mijn ouders niets verteld over mijn transfer. Bij mijn aankomst heb ik ze gebeld: ‘Ik ben in Denemarken.’ Ze schrokken, maar waren ook blij. ‘Paul,’ vermande ik mezelf, ‘nu je hier bent, ga je nooit meer terug.’ Ik had eerder al voetbalvrienden naar Europa zien vertrekken, maar hen wat later naar huis zien terugkeren, omdat ze niet bij hun club mochten blijven. Ze zitten vandaag nog altijd in Nigeria. Dat wilde ik niet. Toen het eindelijk mijn beurt was, nam ik me voor er alles aan te doen om in Denemarken te kunnen blijven. We waren met vier en kregen drie maanden om ons te bewijzen. Na die proefperiode kregen we alle vier een contract voor één jaar. Na dat jaar moesten er twee terug naar Nigeria. Nog een jaar later was ik de enige die overbleef.»

HUMO Hebben de mislukte avonturen van je vrienden je nooit doen twijfelen?

ONUACHU «Nooit. Ik had mijn hele leven gehoopt op die ene kans. Als ik in Lagos omhoog keek en de vliegtuigen zag overvliegen, droomde ik van de dag dat ik zelf in zo’n vliegtuig zou zitten: ‘En dan kom ik nooit meer terug!’»

HUMO Wat was het moeilijkste in Denemarken?

ONUACHU «Erbij horen. Begrijpen hoe mensen denken. Gelukkig zat ik in een Deens gastgezin dat me enorm geholpen heeft. Zij leerden me de Europeanen en hun regels en wetten te begrijpen. Natuurlijk werd er in de eerste plaats naar mijn voetbalkwaliteiten gekeken. Maar daarnaast observeren ze je ook je persoonlijkheid. Zal hij zich kunnen aanpassen? Is hij intelligent genoeg om te begrijpen hoe wij leven? Ik heb hard mijn best gedaan om aan de verwachtingen te beantwoorden.»

HUMO Ben je ondertussen al een beetje een Europeaan?

ONUACHU «Dat denk ik wel, ja. Ik ben anders gaan denken. Soms stoot ik op een situatie die ik in Afrika anders aangepakt zou hebben – lakser. Dan roep ik mezelf tot de orde: ‘Dit moet góéd gedaan worden.’ Ik zou me zo weer kunnen aanpassen aan het lawaai en de drukte in Lagos, maar ben gehecht geraakt aan de rust hier.»

HUMO Waarom is elke Afrikaan die een beetje tegen een bal kan trappen zo gebrand op een carrière in Europa?

ONUACHU «Omdat rijke Afrikanen helemaal niet inzitten met de armen. Wie genoeg heeft, is niet bereid iets van zijn rijkdom af te staan zodat ook de minderbedeelden het beter zouden hebben. De kloof tussen arm en rijk is enorm. Bij degenen die moeten vechten om het hoofd boven water te houden, zorgt dat voor onnoemelijk veel stress. Dat is de reden waarom ze naar Europa willen. Omdat hen hier – denken ze – een beter leven wacht. Dat ís ook zo, alleen is het ook in Europa niet makkelijk. Dat wordt weleens vergeten. Het is hier veilig en netjes, en de wegen zijn goed. Maar ook in Europa moet je elke dag werken.»

HUMO Nigeria staat bekend om zijn corruptie. Klopt dat beeld nog?

ONUACHU «Meer dan ooit! De rijken worden steeds rijker, de armen steeds armer. De verwevenheid tussen de politiek en de superrijken is groot. Trouwens, dat de kinderen van de Nigeriaanse elite niet naar school gaan in Nigeria, maar in het Verenigd Koninkrijk of de Verenigde Staten, zegt genoeg.»

HUMO Of een Afrikaanse voetballer het maakt in Europa, is een loterij. Voor de meesten blijft het een droom.

ONUACHU «O, maar zelfs als je ’t niet maakt als voetballer en een gewone job vindt in Europa, dan zíén de mensen in Nigeria het aan je. Omdat je dan eindelijk rust uitstraalt. Want zelfs al woon je in een klein éénkamerappartement, in Europa leef je ontspannen. In Afrika niet, daar ervaar je alleen maar stress. Daar kun je niet zonder angst de metro of de trein nemen, of om 2 uur ’s nachts over straat wandelen zonder overvallen te worden.»

HUMO Een Afrikaan die het voetbalgeluk zoekt in Europa is als een vluchteling die in een gammel bootje de kust hoopt te bereiken zonder onderweg te kapseizen.

ONUACHU «Dat zou ik nooit durven! Crazy, veel te gevaarlijk. Maar om je vergelijking af te maken: ik ben niet uit die boot gevallen omdat ik in mezelf geloofde.»

HUMO Wat met degenen die niet slaagden?

ONUACHU «Die proberen er het beste van te maken in Nigeria.»

‘Afgelopen zomer was één van de zwaarste periodes uit mijn leven. Ik was klaar, maar er was geen transferaanbieding. Corona, zegt men mij. Come on, dat geloof ik niet!’ Beeld Koen Bauters
‘Afgelopen zomer was één van de zwaarste periodes uit mijn leven. Ik was klaar, maar er was geen transferaanbieding. Corona, zegt men mij. Come on, dat geloof ik niet!’Beeld Koen Bauters

KNIELEN

HUMO Heb jij je ooit uitgebuit gevoeld?

ONUACHU «Nooit. Ik weet dat het gebeurt, maar dat het ook mij kon overkomen en ik het risico liep gedumpt te worden, is nooit in me opgekomen. Voetballen: dat was het enige waaraan ik dacht. En of ik daar nu goed of slecht voor betaald werd, of dat iemand geld op zak stak dat mij eigenlijk toekwam: dat kon me niet schelen. Ik heb altijd vertrouwd op mijn Deense gastgezin. Als ik iets niet begreep, legden zij het mij uit. En telkens wanneer ik een nieuw contract kreeg, slaakte ik een zucht van opluchting: ‘Oef, weer een jaartje langer in Europa!’»

HUMO Je bent uiteindelijk zeven jaar in Denemarken gebleven. Erg lang. Dat was vast niet het plan.

ONUACHU «Helemáál niet (lacht). Ik ging steeds grootser dromen. Na twee, drie jaar in het eerste elftal van Midtjylland achtte ik me rijp voor een grotere competitie. Genk zat al twee jaar eerder achter me aan, maar ze lieten me niet gaan. Nog altijd heb ik er het raden naar waarom. Is het omdat een Afrikaanse speler meer moet opbrengen dan een andere speler? Ik zag spelers vertrekken die minder goed waren. Ik vroeg om uitleg, maar nooit kreeg ik een antwoord. Ik kon klagen wat ik wilde: ik stond machteloos en moest me bij de situatie neerleggen.»

HUMO Het businessmodel van Europese voetbalclubs bestaat uit import en export van spelers. De goedkoopste import is die van Afrikaanse spelers. Je bent koopwaar, Paul.

ONUACHU «Voetbal is business, daar moeten we niet flauw over doen. Dat ze me hebben gehaald om geld van mij te maken? Natuurlijk weet ik dat. In Denemarken hebben ze een betere voetballer van mij gemaakt in de hoop daar later iets voor terug te krijgen. Dat is gebeurd, en daar ben ik blij om. Als ik er zelf ook wel bij vaar, then I don’t care. Het wordt pas een probleem als maar één van beide partijen er beter van wordt.»

HUMO Je houdt een systeem in stand dat gebaseerd is op mensenhandel.

ONUACHU «Definitely. Maar tegelijk vormt mijn verhaal ook een grote motivatie voor de achterblijvers. Om vol te houden en op een dag ook de oversteek te wagen.»

HUMO Ben je racistisch bejegend in Europa?

ONUACHU «Nooit. Mocht het toch ooit achter mijn rug gebeurd zijn, heb ik het in ieder geval niet gemerkt. Vaak heeft het er ook mee te maken hoe je je gedraagt in een samenleving die nieuw voor je is. Als je je aanpast, maakt dat je geliefd.»

HUMO Wat vind je van de Rode Duivels en andere nationale elftallen die voor de wedstrijd knielen tegen racisme?

ONUACHU «Het is goed dat ze laten zien dat racisme geen plaats heeft in het voetbal.

»(Bedenkt zich) Misschien is het me toch één keer overkomen. In Griekenland, nu weet ik het weer. We speelden met Midtjylland tegen Panathinaikos. Ik warmde me op langs de zijlijn, tegenover de spionkop van de thuisploeg. Toen ik opkeek, keek ik recht in de ogen van zo’n supporter. Hij maakte het gebaar met de wijsvinger langs de hals, en daarna het pistoolgebaar. Ik hoorde hem roepen: ‘Ik maak je af!’ Dat was de enige keer. Ik heb me er niets van aangetrokken.»

HUMO Tussen alle trofeeën die je vorig seizoen won, zat ook de Ebbenhouten Schoen. Is het niet gek dat er een aparte prijs voor de beste zwarte voetballer in de Belgische competitie bestaat?

ONUACHU (lacht) «Diezelfde bedenking heb ik me ook gemaakt. Het volstaat toch om de beste speler zonder meer te kiezen? Nu, ik denk niet dat het met racisme te maken heeft.»

HUMO Je vriendin Tracy is een Nederlandse van Ghanese origine. Kun je je voorstellen dat jullie in Europa blijven na je carrière?

ONUACHU «Zeker, heel goed zelfs. Zoals ik er nu over denk, verkies ik een leven hier boven een terugkeer naar Nigeria. Volgens mij denkt Tracy er net zo over.»

HUMO Je zag haar voor het eerst tussen twee vluchten op Schiphol. Zij was een wildvreemde voor jou, maar toch sprak je haar aan. Ik zou het niet durven.

ONUACHU «Ik ook niet! (lacht) Normaal doe ik zoiets niet, meestal ben ik verlegen. Maar die keer… Soms is er die stem ergens diep vanbinnen dat je ertoe aanzet iets geks te doen.

»Ik zat iets te eten met mijn broer in de McDonalds op de luchthaven van Schiphol. Zij zat daar met een vriendin. Ik stootte mijn broer aan: ‘Kijk eens, wat een leuk meisje. Zal ik naar haar toe gaan?’ Maar mijn broer haalde zijn schouders eens op: ‘Ze ziet er nogal eigenwijs uit.’ Ik zag haar al denken: ‘Wat zit die kerel zo naar mij te staren?’ Maar het kon me niet schelen en ik ben op haar afgestapt. Het ergste was dat haar vriendin eerst nog dacht dat ik een oogje op haar had: ‘Sorry, ’t is niet voor jou.’ (lacht) Dat was gênant. Maar goed, toen stond ik dus voor Tracy. Ik vroeg haar om haar nummer, maar dat wilde ze me niet geven. Je Instagram dan, zei ik. We zijn beginnen te chatten en hebben elkaar enkele maanden later teruggezien. We zijn nu drie jaar samen.»

HUMO Kent ze iets van voetbal?

ONUACHU «Nog niet toen we elkaar leerden kennen. Maar nu? (blaast) Je zou ervan versteld staan. Niet alleen houdt ze mijn agenda bij en is zij degene die weet wanneer ik moet trainen en wanneer ik vrij ben. Na elke wedstrijd verplicht ze me ook om diezelfde avond nog samen met haar mijn match te herbekijken. ‘Leg me eens uit waarom jullie nu weer verloren!’ – zulke dingen vraagt ze me dan. Soms heb ik er geen zin in, maar meestal trekt zij toch aan het langste eind. Alles beter dan ruzie maken. Tussen Ghana en Nigeria mag dan enige rivaliteit bestaan, als er liefde in het spel is, verdwijnt die snel (lacht)

Europa League: West Ham – Racing Genk, Canvas, donderdag 21 oktober, 20.35

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234