Afscheid van Steve

Humo-hoofdredacteur Danny Ilegems over zijn ontmoetingen met Steve Stevaert, en waarom ze nooit dikke vrienden zijn geworden.


Lees ook: 'Afscheid van Steve Stevaert in 24 Humo-quotes' »

Mijn eerste ontmoeting met Steve was midden jaren 90, op het trouwfeest van een toenmalige Humo-collega uit Limburg. De Agusta-affaire was nog in volle gang en wij liepen hem daar wat mee te jennen. Steve reageerde erop met de dubbelzinnigheid die hem zou blijven typeren: hij combineerde nogal vlotjes de houding van Calimero – ‘Ik weet van niks, ik ben maar een simpele druif uit het volk’ – met een bijtend anti-intellectualisme; een diep dedain voor ‘moeilijkdoenerij’. Wie kritiek had op de socialisten, die moest er maar bij komen en samen met hem de partij overnemen en veranderen: dat was de dooddoener waarmee de discussie eindigde.

Hij zou ons, nodeloos kritische journalisten, levenslang blijven wantrouwen.

Een kleine tien jaar later had hij de partij overgenomen, en Limburg en de Vlaamse politiek erbij. Toen hij zijn hoogdagen beleefde en over zijn rangen heerste als een verlicht despoot, maakten wij met een paar ex-Humomedewerkers het maandblad Deng. Uiteraard was Steve de gedroomde coverfiguur, voor elk blad, maar zeker ook voor een magazine met die naam. Maar we wisten dat we bij hem niet moesten komen aanzetten met het voorstel om hem, de verlosser van het Vlaamse socialisme, te portretteren zoals Deng Xiaoping, de verlosser van het Chinese communisme. Uiteindelijk heeft fotograaf Jurgen Rogiers eerst een vriend gefotografeerd in Mao-outfit, en vervolgens Steve ingepast in de compositie. Later die zomer hebben we dat beeld opgehangen op de toegangswegen naar Pukkelpop, op metershoge zeildoeken – twee privévoortuintjes voor moeten afhuren, niemand in Hasselt en omgeving wou er toelating voor geven zonder het eerst aan Steve te vragen.

Steve maakte achteraf alleen maar misbaar over het feit dat hij zich zo had laten rollen voor die foto. Andermaal een bewijs dat we niet te vertrouwen waren.

Je kon het hem moeilijk kwalijk nemen. In dezelfde periode moest ik hem een paar keer bellen omdat we op de redactie van Deng een dossiertje hadden gekregen, overigens afkomstig uit zijn eigen socialistische rangen, over Anissa Temsamani – die mooie vrouw uit Mechelen die hij amper een maand voordien, glunderend van trots, had voorgesteld als kersverse staatssecretaris en eerste regeringslid ooit van Marokkaanse origine. Wat wij over haar vernamen, was niets om trots op te zijn. Steve slikte de informatie, vroeg een paar keer of we wel heel zeker waren, probeerde een kleine akte van verdediging op ons uit, constateerde dat ze niet werkte en dwong haar tot aftreden. Op geen enkel moment probeerde hij ons te overhalen af te zien van publicatie. Maar tegelijkertijd liet hij zijn woordvoerder verwoede pogingen ondernemen om ons dossier als totaal ongeloofwaardig af te schilderen.

In februari 2007 kwam ik hem nog eens tegen in Hasselt, waar hij ondertussen zetelde als gouverneur van Limburg. Hij liep op wolken die dag. Zelden had ik hem zo opgewonden gezien, zelfs niet wanneer hij orakelde over zijn politieke ideeën en plannen. Hij zou die avond te gast zijn in ‘De laatste show’, samen met niemand minder dan Carla Bruni. Die had op dat moment nog geen relatie, of toch niet dat wij wisten, met Nicolas Sarkozy. Maar Steve wist perfect met wie de glamourbabe van Parijs al wel een affaire had gehad: Mick Jagger, Eric Clapton, tutti quanti. Hij was in zijn hoofd het scenario aan het maken van wat hij allemaal tegen haar zou zeggen – een tv-programma naar zijn hand zetten, dat moest je hem niet meer leren. Hij was uiteraard weer van plan de Steve Stuntel uit te hangen: de gewone volksjongen die de Franse taal niet zo goed machtig is, maar het toch ver heeft geschopt in het leven.

Steve en de vrouwen: dat verhaal kent ook mooie, ronduit romantische episodes, op het kleffe af. Talloos veel vrouwen hebben van zijn kant ook veel charmante galanterie ervaren. Tot verkrachting, of tot om het even welke vorm van fysiek geweld, achten zijn beste vrienden, zoals het vrienden past, hem ‘echt’ niet in staat. ‘Hij was veeleer de man van de opdringerig grote bossen bloemen. En de betekenis van het woord ‘nee’ drong niet altijd tot hem door.’

‘We maken nu een groot, haast theatraal drama mee,’ zegt een andere vriend van Steve. ‘Het clichéverhaal van de politicus die letterlijk ten onder gaat aan macht en seks, de dodelijke cocktail. Maar in feite is het banale, kleinmenselijke ellende. Het trieste verhaal van een vereenzaamde man die de schijn koste wat het kost hoog wilde houden. Steve is hier twee weken geleden nog geweest. Hij moet toen al geweten hebben dat die vermeende verkrachting in Brussel voor de rechtbank zou komen. Hij heeft er niets van gezegd. Geen woord. Waarom niet? Omdat hij in de ogen van zijn vrienden nog steeds de man wilde zijn die aan de touwtjes trok en alles onder controle had. Zoals hij in de ogen van de mensen de eenvoudige volksjongen wilde blijven die het voor hén deed. Terwijl iedereen ondertussen wist dat hij ook een donkere kant had. Zoals velen van ons een donkere kant hebben, of een zwakte waar we niet trots op zijn. Ten tijde van die affaire met de Brusselse prostituee hebben we vaak genoeg gezegd: ‘Steve, doe toch een Mitterrandke. Zeg dat niemand er iets mee te maken heeft wat je waar doet en met wie: ‘Et alors?’’ Steve kon dat niet. Hij was een overtuigd socialist en vrijzinnige, en hij kon ongenaakbaar zijn, maar er school ook een katholieke koorknaap in hem. En bang, bang van zijn eigen schaduw.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234