Afscheid van David Bowie: eresaluut van Humo's muziekredactie aan de meester

De muziekwereld hult zich vandaag in diepe rouw: David Bowie, multitalent, icoon, kunstenaar, is niet meer. Ook de muziekminnende harten van Humo sloegen bij het trieste nieuws een slag over. Om meteen daarna over te lopen van de warme herinneringen aan de grootmeester.


Lees ook 'In memoriam: Serge Simonart herdenkt David Bowie'

(kt)

In 1980 was ik bang van Bowie. Ik zag de clip van 'Ashes to Ashes' op AVRO's 'Toppop': een man in een weird clownskostuum struinde door een landschap waarin de Bom had huisgehouden - de term 'postapocalyptisch' behoorde toen nog niet tot m'n vaste woordenschat. In de jaren erna maakte die angst plaats voor kinderlijke fascinatie ('Let's Dance'), verwarring ('Loving The Alien'), verwarring én fascinatie ('Under The God' van Tin Machine) alsook totale overgave ('Outside'); sindsdien mocht ik graag verdwalen in dat spiegellabyrint van een oeuvre. Eén zin uit 'Love Is Lost' (prachtnummer uit z'n vorige plaat 'The Next Day', magistraal geremixt door James 'LCD Soundsystem' Murphy) spookt, sinds de geruchten over z'n ziekte de kop opstaken, voortdurend door m'n hoofd; sinds vanochtend is het balsem op een rauwe wonde: 'Say goodbye to the thrills of life / where love was good, no love was bad.' Zo is het maar net.

(gvn)

Het eerste Midscheeps Door David Bowie Geraakt-moment dat me te binnen schiet komt uit de eindgeneriek van 'Dogville' van Lars von Trier. Het decor van de film is op de grond getekend. Lars von Trier maakte - zonder ooit één voet op Amerikaanse grond te hebben gezet - een bizar, moeilijk te volgen portret over de jaren 30 in de VS, en dat duurde een volle drie uur. Aan het eind floept plots David Bowies 'Young Americans' aan, terwijl op het grote scherm een fotodocumentaire over Amerikaanse paupers begint. Het zijn foto's van echte mensen. Hoe de regisseur op die plek intuïtief muziek inschuift: het is van een schoonheid die David Bowie lang geleden zelf ooit over zich moet hebben voelen komen toen hij iemand op een rock-'n-roll radiostation plaatjes hoorde draaien. Hij vertelde er iets over in 'Starman': 'That weren’t no dj, that was hazy cosmic jive’.



(kv)

‘De dag dat de muziek sterft’: het was op mijn studentenkamer, in een fase dat Bowies ‘Aladdin Sane’ (1973) non-stop oplag, dat ik me probeerde in te beelden hoe de dood van David Bowie ooit zou binnenkomen. Ook al bleef Bowie actief en creatief tot op het einde, z’n dood lijkt me op deze gevreesde dag ook een afscheid van de twintigste eeuw. Van z’n vrijheid, glam, overdaad, decadentie, plezier en androgynie. Van z’n kostuumwissels, ontginningsmogelijkheden, gevoeligheid en durf. Ik wuif vandaag een dame van de twintigste eeuw uit. ‘Cologne she'll wear / Silver and Americard / She'll drive a beetle car / And beat you down at cool Canasta’ (uit ‘Lady Grinning Soul’ op ‘Aladdin Sane’).

(fvd)

'I don't know where I'm going from here, but I promise it won't be boring.' Zeker één van de bekendste, mogelijk ook de meest essentiële quote die David Bowie ooit ontsnapte. David Jones/Bowie wist niet wat het inhield om saai te zijn, herhaalde zichzelf nooit. Weinig muzikanten in verleden en heden die de balans tussen 'intelligent, berekend, vooruitplannend' en 'onnavolgbaar, intuïtief, zijn neus volgend en schietend vanuit de heup' zo perfect en zo onwaarschijnlijk lang wisten aan te houden als hij. Bowie had zich al een aantal jaren teruggetrokken uit het popcircus, waarvan hij zelf zo lang de directeur was geweest, maar bleef boeien met donkere, statige, weelderig klinkende, hoogst persoonlijke songs. Zelf hebben we zijn muziek leren kennen tijdens de 'Earthling' en 'Little Wonder'-periode (en via zijn cover van de Pixies-song 'Cactus'), bleven plakken dankzij 'Ashes to Ashes' (vandaag en morgen de perfecte popsong), zullen hem blijvend koesteren om al de rest.

(jub)

David Bowie dood. Oeuvre afgerond. Vandaag zijn nieuwe plaat beluisterd, en dat ga ik een tijdje niet meer doen. Niet dat ze niet goed is, integendeel. Dat je in je laatste rechte lijn, wetende dàt het je laatste rechte lijn is, dit nog nalaat: dat kunnen alleen de allergrootsten. En vandaag valt me zelfs even geen grotere te binnen. Ik heb Bowie leren kennen in de prille jaren tachtig met ‘Let’s Dance’. Een mindere plaat, volgens de critici toen. Nou. Dan toch een mindere plaat met daarop ‘China Girl’, ‘Let’s Dance’ en ‘Modern Love’, tot op heden een favoriet, mede dankzij ‘Mauvais Sang’, een prachtige film van Leos Carax uit ’86, met een piepjonge Juliette Binoche (zie de clip hieronder: de muzikale stomp in de maag die de hoofdrolspeler krijgt als Bowie begint, die voelde ik ook – l’amour moderne!). Wist ik veel dat de critici van toen alles al hadden gehoord wat mij van Bowie nog te wachten stond. Dagen en nachten doorgebracht in het gezelschap van Ziggy Stardust, Aladdin Sane en The Thin White Duke. Niemand schreef songs zoals Bowie ze schreef, en hij schreef ze nooit zoals hij ze al had geschreven. Dood, godverdomme! Ik vloek me een oog uit. Bon voyage, grootmeester.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234