null Beeld

Afscheid van Assisen: De ouders van de vermoorde Kevin en Shana blikken terug op het proces-Ronald Janssen

‘Het wachten op de uitspraak van de jury – schuldig of niet – was het zwaarst. Die drieënhalf uur duurden voor mij langer dan de vijf weken van het proces.’ Vijf jaar na het assisenproces van Ronald Janssen blikken de ouders van Kevin Paulus (22) en Shana Appeltans (18) terug op de verschroeiende weken in de assisenzaal van Tongeren waar de moordenaar van hun kinderen terechtstond.

'Ik zal ervoor zorgen dat Ronald Janssen geen leven meer heeft'

We hebben afgesproken bij de familie Appeltans thuis, in het landelijke Loksbergen, in het gezelschap van Jos Vander Velpen, advocaat en vertrouwensman van de families. Het huis staat gevel aan gevel met de vroegere woning van Ronald Janssen: de plek waar de Limburgse leraar technisch tekenen op zaterdagochtend 28 april 2007 de 18-jarige Annick Van Uytsel vermoordde, op nauwelijks een paar meter afstand van zijn buren – één scheidingsmuur ver. Toen Janssen het meisje in zijn badkamer met een hamer de schedel insloeg, zat de familie Appeltans aan het ontbijt. ‘Niemand van ons heeft die ochtend iets gehoord of gezien,’ zegt Shana’s moeder Peggy Bellen. ‘Janssen heeft op het proces verklaard dat het onze schuld was dat hij Annick vermoord heeft. Omdat er bij ons namen werden geroepen die Annick had kunnen horen. Als wij stil waren gebleven, had hij het niet gedaan, beweerde hij. Ge moet maar durven.’

HUMO Hebt u zich dat aangetrokken?

Peggy Bellen «Nee. Als je het proces gevolgd hebt, weet je hoe die man in elkaar zit. Het is altijd iemand anders zijn schuld.»

De vader van Shana is niet bij het gesprek. ‘Johan?

Die is vissen,’ zegt Peggy achteloos. Ook Ivo Paulus, de vader van Kevin, is zonder zijn vrouw Marleen gekomen.

Ivo Paulus «Mijn vrouw kan dat niet aan. Thuis wordt er geen woord meer over de zaak gezegd. Ge denkt daar altijd aan, maar ge zegt er niks over. Ge krijgt de kinderen toch niet terug.

»Veel koppels die zoiets meemaken, blijven niet bij elkaar. Bij ons heeft het ook niet veel gescheeld. Het is onze dochter Kelly (30) die heeft bemiddeld. Zij woont nog thuis en zorgt nu voor ons – zij is de baas in huis (lachje). Onze jongste zoon Christoph is gaan samenwonen met zijn vriendin. In feite is hij thuis gaan lopen om van de miserie af te zijn. Hij is zo ver mogelijk van ons gaan wonen. Hij kon de spanningen thuis niet meer aan, zei hij.

»Mijn vrouw leeft ’s nachts. Ze lijdt aan slapeloosheid. Sinds de politie het nieuws over onze Kevin is komen vertellen, is ze beneden blijven slapen, in de zetel. Bij het minste geluid van een auto die voorbijrijdt, denkt ze: ‘Dat is Kevin die thuiskomt.’ In het begin liep ze dan naar buiten en deed ze het licht aan, omdat ze wist dat Shana bang was in het donker. We hebben speciale sloten op de deuren laten zetten, zodat ze ’s nachts niet meer naar buiten kan. Dikwijls kan ze niet slapen en doet ze ’s nachts het huishouden. Ik slaap boven, in het bed van Kevin. Als ik ’s ochtends om acht uur opsta, heeft mijn vrouw soms al de ramen gelapt en staat het eten voor ’s middags al klaar. Werken doet ze al lang niet meer. Ze is nu 55 jaar, zes jaar jonger dan ik. Dan moet ge toch in de fleur van uw leven zijn? Zij niet. Ze ziet er minstens tien jaar ouder uit. Volledig uitgewoond en versleten.

»We gaan elke dag naar het kerkhof, tussen negen en tien uur ’s ochtends, nu al zes en een half jaar lang. Winter en zomer. Dat is een ritueel, vooral voor mijn vrouw. Ik ga mee, want ze kan niet met de auto rijden. Onderweg wordt er meestal gezwegen. Shana en Kevin liggen boven elkaar begraven, in dezelfde betonnen grafkelder. Ze waren onafscheidelijk toen ze nog leefden. Ze waren zo verliefd.»

undefined

null Beeld

'Ze waren zo verliefd'

HUMO Hoe gaat het met uzelf?

Paulus «Ik neem al zes jaar medicatie om mijn woedeaanvallen onder controle te houden. De dokters schrijven me pillen voor om kalm te blijven en alles te verdringen. Ik heb ze een tijdje proberen te laten omdat ik er zo dik van werd, maar dat is ondraaglijk voor de rest van het gezin en voor mezelf. Dat blijft constant door mijn kop malen, en dan ontploft de boel een keer. Mijn vrouw en mijn dochter moeten dan vertrekken, en ik bel de dokter, die een uur of twee komt babbelen.»

HUMO Waar denkt u dan aan?

Paulus «Aan mijn kameraad in de gevangenis. (Zwijgt lang) Ons leven is kapot. Wij leven van dag tot dag, maar het is kapot. Ronald Janssen denkt dat hij nog een leven heeft als hij vrijkomt. Maar ik zal ervoor zorgen dat hij geen leven meer heeft. Onze advocaat weet dat. Thuis weten ze het ook. Die woede, die gaat nooit weg.»

undefined

null Beeld

undefined

'Mijn zoon en mijn schoondochter zijn gestorven door de fouten van een politieapparaat dat niet werkte' Ivo Paulus


Dutroux revisited

Twee keer per week komen de Appeltansen en de Paulussen samen. Niet dat er elke keer over ‘de zaak’ wordt gesproken. Soms is het genoeg om gewoon bij elkaar te zijn. Ze hebben dezelfde martelgang gekend: de tragische, sneeuwige ochtend waarop ze het nieuws kregen dat Kevins auto was teruggevonden, uitgebrand en met twee lijken erin.

Paulus «Ik was aan het werk in de slagerij van de Carrefour toen de politie daar voor me stond. Ik heb direct gebeld naar de gsm van Kevin. Toen hij niet opnam, wist ik genoeg. Ik hoefde niet te wachten tot ze de lijken hadden geïdentificeerd. Ik wist dat het gedaan was.»

Huiszoekingen door de politie, bemoeizuchtige journalisten, rondneuzende ramptoeristen.

Bellen «In het begin klampt iedereen je aan op straat. Volslagen vreemden die je schouderklopjes geven en je sterkte toewensen. Ik vond dat verschrikkelijk. Je wil maar één ding: dat ze je allemaal met rust laten. Wandelaars kwamen zelfs vanuit West-Vlaanderen aan de deur bellen en vroegen of ik wist waar ‘dat huis van die Shana en die Ronald Janssen was’. ‘Hier!’ antwoordde ik dan ferm. Dan konden ze niet rap genoeg weg zijn.»

Het brute verdriet. De koude douche toen bleek dat Ronald Janssen al veel eerder gepakt had kunnen worden, na de moord op Annick Van Uytsel. Het hallucinante besef dat hun kinderen niet hadden hoeven te sterven als de politie in Leuven haar werk beter had gedaan – de zaak-Dutroux revisited. Het contact met de familie van Annick Van Uytsel is verwaterd. De politieblunders hebben een wig tussen de families gedreven. De ouders van Annick Van Uytsel waren wél tevreden over het werk van de Leuvense speurders.

Paulus «Mijn zoon en mijn schoondochter zijn gestorven door de fouten van een politieapparaat dat niet werkte. Dat heeft de toenmalige justitieminister Stefaan De Clerck zelf moeten toegeven. Er is een rapport van het Comité P én van de Hoge Raad voor Justitie waarin alles haarfijn wordt uitgelegd. Geen enkele politieman of magistraat is ervoor gestraft. Zeg nu zelf: hebt u nog vertrouwen in de Belgische politiek?»

En toen moest het proces nog komen. De confrontatie met de moordenaar in het snikhete assisenzaaltje van Tongeren, waar te veel volk was en te weinig zuurstof. De afschuwelijke details over de manier waarop hun kinderen waren gestorven. De confrontatie met hun vroegere buurman, die hen vanop het beklaagdenbankje stond uit te lachen.

Bellen «Ik lachte dan terug. Ik dacht: ‘Gij lacht, ik lach ook.’ Maar ’s avonds voel je dat wel, hoor.

»We wisten dat het proces moeilijk zou worden. We waren blij dat het er zo snel is gekomen, dan waren we er ook sneller van af en waren we gerust: hij is gestraft. Zolang er geen proces was, bestond het risico dat er ergens een fout werd gemaakt en dat hij kon vrijkomen. Daar waren we héél bang voor. Ik keek niet echt uit naar het proces, maar ik wilde het wel meemaken.»

HUMO Waarom was dat zo belangrijk?

Bellen «Om meer te weten te komen. Er was wel een dossier dat je kon lezen, maar er zijn heel veel dingen die je niet weet, zeker wat die dokters en die speurders allemaal schrijven. Op zo’n proces wordt alles uitgelegd op een manier dat je het begrijpt: hoe ze hem op het spoor zijn gekomen, hoe ze de bewijzen hebben gevonden… Voor mij was het goed om dat eens te horen.»

Paulus «Ik had het dossier wél helemaal gelezen. Het lag bij mij thuis. Elke ochtend stond ik op, ik nam een kop koffie en ik kroop achter die stapel papier. Dan zat ik alles, blad na blad, te lezen en de details uit te pluizen. Weken aan een stuk heb ik dat gedaan in de aanloop naar het proces. Peggy kwam vaak bij ons op bezoek, en dan vertelde ik haar wat erin stond.»

Bellen «Ik kon me totaal niet op het dossier concentreren.»

Paulus «Zo hebben we duizenden bladzijden verwerkt.»

HUMO Hadden jullie verwacht dat Janssen jullie vragen zou beantwoorden op het proces?

Bellen «Ach, nee. Je mag die man doodslaan, die zegt nog niks. De dokters zijn het komen uitleggen, hè, dat hij een kernpsychopaat is. Ze kunnen aan hem ook niet zien of hij liegt of niet. Maar natuurlijk hoop je dat het proces je toch een paar antwoorden geeft. Bijvoorbeeld waar hij Kevin en Shana die nacht mee naartoe heeft genomen. Zijn verhaal dat hij ze hier thuis heeft zien binnengaan en dat hij later is komen aanbellen, daar geloof ik niks van. Shana is volgens mij nooit meer thuis geweest. Haar leerboek en al haar andere spullen lagen nog in de auto van Kevin – terwijl ze naar huis kwam om te studeren. En de kat zat nog altijd op haar plek achter in het huis. Het eerste wat Shana deed als ze thuiskwam, was die kat bij haar nemen. Dus het verhaal van Janssen kán niet kloppen. Maar waar heeft hij hen dan wel mee naartoe genomen? Heeft hij hen opgewacht aan het café waar we die avond zaten? Is het hier voor onze deur gebeurd? Elders in het dorp? Dat weten we nog altijd niet. Het kan zijn dat ik elke dag de plek in het dorp passeer waar hij hen heeft ontvoerd, zonder dat ik het weet.»

HUMO Janssen trok tijdens zijn ondervraging op dag één al meteen een rist bekentenissen in. Hij had Shana nooit verkracht – hij kreeg tranen in de ogen bij de gedachte alleen al – en Annick had hij niet ontvoerd en gekneveld: zij was vrijwillig met hem meegegaan.

Bellen «Hij veranderde constant van versie en van houding. Dat was echt om gek van te worden.»

Paulus «Voor het proces begon, had ik Ronald Janssen nog nooit gezien. Peggy had me op voorhand gewaarschuwd: ‘Dat is geen simpel manneke.’ Maar toen ik hem die eerste dag bezig zag tegen de voorzitter, was het precies een klein kind. Hij stond daar te snotteren met zijn zakdoek. Hij praatte ook zo stil, je kon nauwelijks verstaan wat hij zei. De jury had er echt compassie mee. Na die eerste dag zeg ik tegen Peggy: ‘Ik dacht dat het zo’n agressieve was?’ – ‘Wacht maar af,’ zei ze. En inderdaad, de volgende dag was hij helemaal anders (lachje).»

HUMO Toen zag je plots ‘de andere Ronnie’: arrogant, hakkelend van woede, rechtverend met het vingertje in de lucht, betweterig.

Paulus «Ik dacht: ‘Nu ken ik hem!’ Zo was hij zoals hij in het dossier was: een agressieve leugenaar.»

HUMO Jullie zijn tien jaar lang elkaars buren geweest, Peggy.

Bellen «Ik neem het mezelf soms nog kwalijk dat ik nooit iets aan hem gezien heb. Die man is zo vaak bij ons geweest. Onze kinderen hebben nog vaak met elkaar gespeeld. Shana was 9 toen we hier zijn komen wonen. Als we een barbecue hielden, was hij er altijd bij. Het is fout beginnen te gaan toen zijn vrouw vertrokken was. Eerst hing hij de zielenpoot uit: ze was met alles weg, hij had niks meer. Ik heb hem nog een berg kleren van mijn jongste dochter Kirsty gegeven. En dan kwam hij eens vragen of hij onze computer mocht gebruiken, want hij had nog geen nieuwe aansluiting. Dat mocht, tot Shana ontdekte dat hij hier op sekssites kwam surfen. Daar kon ik niet mee lachen, want onze kinderen zaten altijd op die computer. Zo is dat beginnen te wringen.»

undefined

null Beeld

HUMO Janssen beweerde dat hij door jullie gepest werd. Volgens hem waren jullie erger dan zigeunervolk.

Bellen (knikt) «We spoelden ons braaksel op zijn terras, we gooiden onze sigarettenpeuken bij hem… De Appeltansen, daar was volgens hem niet mee te leven. De politie heeft gelukkig aangetoond dat wat hij beweerde gewoon niet kon. Hij beweerde bijvoorbeeld dat we zijn haag kapot hadden gemaakt, terwijl daar nooit een haag heeft gestaan!»

HUMO Waren jullie niet bang van de confrontatie met jullie vroegere buurman?

Bellen «Nee. Maar ik heb wel pillen aan de dokter gevraagd om kalm te blijven.»

Paulus «Ik ben achteraan in de zaal gaan zitten, op een plekje vanwaar ik hem in het oog kon houden. Hij zat in mijn vizier, het hele proces lang. Dikwijls zat ik bijna te koken als ik hem bezig zag. Hij is op geen enkel moment eerlijk geweest tegen de families. Hij heeft nooit een gram spijt getoond. Hij had geen enkel respect.»

Bellen «Je ziet dingen waar je niet goed van wordt. De film van de reconstructie van de moord op Annick, bijvoorbeeld. Terwijl hij voor de camera knopen aan het maken was om het lichaam vast te binden, zat hij gewoon te lachen.»

HUMO Jullie zijn een paar keer uit de assisenzaal moeten lopen.

Bellen «Toen zijn moeder kwam getuigen, zijn we buitengegaan. Wat dat mens vertelde, was echt niet normaal. Dat Annick vrijwillig met Ronnie was meegegaan. ‘Ik heb mijn dochters geleerd om ’s nachts niet alleen te gaan fietsen.’ Toen had ik zin om haar te vragen: ‘Hebt u uw zoon dan leren verkrachten en vermoorden?’ Toen we buiten stonden, hoorden we nog flarden: dat er thuis altijd een stoel voor hem klaarstond. En dat hij zo’n lekkere rodebietjessla kon maken (rolt met de ogen).

»Toen zijn ex kwam getuigen, zijn we ook buitengegaan. Een week voor het proces begon, is ze met de kinderen van Janssen in Loksbergen naar de kermis gekomen. Ze was hier al jaren niet meer geweest, maar een week voor het proces vond ze het nodig om hier plezier te komen maken. We horen dat ze Janssen nog altijd wekelijks in de gevangenis bezoekt.»

undefined

'Ook al was het maar een foto van zijn verbrande lichaam, ik herkende Kevin direct. Daarna ben ik twee maanden ziek geweest'

HUMO Jullie zijn ook buitengegaan toen de foto’s van de lichamen van Kevin en Shana werden getoond.

Bellen «Daar heb ik het heel moeilijk mee gehad: dat die foto’s zomaar in het openbaar werden getoond, terwijl wij als ouder niet eens de lichamen van onze kinderen hadden mogen zien. Wij hadden gevraagd om de foto’s niet te tonen aan het publiek, maar ze hebben het toch gedaan. Van Ronald Janssen mochten er geen foto’s gemaakt worden op het proces, maar iedereen mocht wel naar mijn dochter kijken! Ik denk niet dat er van onze familie iemand in de zaal is blijven zitten. Ik wilde ze niet zien.»

Paulus «Ik had de foto’s al bekeken vóór het proces, ze zaten in het dossier. Ik mocht niet gaan kijken toen hij in zijn kist lag, maar ik móést mijn zoon zien. En al was het maar een foto van zijn verbrande lichaam, ik herkende hem direct: ‘Dat is hem.’ Daarna ben ik twee maanden ziek geweest.

»Ik ben vandaag alleen maar bang dat justitie Ronald Janssen nog een tweede kans geeft. Er zijn mensen die dat verdienen, maar Janssen is daar niet bij. Hij heeft mijn zoon twee kogels door de kop geschoten, de dochter van Peggy verkracht en dan vier kogels door haar gejaagd. Dan rijdt hij nog een toerke met twee lijken in zijn auto. En wat hij dán doet, dat kan er bij mij niet in: ze in brand steken.

»We zijn bij de begrafenisondernemer geweest. Er lag een laken over de lichamen, ze lagen naast elkaar in de kamer. Kijken mocht niet, alleen voelen. Onze Kevin was nog intact, behalve een stuk van zijn rechterbeen en zijn linkerarm die ontbraken. Shana was veel zwaarder verbrand. Zij had binnen in de auto gelegen, waar Janssen een bus brandversneller had uitgegoten. Van haar bleef bijna niets over, alleen de schedel en de armen. Zeg nu zelf: wie doet zoiets?

»Kevin lag in de koffer. Hij lag in foetushouding achter de zetel. Hij was helemaal zwart en verkoold, behalve het achterste van zijn schoenen en de achterkant van zijn broek en zijn jas: die waren niet verbrand. Zijn portefeuille zat nog in zijn achterzak, bijna intact, er zat nog 150 euro in. Iemand die zoiets doet, verdient geen tweede kans.»

Bellen «Johan heeft hem op het proces gevraagd waarom hij het gedaan had. Maar ook daar heeft hij geen antwoord op gegeven. ‘Ik heb het zo niet gewild,’ dat was het enige wat hij zei.»

HUMO Zou het voor jullie een verschil maken als hij wél een uitleg had gegeven?

Bellen (aarzelt) «Ergens wel. Je krijgt daar je kind niet mee terug, maar toch is dat iets dat je blijft bezighouden.»


Stom varken

HUMO Doet zo’n proces dan niet meer kwaad dan goed, als het zoveel wonden openrijt? Help het echt bij de verwerking, zoals altijd gezegd wordt?

Paulus «Er is toch iets gebeurd op het proces dat mij enorm heeft opgelucht: dat ik daar heb kunnen uitleggen dat mijn zoon géén pestkop was, zoals Janssen altijd beweerde. Janssen legde allerlei verklaringen af over mijn zoon. Hij schilderde hem af als een bandiet, die alles uitgelokt had. Dat lag me enorm zwaar op de maag. Ik zat ook met schuldgevoelens. Janssen zei dat hij al maanden door Kevin gepest werd, en dat hij die nacht door het lint ging omdat Kevin hem een ‘stom varken’ had genoemd. Daarom is hij zijn wapens gaan halen en heeft hij ze allebei doodgeschoten. Als Kevin hem niet had uitgedaagd, beweerde hij, was er nooit iets gebeurd. Het kwam erop neer dat het Kevin zijn schuld was dat Shana dood was! Dát vond ik ondraaglijk. Ik heb maanden naar het proces toegeleefd om dat te kunnen weerleggen.

»Die Janssen maakte mijn zoon op allerhande manieren verdacht. Dat hij in het drugsmilieu zat en gezien was met een meisje in een drugscafé in Nederland, bijvoorbeeld. Ik ben dat persoonlijk gaan uitzoeken, en daar klopte niets van. Voor het proces begon, heb ik daar nooit iets kunnen over zeggen. Dat zijn twee jaren waarin je zoon wordt afgeschilderd als de schuldige. Twee jaren dat dat elke dag door je hoofd maalt, van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Zolang dat niet was rechtgezet, interesseerde al de rest me niet. Wat er voordien juist gebeurd was, hoe Janssen het gedaan had… Ze zijn dood en ze komen toch niet terug. Kunt u ze terugbrengen?»

Jos Vander Velpen (advocaat) «Voor jou, Ivo, was het vooral belangrijk dat je daar op het assisenhof voor de eerste keer de kans kreeg om Janssen recht in de ogen te kijken en te zeggen dat hij loog over die zogenaamde pesterijen van Kevin.»

Paulus (knikt) «Dat zat totaal niet in Kevins persoonlijkheid, dat heeft iedereen die hem kende op het proces ook getuigd.»

Vander Velpen «In feite wilde je je zoon vrijpleiten.»

Paulus (heftig) «En dat heb ik ook gedaan.»

Vander Velpen «Zoiets kun je als slachtoffer alleen maar doen in een assisenzaak.

»Volgens mij is dát het grootste verlies bij de afschaffing van assisen. Bij moordzaken die door de correctionele rechtbank worden behandeld – en dat zal voortaan voor de meeste het geval zijn – hoeven nabestaanden niet meer uitvoerig gehoord te worden. Terwijl zo’n proces voor hen toch een soort postuum eerbetoon is aan hun dierbaren.»

Paulus (knikt) «Daar getuigen is het laatste wat je kunt doen voor je kind. Het enige.»

Vander Velpen «Afschaffing van assisen wordt voorgesteld als een besparingsmaatregel, maar het zijn vooral de slachtoffers die het gelag betalen. Voor de correctionele rechtbank zullen het dossier en de droge feiten tellen. De miserie van de nabestaanden wordt veeleer een detail.»

HUMO De avond nadat jullie over Kevin hadden getuigd, zaten jullie voor het eerst in twee jaar als gezin met vier aan tafel om te eten, Ivo.

Paulus «Dat was sinds zijn dood nooit meer gebeurd. Iedereen verwerkte het op zijn eigen manier. Onze jongste zoon Christoph was 18 jaar toen het gebeurde. Hij had altijd met zijn oudere broer in dezelfde kamer geslapen. Een beer van een vent, maar hij kon er niet mee om. En onze dochter Kelly, die net als Kevin voetbalde, heeft een hele tijd niet meer willen voetballen.»

Bellen «Iedereen gaat daar anders mee om. Bij ons ook: ik ga naar de psychiater, maar Johan wil er niet meer over praten. Het is niet toevallig dat hij er nu niet is, hè. En mijn zoon Robby, de oudere broer van Shana, al zeker niet. Kevin was Robby’s beste vriend, met wie hij altijd ging voetballen – zo hebben Shana en Kevin elkaar leren kennen. De enige keer dat ik Robby iets heb horen vertellen over Shana, was op het proces, 22 maanden later. Daarna niks meer.»


Grote onderscheiding

HUMO Donderdag 20 oktober 2011 rond het middaguur trok de jury zich terug om te beraadslagen. En dan is het wachten op de uitspraak. Wat doe je in de tussentijd?

Bellen «Oh, die tijd, dat was verschrikkelijk. Ik was doodnerveus. Bang dat ze hem toch niet schuldig zouden verklaren.»

HUMO Twijfelde je daaraan?

Bellen «Ja, omdat je niks aan die jury zag. Die mensen hadden echt een pokerface. Om wat afleiding te zoeken zijn we gaan wandelen in Tongeren, het was markt, maar dat hielp niet veel. Dat wachten op de uitspraak duurde voor mij nog langer dan vijf weken proces. (Rilt hardop) Drieënhalf uur heeft het geduurd. Dat is niet eens zo lang in vergelijking met andere processen.»

Paulus «Ik heb mij in mijn eentje opgesloten in een kamertje in het justitiepaleis. Dat had ons gezin ter beschikking gekregen voor het overleg met de advocaten. Ik ben op een stoel gaan zitten met de deur toe en mijn ogen dicht, en ik heb gewacht. Eigenlijk was ik niet zo bang voor de schuldigverklaring. Daar had ik wel vertrouwen in. Waar ik mee zat, was de straf.»

Bellen «Toen Janssen schuldig werd verklaard, zei hij: ‘Dank u.’ En toen hij zijn straf hoorde – levenslang – opnieuw: ‘Dank u.’ De openbare aanklager was wel goed: ‘Proficiat, u hebt uw diploma voor Leuven Centraal gehaald met grote onderscheiding.’»

Paulus «Levenslang, dat was een enorme ontlading. In de motivering van het arrest stond heel duidelijk dat Kevin volledig vrijgesproken werd van pesterijen, dat hij niets had uitgelokt. (Bevend) Toen… viel er een steen van mij af, en ik heb geweend, geweend. Als een klein kind.»

HUMO Het applaus van het publiek klonk tot buiten op het plein. Merken jullie dat op zo’n moment?

Bellen «Dat ging aan me voorbij. Ik zag tijdens de pauzes wel dat er altijd veel volk was. Er waren ook mensen die hetzelfde hadden meegemaakt. Zo heb ik Tiny Mast leren kennen, de moeder van Kim en Ken (de twee kinderen verdwenen in 1994 in Antwerpen; Kim werd vermoord teruggevonden, Ken is nooit gevonden, red.). Ze is een paar keer naar het proces komen kijken en via Facebook zitten we heel vaak met elkaar te chatten. Eigenlijk is het wel straf: Tiny is jaren na de ontvoering van haar kinderen in Kermt komen wonen. Haar zoon Axel kende Shana van op school, en hij heeft nog les gehad van Ronald Janssen. Axel heeft destijds nog veel met Janssen gepraat over wat er met zijn broer en zijn zus is gebeurd.

»We hebben ook contact met Jean Lambrecks, de vader van Eefje, en zijn partner. Mijn man kende Jean van het werk. Jean had vroeger al over Eefje verteld, en toen het hier met Shana is gebeurd, heeft hij ons direct gebeld.»

undefined

'Johan en ik slapen nu in het bed van Shana en Kevin. We hebben niks veranderd in haar kamer, alle foto's en knuffels zijn gebleven'

HUMO We zijn vijf jaar verder. Hoe heb jij het verwerkt, Peggy?

Bellen «Niet. Ik denk niet dat je zoiets ooit helemaal kunt verwerken. Het helpt dat we een groot gezin zijn en dat het hier altijd de zoete inval is. Onze familie hangt erg aan elkaar. Mijn ouders zijn negen maanden bij ons komen wonen. Mijn vader had een speciale band met Shana, zijn oudste kleindochter. Toen ze nog kind was, ging hij haar altijd van school halen.

»Johan en ik slapen nu in het bed van Shana en Kevin. We hebben niks veranderd in haar kamer, alle foto’s en knuffels zijn gebleven. Haar kleren en schoenen zitten nog altijd in haar kast. Mijn jongste dochter Kirsty droeg die eerste jaren vaak kleren van Shana, maar ze hing ze wel altijd terug in de kast van Shana. Het blijft háár kast.»

undefined

'Na de begrafenis werd ik kletsnat wakker. Bleek dat ik een hartaanval had gehad'

HUMO Ga je nog werken?

Bellen «Ik ga twee halve dagen per week poetsen, bij de familie bij wie Shana en Kevin vroeger gingen babysitten. Meer kan ik nog niet aan.

»Na het proces ben ik in een zwart gat gevallen. Fysiek en mentaal was het heel moeilijk. Ik kreeg niks gedaan. De controlearts bij de ziekenkas van Sint-Truiden begreep dat niet. Ze wilde me zo snel mogelijk weer fulltime aan het werk zetten. In 2014 zei ze: ‘Het is nu lang genoeg geleden, nu moet ge opnieuw beginnen.’ Op 1 januari dan nog (net voor de sterfdatum van Shana en Kevin, red.). Dat kon ik zéker niet.

»Mijn man Johan is al een jaar thuis. Hij is nog vijf jaar gaan werken, van februari 2010 al, tot 2015. En ineens ging het niet meer. Vroeg of laat wreekt zich dat toch. Hij heeft heel vaak hoofdpijn. Dat zijn dingen die erbij komen, maar waar niemand bij stilstaat.»

Paulus «Veel mensen denken: ‘Het proces is gedaan, die mensen hebben wat ze willen, ze zullen het nu wel verwerken.’ Maar zoiets neem je je hele leven mee.

»Ik ga al 6,5 jaar niet meer werken. De ochtend na de begrafenis van Shana en Kevin ben ik ’s morgens wakker geworden in een bed dat kletsnat was van het zweet. Bleek dat ik een hartaanval had gehad. Ik ben een jaar thuisgebleven voor mijn hart. Nu ben ik met brugpensioen.»

HUMO Achteraf ben jij ook andere assisenprocessen gaan volgen, Peggy. Waarom deed je dat?

Bellen «Ik wilde weten hoe het is om zo’n proces te volgen zonder dat je het dossier kent. En ik vond het heel interessant. Een koppel die de minnaar van de vrouw had vermoord, een roofmoordenaar… De ene moordenaar is de andere niet, dat is me wel duidelijk geworden. Eén zaak móést ik gezien hebben: die van Erik Franssens, een Limburgse kooivechter die een man had gedood in een dronkenmansruzie. Mijn man Johan heeft hem vroeger nog gekend. Franssens heeft Ronald Janssen in de gevangenis in elkaar geslagen. Hij had hem ferm toegetakeld, hoor, ze hebben Janssen toen twee keer moeten reanimeren. Toen dacht ik: die Franssens wil ik zien!»

HUMO Had je sympathie voor hem?

Bellen «Natuurlijk. Niet voor wat hij gedaan had, maar wel omdat hij Janssen een lesje had geleerd. Ik zou het nog altijd niet erg vinden als hij zijn straf moest gaan uitzitten in Beveren, bij Ronald Janssen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234