Afscheid van een monument: De Strangers

425 liedjes. 31 uur muziek. Bijna 70 jaar in ’t vak. Wie doet hen dat na? De Strangers, de close harmony-groep uit een stad waarvan de naam me ontschiet, zijn tot spijt van wie ’t benijdt levende legendes. Ze nemen binnenkort afscheid met twee uitverkochte optredens in De Roma in Antwerpen.

'Wij hebben geen echte opvolgers. Alles is zoveel harder nu: alles kan, alles mag, alles is brutaal'

De Strangers zijn uniek: op deze planeet is geen enkele andere muziekgroep te vinden die zo lang zoveel koldereske hits afwisselde met – en dat wordt vaak vergeten – ernstige, maatschappijkritische songs. De bedoeling is de vier kernleden te interviewen, maar dat loopt even anders: alsof het nog niet moeilijk genoeg is om John De Wilde (84), Bob Van Staeyen (81), Nest Adriaensen (76) en Alex Boeye (83) in toom te houden, roeren ook hun kokette echtgenotes Mella, Annie, Els en Mieke zich (‘We zijn de afstandsbediening van onze vrouwen kwijt.’ – ‘Néé: ze hebben ze van ons afgepakt!’). Ook archivaris en geheugen van de groep René Van Camp en zijn wederhelft zijn aanwezig, zodat op mijn zeven (!) uur tape soms tien door elkaar taterende stemmen te horen zijn. Tel daar nog de heer Alzheimer en de schizofrenie van de heren bij en we zaten met dertig aan tafel. Naast hun glorieuze carrière bepaalde ook de gezegende leeftijd van De Strangers het gesprek. De meest typerende zin was: ‘Dië mens is oek al dood.’

HUMO Zit hier behalve ik iemand aan tafel die géén valse tanden heeft?

Nest «Ik.»

Alex «De helft van mijn gebit is een prothese.»

Bob «Ik heb valse tanden, maar dat voelt ge alleen als ge mij kust. Ik stel voor dat ge mij gewoon gelooft.»

John «Ik heb geen valse tanden. Geen enkele. Waarom wilt ge dat weten?»

HUMO Jullie eerste single heette ‘Suiker’, en was daar ook een ode aan.

John «God, ja. Dat zou nu ondenkbaar zijn, met de antisuikerbrigade en al die neurotische gezondheidsfreaks. Tegenwoordig moogt ge niks meer eten, hè. Ademen, mag dát nog, of ben ik nu in overtreding?»

HUMO Bob, in het boek ‘De Strangers compleet’ zag ik een mooie jeugdfoto van u. Waar is het misgelopen?

Annie «Hij is getrouwd.»

HUMO Wie zei: ‘Als sociologen over een paar eeuwen willen weten wat de Vlaamse man en vrouw in de straat dachten over politiek, milieu, migranten en noem maar op, dan volstaat het om het oeuvre van De Strangers te beluisteren. Voor mij...’

John «…zijn De Strangers daarom Vlaams erfgoed.’ Dat was sportcommentator Rik De Saedeleer

Alex «Wij waren chroniqueurs van het dagelijkse leven en de tijdverschijnselen.»

HUMO Als je, zoals ik net heb gedaan, jullie veertig platen na elkaar beluistert, valt op dat jullie zingen over een in ijltempo veranderende maatschappij. Over zaken die toen hete hangijzers waren, terwijl niemand er nu nog om maalt. De monokini, bijvoorbeeld.

Nest «Dat was in 1970. Het land was te klein, de pastoors fulmineerden van de kansel tegen die goddeloze, vulgaire, hoerige gewoonte. Blote borsten op een strand, dat was een idee van den duvel, zeker? Op het strand werden zelfs vrouwen gearresteerd! En tegelijk lagen er homo’s op ’t strand van Sint-Anneke die spaarden voor een geslachtsverandering en door de hormonenpreparaten al borstjes hadden, maar zij werden door de politie níét geïnterpelleerd, omdat ze mannen waren!»

Bob «Och, monokini, ik keek daar nooit naar, want ik had al een vrouw, hè (vette knipoog).»

Nest «Nu zijn er de boerka en de boerkini. Zijn we er dan op vooruitgegaan? Mochten mijn pa en ma zaliger weer levend worden, ze zouden België niet meer herkennen: vrouwen mogen met elkaar trouwen, mannen mogen met elkaar trouwen, het land zit vol immigranten, de schuldenberg is enorm, files alom, die geslachtsoperaties zijn nu precies trendy… Indertijd was dat allemaal ondenkbaar.»

HUMO Nu de integratie een...

Nest «Pff, integratie, laat me niet lachen. Ik speel al zestig jaar muziek, ik heb met honderden muzikanten van twintig nationaliteiten samengespeeld, maar nog nooit met een Marokkaan of een Turk. Die spelen geen saxofoon, die zie je nooit in een jazzclub, die dagen zelfs niet op als voor hen een concert voor verdraagzaamheid wordt georganiseerd!»

'Op het Kiel zijn wij vreemden in ­eigen stad, de ­blanke autochtoon is daar tegenwoordig een kleine minderheid, een bedreigde diersoort.'

HUMO Maar hoeveel blanke Vlamingen ken je die een berberinstrument bespelen?

Nest «Hola, we leven híér, hè, wij moeten toch geen Marokkaanse muziek gaan spelen?»

Alex «We gaan toch niet nóg eens moeten terugkomen op de migranten en ons optreden op dat foute feest (De Strangers kregen felle kritiek nadat ze in 1992 hadden opgetreden op een bijeenkomst van het Vlaams Blok, red.)?»

John «Ja maar, ons liedje ‘De gastarbeider’, dat was toch gewoon de waarheid?! (Zingt) ‘Ik zèn nen bleken Algerijn, ’k zou gère gastarbeider zijn, en dan nog liefst in den Belgik, want hier bij ons is ’t toch zo warm, ik heb mor een vraa, ik zèn arm, ’k verdien e frangeske en ne chik, a’k van me wark is verlet, dan trekkik giênen R.M.Z, giên kindergeld of giênen dop, ik wil nor ’t land van Boudewijn…’ Wij zongen dat in 1971, sindsdien is het aantal immigranten verveelvoudigd! Maar weet je wat er níét gebeurd is? De tweede helft van ons lied: ‘ik zèn da gastarbeider zijn, in den Belgik al meer as meug, want azzet kon dan ginge kik, vandaag nimiêr nor ’t stinkfabrik, en ik vertrok al morgenvruug, terug nor ’t land van Boumedienne’.»

HUMO Gisteravond was ik aan de tramhalte op het Antwerpse Astridplein de enige blanke tussen zeventig louche ogende buitenlanders. Ik wilde daar niets bij denken, maar mijn ogen stelden het vast.

John «Voilà!»

HUMO Maar tussen die vaststelling en jullie ‘Ikke Achmed Nouga’ ligt nog een wereld van verschil.

Alex «Ik woon op het Kiel. Daar zijn wij vreemden in eigen stad, de blanke autochtoon is daar tegenwoordig een kleine minderheid, een bedreigde diersoort. Mijn vrouw is mijn getuige: aan het bushokje zagen wij een allochtone mevrouw vuil op straat werpen, terwijl drie meter verder een vuilnisbak stond. Toen mijn vrouw daar een beleefde opmerking over maakte, werden we meteen bedreigd door haar twee zonen. De ene maakte zo’n gebaar (snijdt de keel over) en siste: ‘Zo zal het gaan met u.’ En hij spuwde voor m’n voeten. Dát lees je nooit in de gazet. Een dag later kwam ik een oud-leerling tegen, den Hassan, een toffe gast die goeie herinneringen bleek te hebben aan zijn tijd in mijn klas. Zo zie je, je hebt ze in soorten.»

Bob «Ooit gingen wij graag winkelen in de Abdijstraat. Dat moet je nu eens proberen.»

John «Toen mijn vader zaliger op de boten van de lange omvaart werkte, mochten de zwarten hier niet van boord, want dan zouden ze zien hoe goed het hier was. Die tijd is voorbij.»

Nest «Ik ging in de Handelsstraat eten, in Antwerpen Noord. Toen ik reserveerde, zei de man van het restaurant me: ‘Best niet met de auto komen, meneer, want da’s om moeilijkheden vragen.’ Bleek dat auto’s van blanken daar systematisch gevandaliseerd worden. Toen we aankwamen, moesten we aanbellen en kwam de zaakvoerder de deur opendoen om ons binnen te laten, waarna hij ze weer op slot deed.»

'Wij zijn al langer samen dan The Rolling Stones. En wij spreken nog met elkaar, dat kun je van hen niet zeggen'

HUMO In een poging om de zaken wat te relativeren: heeft jullie grote populariteit nooit de gastarbeider bereikt? Hadden jullie allochtone fans?

John «Eén keer werd ik in de fabriek naar de werkvloer geroepen. Ik dacht dat er iets mis was bij de slijpers, een fout in de planning of zo… Maar nee: het bleek een Marokkaanse slijper die ‘De zieke-kas’ zong voor mij, dat hadden zijn maats hem geleerd. Hij kon er om lachen, enfin, zo leek het toch.

»Toen we ‘De zieke-kas’ zongen (tekst: ‘Ne Marokkaan… hij ging bij de ziekenkas en doet al jaren nikske, nu krijgen ze hem nog met geen stokken hier vandaan – niks werken en toch centjes krijgen, Allah is groot mor de ziekenkas is groter, hij maakt z’n vrouwke nog ’ns zwanger, da’s wer duuzend ballen kindertoeslag meer’, red.). Toen we dat zongen, kregen we alle linkse, politiek correcte betweters op ons dak. Ze stuurden zelfs piketten naar onze optredens. Eén keer, in Bonheiden, dreigde een meute militanten ons zelfs in elkaar te slaan als we dat nummer zouden zingen. Wegens dat nummer hebben ze ons méér geboycot dan voor dat optreden op het feest van het Vlaams Blok – waarvan we de opbrengst nota bene aan een goed doel hebben gegeven!»

Alex «We hebben ook samen met Marrokkaanse en Turkse groepen gespeeld op een benefiet voor De Morgen, maar daar zeggen ze nooit iets over!»

Nest «En toen we jaren later ‘35 jaar De Strangers’ vierden met een groot optreden in Bellewaerde en we ‘De zieke-kas’ zongen, zaten alle hoge pieten daar op de eerste rij te glunderen – diezelfde hoge pieten die ons jarenlang hadden geweerd, want dialect, dat kon niet, en kritiek op heilige huisjes al helemaal niet. Maar ja, tegen die tijd waren we te beroemd om ons nog te negeren. Korte tijd later kwam de VTM erbij, die ons van in het begin hebben omarmd.»

HUMO In ‘Borgerocco’ zongen jullie: ‘A ze meuge gon kieze, awel dan opgelet, krijge w’op ’t stadhuis wèr ’n nief vedet’... burgemeester Mohammed!’

Bob «Ik geef het nog zes jaar en dan is het zover.»

Nest «Met de Joden hebben we in Antwerpen nooit last, is u dat al opgevallen?»

Alex «Religie is de bron van vele problemen en veel geweld. Ik ben atheïst en niet koningsgezind.»

John «We zijn indertijd op het paleis voorgesteld aan koning Boudewijn. Ik denk niet dat we nu nog zouden gaan.»

HUMO In 1985 maakten jullie ‘Terroristenrock’.

John «Onze tijd vooruit.»

Nest «Jammer genoeg.»

Alex «Maar toen had je ook al terroristen, hè: het IRA, de Rote Armee Fraktion, die mannen van Baader-Meinhof, vliegtuigkapers…»

John «In ‘Allemaal gebreken’ zongen we: ‘Ik hèm ietske tege rassiste..., veur mij is ‘ne vremd’ling gelijk, ik walg van die rechts-extremiste... en speek oep het Blok hunnen bleik’.»

HUMO Jullie waren indertijd waanzinnig populair, en uit krantenknipsels leer ik dat zowat álle politieke partijen probeerden om De Strangers voor hun kar te spannen.

Bob «Zijt maar zeker, álle politiekers hebben staan zagen en bedelen. Wij hebben opgetreden voor álle partijen.»

John «En we hebben in de gevangenis opgetreden voor gangsters, verkrachters en pedofielen. Daar kregen we geen kritiek op: hoe hypocriet is dat? Die keer in de gevangenis zei ik: ‘Mannen, ’t is hier verschrikkelijk heet, zullen we de deuren efkes openzetten?’»

HUMO Jullie waren durvers: jullie zongen over onderwerpen als Marc Dutroux en de moord op veekeurder Karel Van Noppen. De Will Tura’s van deze wereld zouden met een grote boog om die hete hangijzers heen lopen.

John «En ‘Arm varken’, over de misbruiken en hormonenpreparaten in de vleesindustrie.»

Nest «We hebben ook nog gezongen over die fanatieke Waal José Happart. Toen we optraden in het Vlaamse schooltje in Komen, moest de rijkswacht ons langs de achterdeur binnenlaten omdat aan de voordeur een bende Walen stond die ons wilde aanvallen… Nu er in pakweg Luik 160 nationaliteiten wonen, hebben de Walen waarschijnlijk heimwee naar ons.»

'We hebben in de gevangenis opgetreden voor gangsters, verkrachters en pedofielen. Ik zei: 'Mannen, 't is hier verschrikkelijk heet, zullen we de deuren efkes openzetten?''


Hete Helga

HUMO Nest, jij bent begonnen als jazzgitarist in een stripteasebar. Als je honing wil, speel je best in de bijenkorf.

Nest «Nee, wij hadden weinig contact met de maskes. Eén zotte danseres op leeftijd kwam mij elke avond haar borsten tonen: ‘Kijk, ik heb knalroze tepels.’ In die tijd werden alle stripteaseuses live begeleid door een trio muzikanten, want er waren toen nog geen bandopnemers. Wij gingen ook op tournee langs stripteasebars in Duitsland, Frankrijk, Finland… Wij speelden van tien uur ’s avonds tot vijf uur ’s ochtends. Uitgaan zat er dus niet in, want we moesten elke avond spelen. Een goeie leerschool, dat wel.»

HUMO Maar geen seksuele leerschool? In een harem?

Nest «Ik heb wel gefoefeld met, euh, diverse dames. In Finland heb ik iets gehad met Hilka en Seya. Niet tegelijk. Maar die Hilka zag algauw een vader in mij: op de volgende tournee stond ze in de haven te wachten. Toen heb ik een grote omweg gemaakt. Ik heb me drie uur lang in een kerk verscholen, tot ze weg was. Schoën maske, dat wel. In Duitsland had ik iets met een vamp die Helga heette. Maar aangezien mijn grootvader in een concentratiekamp was afgemaakt, was thuiskomen met een Duitse ook geen optie.»

Alex «Hadden de muzikanten dezelfde kleedkamer als de danseressen?»

Nest «Nee, wij moesten ons niet omkleden.»

Bob «Ge hadt toch kunnen doen alsof?»

HUMO Bob, jij maakte omstreeks 1830 deel uit van een komisch muzikaal trio: The Comedians. Hoe ging het er bij jullie aan toe?

Bob «Alles was ouwe stijl, hè. Bij elke mop, na elke clou, speelde de drummer een touche, zodat zelfs de domste luisteraar snapte dat hij moest lachen of applaudisseren. Dat doen de moderne komieken niet meer, hè, die hebben zelfs geen orkestje. Tussen 1945 en 1965 speelden wij avondvullende programma’s in theaters, waarbij een hele bende het publiek entertainde: een conferencier, zangeressen, dansers, stuntmannen, komieken… Twintig artiesten voor de prijs van één.»

HUMO Zongen jullie toen echt ‘voor een pint bier’, zoals jullie in één van jullie liedjes beweren?

Bob «Ja. En een boterham – de sandwich was nog niet uitgevonden. En soms kregen we 20 frank – een halve euro!»

Nest «Af en toe hadden we een meevaller. Toen we voor Nissan speelden, deelde die Japanse baas, meneer Hashimoto, net de dertiende maand uit. Wij kregen er ook één.»

Bob «Niet aangegeven, maar ’t is verjaard. Ik deed de boekhouding. Eén keer per jaar gaf ik de controleur een fles en een elpee van De Strangers. Nooit last gehad. Wij waren ook heiligen, hè.»

HUMO De Strangers waren immens populair in een tijd dat de mensen nog platen kochten, en jullie hebben honderden optredens afgewerkt: jullie zouden veel rijker moeten zijn. Ik heb de indruk dat er ergens geld is blijven plakken.

Nest «Tja, we waren amateurs, hè. En we hadden geen strenge manager. Naar verluidt werd indertijd veel zwart geperst: de werkelijke platenverkoop was dan groter dan de cijfers die aan de artiest werden meegedeeld.»

John «We waren te meegaand en te teerhartig. We hebben ons voor andermans kar laten spannen, dikwijls voor veel te weinig geld.»

HUMO Hebben jullie ooit practical jokes met elkaar uitgehaald?

John «Ja. Voor één nummer moest ik een moeilijke stoelgang uitbeelden. Ik sleurde daar een pianostoel voor mee, en één keer hadden die zotten hier die stoel verzwaard met bakstenen of staal, zodat ik hem niet kon opheffen… wat ik natuurlijk pas merkte toen de sketch al bezig was. Voor een andere sketch moest ik een telefoonboek kapotscheuren, dat we vooraf natuurlijk al doormidden hadden gezaagd... behalve die keer toen ze achter mijn rug een ander telefoonboek hadden klaargelegd (lacht). En in het Frans brood dat ik met een karateslag doormidden moest slaan, hadden die smeerlappen eens een stok verstopt. Pijn dat ik had!»

Nest «Dit is geen practical joke, maar tijdens een optreden voor onze strijdkrachten in Duitsland ging maar één helft van het toneeldoek open, zodat een maat van ons twee uur lang de andere helft heeft moeten opzijhouden. En in Leest vloog de tent weg in een storm!»

John «Eén keer moesten we optreden in Keulen, maar ik kon geen congé krijgen. Ik moest dus om 5 uur van mijn werk in Sint-Niklaas vertrekken met een taxi. Ik kwam in Keulen de zaal binnen en hoorde de annonceur net zeggen: ‘En hier zijn De Strangers!’

»In de tijd dat er nog geen gps bestond, zijn we ooit op het verkeerde trouwfeest beland. We zijn daar blijven plakken, we hebben gratis opgetreden en zijn daarna blijven eten. Op het trouwfeest van de man die ons had geboekt, zijn we nooit geraakt.»

Bob «In de buurt van Ninove moesten we ‘aan de naftstatie naar links’. Maar er waren er twéé.»

John «En een lokale boer zei: ‘Het is naar rechts aan het veld waar vorig jaar mijn spinazie stond.’»

HUMO Het is ondenkbaar dat pakweg Frank Sinatra of zelfs André van Duin ‘geen congé’ zou krijgen op z’n werk als hij een optreden had.

John «We waren amateurs, jongen! Bevlogen amateurs.»

HUMO Hoe hielden jullie het vol?

Alex «Het vermoeiendst waren de verplaatsingen. We moesten het niet alleen zonder gps stellen, de wegen waren ook slechter verlicht dan nu, zeker op het platteland, dus het was vaak onbegonnen werk om na het optreden je auto terug te vinden, laat staan de weg naar huis.»

Bob «En het slaaptekort dan. Wij traden in alle uithoeken van het land op na onze dagtaak op den bureau, en ik heb meer dan eens m’n pollekes onder koud water gehouden om wakker te blijven.»

HUMO Heel wat artiesten blijven na een optreden plakken. Daar komen alcoholisten van, al hoor je daar in de roddelbladen nooit iets over.

John «Wij hebben nooit zat op het podium gestaan. Ik zeg het maar, want ik heb voor verschillende liedjes moeten doen alsof ik dronken was.»

Bob «Ik bleef soms plakken om een sjotterke te spelen. We zijn ook eens met de bus op tournee geweest langs de Belgische strijdkrachten in Duitsland – toen was het orkestje keer op keer tuut tegen dat we in de volgende kazerne aankwamen. Maar een alcoholprobleem hebben wij nooit gehad. Onze echtgenotes gingen bijna altijd mee, en dat zijn gendarmes, hè.»

John «Toen we optraden in Amerika, is onze Nest op het strand weleens met zijn zatte botten in zo’n hoge stoel voor de redders gaan zitten. De Amerikanen kwamen vragen: ‘Is it safe? Kunnen we zwemmen vandaag?’ En dan zei de Nest: ‘Jaja, mannekes, no problem.’ Maar daar zaten haaien, hè.»

Bob «We hebben die zwemmers nooit teruggezien.»

Nest «Ik was stiepelzat van die margarita’s, want da’s zware alcohol, maar ’t smaakt als limonade.»

'Eén keer per jaar gaven we de belastingcontroleur een fles en een elpee van De Strangers. Nooit last gehad. Wij waren ook heiligen, hè'

HUMO Noem eens iets waarvan je denkt: ‘Zonder De Strangers was me dat nooit overkomen.’

Bob «Tijdens een optreden in de openlucht is ooit een vlinder op mijn kale kop geland en daar het hele optreden blijven zitten.»

HUMO In het boeddhisme is dat een teken van heiligheid.

Bob «Verbaast me niks.»


Naakt optreden

HUMO Eén van jullie nummers heette ‘Hier spreekt men... Aantwaarps’. We moeten toch éven het sappige plat Aantwaarps huldigen. Ik vind ‘leuddevedeu’ een schattig woord...

Bob «‘Leuddevedeu’, da’s liefdesverdriet. En ‘platte taloren’ slaat niet op platte borden, het betekent: ‘De pot op, ’t kan me niet schelen.’»

John «‘M’n orgel’, dat zijn de geslachtsdelen. En een ‘faarm schap’ zijn grote borsten. ‘Geft ’m beuzze’ betekent erin vliegen… Maar éérst moet je dan een lief verleiden: ‘e mokke oepschaare’.»

Bob «Als je vrouw zegt: ‘Geft ’m beuzze,’ dan ben je goed bezig.»

John «Een ‘hannekesnest’ is rommel. En ‘tantefeire’ is handtastelijk worden.»

Nest «Wij zijn decennialang geweerd op de VRT omdat we in het dialect zongen. Nu heb je al die rappers in het dialect, nu kan het plots.»

HUMO Zeg, mannen, hoe word je het snelst rijk? Als je een Antwerpenaar koopt voor wat hij waard is, en hem verkoopt voor wat hij dénkt waard te zijn.

Bob «Da’s een mop uit Gent, zeker?»

Nest «In zijn voorwoord voor ons boek schreef Bart De Wever dat de teksten van De Strangers een typische uiting zijn van Aantwaarpse zwaans. Daarin zit naast scepsis, sarcasme en spot ook zelfspot verweven, maar die wordt door buitenstaanders niet gedetecteerd.»

Nest «In West-Vlaanderen en Limburg zongen we al onze teksten trager, want anders verstond niemand ons.»

Bob «En dan nog vroegen ze in Limburg: ‘Waarom zingt gij zo snel?’»

HUMO Jullie hebben ooit naakt opgetreden, op het jubileum van een naturistenvereniging. Of is dat een mythe?

John «Neenee, da’s echt gebeurd (vette knipoog). We moesten ons kleden ‘zoals het publiek in de zaal’. Wij in onzen blote het podium op, en wat bleek: die zaten daar allemaal in smoking!»

HUMO Over bloot gesproken: jullie echtgenotes gingen altijd mee, dus hebben ze al die jaren ook alle fotomodellen geweerd die jullie hun godinnenlijf kwamen aanbieden?

Bob «Ja. Het zij zo.»

Alex «Ik heb wel een paar keer, euh...»

John «Naast de pot gepist? Och, die keren kun je op je vingers tellen.»

Bob «Hij heeft wel zestig vingers.»

HUMO Jullie waren supersterren in Vlaanderen, maar wel in een tijd toen amateurisme nog troef was.

Bob «Zelfs een kleedkamer was niet vanzelfsprekend. We hebben ons ooit moeten omkleden in een varkenskot, tussen de kolen en de patatten. Eén keer moesten we ons omkleden achter een doek dat over een wasdraad was gespannen. Er stond een emmer voor als we moesten pissen.»

HUMO De meest tragische uitspraak in vijftig jaar krantenknipsels over De Strangers komt van Alex: ‘Ik was eigenlijk liever drummer bij Genesis geweest.’ Of is dat een grapje?

Alex «Nee, ik heb genoten van mijn tijd bij De Strangers. Maar ik had écht liever gedrumd bij een grote rockgroep. Tja. Mijn zoon is drummer – ’t bloed kruipt waar het niet gaan kan.»

HUMO Nog eentje: ‘Ik vind teksten schrijven corvee, ik doe dat echt niet graag.’ Niettemin heb je honderden liedjesteksten geschreven!

Alex «Is er op deze planeet iemand die dat voor z’n plezier doet? Ik vond het altijd een ellendig karwei, echt zweten en zwoegen. Afzien! En meestal was er ook nog te weinig tijd, want de platenfirma zat achter ons vodden voor nog maar eens een nieuwe elpee. Ik bleef er ook tot op het laatste moment aan sleutelen, want ik ben een eeuwige twijfelaar.»

HUMO ‘Er gaat iets verloren,’ zongen jullie bij jullie vorige afscheid, in 2002. Ik mis nu de lichtvoetigheid die jullie muziek typeerde. Die volkse, gezellige charme.

John «Just! Dat hoor ik nu ook nergens meer. Wij hebben geen echte opvolgers – qua toon, qua inborst, qua aanpak.»

Nest «Alles is zoveel harder nu. Je ziet dat bij rappers, bij komieken… Alles kan, alles mag, alles is hard en brutaal.»

Bob «Volgens mij zijn de juiste schoenen voor lichtvoetigheid niet meer verkrijgbaar.»

Alex «Ik keek gisteren naar ‘Voor de leeuwen’… Ik heb niet één keer geglimlacht met die jonge komieken, laat staan gelachen. Mijn idolen waren Koot & Bie

'In 1970 zongen we over de monokini. Nu zijn er de boerka en de boerkini. Zijn we er dan op vooruitgegaan?'

HUMO Jullie laatste single ging over de Oosterweelverbinding. Is er sindsdien nog iets gebeurd waarbij het kriebelde?

Nest «Goh, we hadden kunnen zingen over de brexit, of over Trump of Kim Jong-un of zo…»

Bob «Dan schieten ze ons omver!»

Nest «Nee, we willen niks forceren. ’t Is goed geweest.»

Mella «De paella is klaar, mannen.»

Bob «Ah, echte Vlaamse kost!»

Nest «Eerst zingen: ‘Happy birthday to you…’»

Bob «Den John heeft alzheimer, dus we zullen het voor alle zekerheid nog eens zingen: ‘Happy birthday to you…’»

Mieke «Bij het toosten in de ogen kijken, mannen, of zeven jaar geen seks!»

Bob «Als we het nog zo lang trekken.»

HUMO Gelukkige 84ste verjaardag, John. Waarmee kan ik je nog een plezier doen?

John «Awel, dat de mensen vijfenzestig jaar na ons begin en vijftien jaar nadat we officieel zijn gestopt nog over ons klappen en vragen dat we nog een paar optredens doen, da’s de schoënste cadeau die ik me kan inbeelden.»

HUMO Heeft iemand anders nog onvervulde wensen?

Nest «Ik wou altijd al jurylid zijn van de Miss België-verkiezing, maar dan geblinddoekt, op de tast.»

Bob «Ik zag een actie voor Kom op tegen Kanker waarbij tien vrouwen hun borsten lieten betasten voor het goede doel…»

Nest «Da’s geen echte actie, Bob, da’s zo’n grap op het internet. Ik ken trouwens nog een goeie mop: de Sjarel vertrekt naar Thailand en komt op de luchthaven een maat tegen. Zegt hij: ‘Ik ga in Bangkok naar de verjaardag van mijn schoonmoeder, ze wordt morgen 21.’»

Alex «Ik kan geen noten lezen. Dat zal me tot op m’n sterfbed blijven storen. Bijna zestig jaar De Strangers en de Nest is de enige van ons die noten kan lezen!»

John «Wij zijn langer samen dan The Rolling Stones. En wij spreken nog met elkaar, dat kun je van de Stones waarschijnlijk niet zeggen.»

HUMO John, jij zei ooit dat je op het podium wilde sterven. Dan is 22 oktober in de Roma je laatste kans, hè.

John «Ik wil sterven op het podium en begraven worden onder het podium… maar pas als ik 127 jaar ben. Ik ben wel van plan om vanaf m’n 120ste uit te bollen. Ge moet het lot niet tarten, hè.»



De Strangers spelen op zondag 22 oktober twee keer in De Roma. Beide optredens zijn uitverkocht.

www.destrangers.org

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234