null Beeld

'Afspraak in Rio': turnsters Lisa Verschueren (20) en Laura Waem (18)

Tot 7 augustus hebt u nog de tijd om het verschil te leren tussen een Yurchenko-sprong en een gehoekte Tsukahara. Op die nu al gedenkwaardige zondag zal voor het eerst een Belgische meisjesturnploeg deelnemen aan de landencompetitie op de Olympische Spelen. Het zag er heel lang naar uit dat twee uit Sint-Gillis-Waas afkomstige turnsters daar samen het hoogtepunt van hun carrière zouden vieren. Maar dat plan viel in het water toen afgelopen december de oudste van de twee, Lisa Verschueren, met spoed werd opgenomen in het ziekenhuis van Sint-Niklaas.

'In de turnzaal leer je klappen opvangen'

Lisa’s Olympische droom was op 13 december 2015 uiteengespat in het flatje van haar vriend. Een akelige flauwte was de voorbode van veel dramatischer nieuws. De turnster bleek hartritmestoornissen te hebben. Einde carrière. Einde Olympisch verhaal. Einde samenwerking met Laura Waem, al die jaren haar compagnon de route.

Een maand na de Olympische kwalificatie van de zes Belgische turnsters, onder wie Laura, zit ik met de twee vriendinnen op een oever van de Gentse Watersportbaan. We kijken uit op de gigantische topsporthal aan de overkant. Achter die mastodont ligt hun turnzaal. Lisa blijkt er elke donderdagochtend langs te lopen. ‘Ik kan het nog niet loslaten,’ zegt ze bijna verontschuldigend. ‘Ik heb iedereen van het team heel hard nodig om er bovenop te komen.’

Laura schuift haar stoel naar achteren om optimaal te kunnen genieten van de zon. Ze straalt en dat heeft zo zijn redenen. ‘Ik ben samen met de trainers bezig om nieuwe elementen aan mijn brugoefening toe te voegen. Vanochtend is mijn Buckum Tkachev, een spectaculaire vlucht met hogere startwaarde, voor het eerst helemaal gelukt.’

HUMO Laten we eerst even terugkeren naar 17 april, toen in Rio Belgische sportgeschiedenis werd geschreven. Het is wat ondergesneeuwd geraakt, maar in België weet amper iemand dat jullie die avond bijna niet hadden kunnen turnen.

Laura Waem «We waren samen met Frankrijk het laatste land dat aan de beurt kwam. Om kwart voor acht, een kwartier voor onze competitie zou beginnen, viel een groot deel van de elektriciteit in de arena plots uit. Het Olympische kwalificatietoernooi was tegelijk een test voor de organisatie van de Spelen en blijkbaar waren door de panne alle computers aan de jurytafels uitgevallen.»

Lisa Verschueren «Ik was erbij als toeschouwer. In het begin was de sfeer nog opgewekt. De Belgische fans hadden van de onverwachte pauze gebruikgemaakt om onze driekleur op hun wangen te tekenen. Maar om kwart voor negen was de onderbreking nog niet voorbij. Toen begon ik het ergste te vrezen.»

Waem «Iedereen van de ploeg bleef opmerkelijk rustig. Sommigen deden een dutje en ik probeerde mijn spieren warm te houden. Opeens kwam een Braziliaanse official vertellen dat we stilaan rekening moesten houden met uitstel tot maandagnamiddag. Ik dacht dat ik gek werd. Máánden richt je je op dat moment. We trainden ook al weken later op de dag om gewoon te raken aan presteren ’s avonds. De Belgische delegatieleider begon zich steeds meer te ergeren aan de chaos en zelfs Yves (Kieffer, de uit Frankrijk afkomstige bondscoach, red.) werd met de minuut nerveuzer. Het was precies slecht toneel. Met ruim een uur vertraging mochten we dan toch de hal in.»

HUMO Yves had jullie gevraagd vooraf niet naar de resultaten van de andere landen te kijken. Is dat gelukt?

Waem «Ja. Ik heb pas na mijn grondoefening, de laatste discipline, naar het grote scorebord in de hal gekeken. Na de sprong, het eerste onderdeel, had er ik zelfs geen idee van hoeveel punten ik had gekregen. Zo geconcentreerd was ik (lacht).»

Verschueren «Ze turnden met vertrouwen. Vroeger was dat een gevoel dat je niet associeerde met het Belgische turnen. De meisjes maken elkaar sterker, ook buiten de turnhal.

»Laura presteert de laatste tijd heel constant. Ze sluit zich op in haar eigen wereldje en kan door haar ervaring steeds beter om met spanning en stress. Ik zat zo niet in elkaar. Ik moest af en toe een praatje kunnen slaan tijdens de competitie. Daarom dat het zo bevreemdend was om nu te moeten toekijken. Ik zat de afgelopen jaren altijd bij de selectie, nooit ben ik reserve geweest. Ik voelde me afgesneden van iets waarin ik jaren een belangrijke rol had gespeeld. (Denkt na) Tegelijk had ik die avond voor geen geld willen missen.»

HUMO Yves zei dat jullie prestatie in Rio er één van verbetenheid was, meer dan van pure klasse. Wat bedoelde hij daarmee?

Waem «In de aanloop naar de kwalificatie hadden we extra nadruk gelegd op de uitvoering. Alle fouten moesten eruit. In de tijd die ons nog rest tot de Spelen gaan we weer nieuwe elementen toevoegen. Om te verrassen en een hogere startwaarde te krijgen.»

Verschueren «Er stond overduidelijk een team. Ik was er ook bij op het kwalificatietoernooi voor de Spelen van Londen. Toen werden we in extremis voorbijgestoken door de Braziliaanse vrouwen. Die groep hing in vergelijking met de ploeg van nu minder goed aan elkaar. Destijds leefde ook nooit het gevoel dat de Spelen haalbaar waren, of misschien helemaal op het einde. Maar toen was het al te laat.

»Nu heeft Yves de omkadering op punt gesteld, met psychologen en extra choreografen. Sinds enige tijd is er op elke training steevast een kinesist aanwezig. Dat was vroeger ondenkbaar.»

Waem «Normaal zat ik nu in het eerste jaar van de unief, maar ik ben blij dat ik vrijwel alle vakken voor me uit geschoven heb. School is belangrijk, maar de laatste tijd toch helemaal ondergeschikt aan de sport.»

Verschueren «Ook dát heeft Yves hun ingepeperd.»

HUMO Yves Kieffer, een Fransman die in 2004 met Emilie Le Pennec verrassend Olympisch goud won op de brug, kan behoorlijk rechttoe rechtaan zijn. Laura, veel kijkers van ‘Afspraak in Rio’ schrokken toen hij jou in reeks 1 flink aanpakte.

Waem «Ik herinner me die scène nog. Het was vooral Lin Versonnen (een turnster die intussen al gestopt is, red.) die er toen van langs kreeg. Ik snap dat zo’n bespreking ongemeen hard overkomt voor buitenstaanders, maar wij weten dat al beter te plaatsen.

»Ik ben overduidelijk sterker geworden door de aanpak van Yves en Marjorie (Heuls, zijn vrouw en assistent-coach, red.). Daardoor vergeet je moeilijke momenten ook sneller.»

Verschueren «Er is niemand in de groep die nog niet door hem aan de deur gezet is. Dan zegt hij: ‘Je moet niet meer komen.’ In het begin weet je niet wat er aan de hand is, maar naarmate de jaren vorderden, schrok ik minder van zijn uitbarstingen.»

undefined

'Revalidaties zijn de ideale manier om elkaar beter te leren kennen'

Waem «Hij wil het beste uit ons halen.

»Toen we in Santos het Olympische kwalificatietoernooi voorbereidden, heeft hij me nog eens aangepakt. De opsprong bij mijn brugoefening op het WK in Glasgow was helemaal de mist ingegaan. Daar kwam hij in Santos nog even op terug in zijn gekende stijl. De jongensploeg, die in een andere hoek van de trainingszaal bezig was, werd er zelfs stil van. Nu goed, ik laat niet meer zomaar over mij heen lopen. ’s Avonds bij het eten zag hij wel in dat hij te ver gegaan was.»

Verschueren «Na de huldiging voor de Olympische kwalificatie heeft Yves zijn medaille aan mij gegeven. Hij heeft mij in al die jaren vaak aan het huilen gebracht, maar dat was een heel lief gebaar.»

Waem «Hij heeft nooit onder stoelen of banken gestoken dat Lisa een belangrijke kracht was.»

undefined

'Lisa (links op de foto uit 2008): 'Toen we nog klein waren, poseerden we vaak samen.'

undefined

null Beeld


Strafkamp

HUMO Lisa, wat is je vroegste herinnering aan Laura?

Verschueren «Toen we nog klein waren, hebben we heel vaak samen geposeerd voor de regionale pers. Wij werden zo’n beetje gezien als de ambassadeurs van Sportiva, de turnclub van Sint-Gillis-Waas. Maar praatten tegen elkaar deden we amper. We kwamen elk van de andere kant van het dorp: Laura woonde in Vrasene en ik in Sinaai. Sint-Gillis ligt daar precies tussenin. Het is pas sinds het WK in Antwerpen in 2013 dat onze carrières echt parallel begonnen te lopen.»

Waem «Lisa was toen al twee jaar bij de seniores, ik was net 16 geworden en kwam pas piepen. We hebben in 2009, mijn eerste jaar aan het topsportinstituut, wel samen in het ziekenhuis gelegen. Allebei voor een operatie aan de elleboog.»

Verschueren «De operaties vonden plaats op dezelfde dag. Revalidaties, en zo zijn er veel in een turncarrière, zijn de ideale manier om elkaar beter te leren kennen.»

HUMO Wanneer begon turnen écht een cruciale rol in jullie leven te spelen?

Verschueren «Ik heb redelijk lang op B-niveau geturnd. Ik was 13 toen ik de eerste keer hier, aan de topsportschool, belandde. Mijn probleem was dat het in de sport wel losliep, maar op school niet. ASO was mijn ding niet en TSO was gewoon niet beschikbaar. Daarop ben ik teruggekeerd naar mijn oude school en mijn oude club. Ik wou mijn topsportdroom opbergen, maar uiteindelijk hebben de trainers van mijn vroegere club me van het tegendeel kunnen overtuigen. En vanaf het derde middelbaar was de combinatie TSO-topsport wel mogelijk.»

HUMO Klopt het dat Yves en Marjorie overtuigd moesten worden om je opnieuw in de groep op te nemen?

Verschueren «Ze vonden me te klein en hadden twijfels over mijn verdere ontwikkeling. Maar ik ben een vechter. Ik heb veel meisjes zien komen en gaan. De meesten haken af wegens blessures. Of hun lichaam is op, of ze hebben de veerkracht niet om na een operatie terug te vechten.»

Waem «Sommigen knappen af op het gebrek aan vrije tijd. Wij hebben geen sociaal leven. Elke dag staat in het teken van het turnen.»

Verschueren «In het weekend volgde het hele gezin mijn dagindeling en gewoonten. Ik at de afgelopen jaren geen koolhydraten meer, waarop mijn mama maar meteen besloot dat het hele gezin geen koolhydraten zou eten als ik in huis was. En als ik op vrijdagavond thuiskwam, zeiden mijn ouders, tot afgrijzen van mijn zus: ‘Nu mag ons Lisa beslissen naar wat we op televisie kijken.’ Alsof ik uit een strafkamp kwam.»

HUMO Laura, kijkers van ‘Afspraak in Rio’ is al opgevallen hoe intens de band met je moeder is.

Waem «En dan vergeet je mijn zus nog. Het is nogal een vrouwenwereld bij ons thuis. (Ernstig) Zonder de toewijding van mijn mama zou het voor mij veel moeilijker geweest zijn. Al die kilometers, al die uren dat ze mijn problemen moest aanhoren (lacht). In het begin maakte ze zich zorgen over de wereld waarin ik terechtkwam. Toen ik mijn eerste buitenlandse stage had, net over de grens in Duitsland, boekte ze voor de veiligheid een hotelletje in de buurt. Ze was er zeker van dat ik na enkele dagen bij haar op de stoep zou staan. Niets was minder waar natuurlijk.»

HUMO Hadden jullie vroeger helden uit andere sportdisciplines?

Verschueren «Neen. Het was al turnen wat de klok sloeg. Mijn voorbeeld was Shawn Johnson, een Amerikaanse turnster die op haar 16de Olympisch goud won op de balk.»

Waem «Je had toen de strijd tussen twee Amerikaanse meisjes: Johnson en Nastia Liukin. Die laatste was in de Sovjet-Unie geboren en stond voor een totaal andere stijl van turnen. Ze was sierlijker dan Johnson.»

HUMO Turnen is ook kracht. Wat vinden jullie mooi aan het lichaam van een turnster?

Verschueren «Mijn laatste grote competitie is alweer een halfjaar geleden, maar ik heb nog altijd mijn spieren. (Toont recente groepsfoto) Zie eens hoe apetrots ik kijk. Een turnster kweekt een mooi lichaam voor de toekomst.»

Waem «Het is opnieuw de tijd van de blote schouders en ik vind het altijd opmerkelijk hoe snel mensen raden welke sport wij beoefenen. In de eerste aflevering van ‘Afspraak in Rio’ zat een beeld van mijn blote bovenrug. Ik was verrast door het fragment, maar ik dacht toch meteen: ‘Hm, dat ziet er niet slecht uit.’»

Verschueren «Dat krijg je als je, zoals wij, meer op je handen staat dan op je voeten.

»Wij zijn eigenlijk nooit zo bezig met vergelijken. Het is pas op het strand dat ik vaak denk: ‘Allright, ik zie er toch wel goed uit.’»

HUMO Wat zouden jullie anders willen aan jullie lichaam?

Waem «Ik zou wel echte springbenen willen, zoals Simone Biles (zwarte Amerikaanse turnster die al drie opeenvolgende jaren wereldkampioene allround werd, red.).»

Verschueren «Amai, Laura, zúlke spieren heeft die. Nu verras je me.»

Waem «Ja, geen idee hoe ze dat voor elkaar krijgt. In de turnwereld wordt geen informatie uitgewisseld.»

Verschueren «Ik heb altijd andere handen gewild. Ik heb tijdens mijn carrière heel veel last gehad van blaren en huidkloven. Geen enkele zalf bracht soelaas. Ook al scheurden die kloven telkens open, op den duur was ik het gewoon om met pijn aan de brug te turnen.»

HUMO Wat ik me afvraag: hoe sterk zijn jullie? Zou ik altijd verliezen bij, ik zeg maar wat, een partijtje armworstelen?

Verschueren «Tegen mijn papa win ik altijd. En ik kan hem ook zonder problemen van de grond tillen.»

Waem «In het weekend gaan we weleens op bezoek bij mijn nonkels. Het is al vaak gebeurd dat ze uit de keuken kwamen: ‘Kan iemand eens helpen, Laura heeft de kraan weer veel te hard dicht gedraaid.’»

undefined

'Sinds ik gestopt ben, eet ik veel minder. Zou door al dat huilen mijn maag verkleind zijn?'

undefined

null Beeld


Uit de mentale put

HUMO Wanneer hebben jullie het meest getwijfeld aan jullie capaciteiten?

Waem «De beginjaren in het topsportinternaat waren de moeilijkste. Elke woensdagavond passeerde mijn mama. In het begin om te zien of ik het nog niet beu was, nu is het een moment om bij te praten.»

Verschueren «Iedereen die samen met jou is gestart, heeft afgehaakt.»

Waem «Ik herinner me ook nog een dag dat het echt tot hier zat. Ik was weggestuurd door de trainers en wou eigenlijk zo snel mogelijk naar huis. Weg van de topsport.»

Verschueren «Je tranen staan me nog helder voor de geest.»

Waem «Maar een maand later dacht ik al: ‘Hoe kon ik ooit overwegen om te stoppen?’ Zo dubbel kunnen je gedachten soms zijn.»

Verschueren «In juni 2015, na de Europese Spelen in Baku, ben ik ook door een moeilijke periode gegaan. Ik had daar matig gepresteerd en toen ik na twee weken vakantie terug in de zaal stond, zei Yves: ‘Wat kom je hier nog doen?’ Ik was totaal verbouwereerd, heb de training nog wel afgemaakt, maar ben dan huilend de zaal uit gestormd. Turnen is ook zwaar omdat je – misschien wel meer dan in andere sporten – geregeld uit een mentale put moet kruipen. Bij mij lukte dat altijd omdat ik ervan uitging dat de grote beloning nog wel zou volgen.»

HUMO Jullie moeten de top bereiken op het moment dat jullie volop in de puberteit zijn. Hoe pak je dat het best aan?

Verschueren «Ik begon vrouwelijke vormen te krijgen in 2013, het jaar van het WK Turnen in Antwerpen. Tot dan had ik nooit problemen gehad met mijn gewicht. Maar ineens begonnen de trainers te waarschuwen dat ik moest opletten. De term ‘verdikken’ valt dan al snel. Nu goed, dat is nog niets vergeleken met de vorige bondscoach, de Nederlander Gerrit Beltman. Voor hem stond het krijgen van borsten al bijna gelijk met het einde van je carrière.»

Waem «Ik heb daar nooit van wakker gelegen. Ik probeer op gewicht te blijven door gezond te eten. Meer kan ik niet doen. Ik ben nog nooit met een hongergevoel gaan slapen. Als je niet genoeg eet, hou je dit trainingsregime toch niet vol.»

Verschueren «Het is algemeen bekend dat turnsters veel later gaan menstrueren door de extreme trainingen. Ik was al bijna 18 toen ik voor het eerst maandstonden kreeg. Daarna was het moeilijker om op gewicht te blijven. Ik ken wel meisjes die op den duur vreesden dat ze nooit zouden menstrueren. Voor mij stond de praktische kant voorop. Geen maandstonden betekende: nooit gedoe met witte maillots of vervelende buikpijn (lacht).»

HUMO Vroeger werden turnsters vaak gezien als mismeesterde wezens, die letterlijk klein gehouden moesten worden. Boezemde dat nooit angst in?

Verschueren «Soms wel. Ik ben nu 1 meter 58 groot, maar ik ben daar best tevreden mee.»

Waem «Bij mij was het 1 meter 61 na de laatste meting. Er mogen nog een paar centimeters bij, maar dat zal door de zware belasting op training niet voor direct zijn. Soms is een rustperiode van twee weken al genoeg om een paar centimeter te groeien.»

HUMO Lisa, is het toeval dat je vriend ook uit het turnen komt?

Verschueren «Neen. Tot anderhalf jaar geleden bestond er amper een wereld buiten de turnhal, mijn kot en thuis. Dat maakt het lastig om iemand te ontmoeten. Ik ontken niet dat ik vaak jaloers was als op sociale media vakantiefoto’s van schoolvriendinnen passeerden. Wij waren altijd op stage, leek het wel. De vorige bondscoach vond een relatie een slechte zaak voor een turnster. Maar da’s absurd. Ik kende Jonathan nog van de acrogym in Sint-Gillis-Waas. Op een zaterdagochtend bezocht hij onze turnhal met een paar van zijn pupillen. Zo raakten we na al die jaren weer met elkaar aan de praat.»

HUMO Hij is negen jaar ouder dan jij.

Verschueren (beslist) «Acht om precies te zijn, maar dat vind ik geen punt. Integendeel, ik voel me veel volwassener dan andere vrouwen van 20. Jonathan woont alleen. Wij koken voor onszelf en poetsen doen we ook met ons twee. Ik ben blij dat ik zo’n plek heb.»

Waem «Ik heb momenteel geen tijd voor een relatie, zeker nu we acht uur per dag trainen met het oog op Rio. Dikwijls wil mijn lichaam al om negen uur gaan slapen. Ik prijs me gelukkig dat ik heb besloten nog een jaar op internaat te blijven. Ik hoef niet voor mijn eten te zorgen en mijn kamer is meer dan oké. In deze fase van mijn leven heb ik niet meer nodig. Wat niet wil zeggen dat ik niet af en toe met vriendinnen afspreek. Ik wil ook geen kluizenaar worden.»

undefined

'Voor sommigen staat het krijgen van borsten al bijna gelijk met het einde van je carrière'


Ongrijpbaar Amerika

HUMO Lisa, je laatste grote toernooi was het WK in Glasgow vorig jaar oktober. Hoe voelde je je daar?

Verschueren «Beter dan ooit tevoren. Het WK kwam als een bevrijding na een slap seizoensbegin. Jonathan en ik waren een jaar samen – hij was dat weekend in één ruk van het Waasland naar Glasgow gereden om mij te zien presteren. In de allroundfinale kwam ik ruim boven de 55 punten uit, de beste score van alle Belgische turnsters. Laat 2016 maar komen, dacht ik.»

HUMO Maar nog voor 2016 begon, was je turnster af. Leg nog eens uit wat er precies gebeurde?

Verschueren «Ik was bij Jonathan thuis aan het studeren toen het plots zwart werd voor mijn ogen. Ik ben zijwaarts op mijn hoofd gevallen. Gelukkig was mijn vriend er ook. Hij hielp me recht, maar kreeg me niet meteen weer bij bewustzijn. Ik hoorde hem praten, maar kon zelf helemaal niks. Hij heeft meteen een ambulance gebeld. ’s Nachts heb ik in het ziekenhuis van Sint-Niklaas een tweede ‘aanval’ gekregen. In het begin dacht men aan hartfalen, maar uit onderzoek bleek dat ik hartritmestoornissen had. Erfelijk bepaald bovendien, vooral aan moederskant. Een defibrillator was de enige oplossing. Een week later hebben ze mij in Gasthuisberg geopereerd en in één moeite door dat toestelletje onder mijn huid geplaatst.»

HUMO Vrijwel meteen was duidelijk dat topsport er niet meer in zat. Waarom was dat zo snel een uitgemaakte zaak?

Verschueren «Onder meer op vraag van Yves, de coach, ben ik nog op zoek gegaan naar enkele second opinions, maar iedereen dacht er hetzelfde over. Wij vallen tientallen keren per dag en door de zware impact op dat toestelletje – bij sprongen bijvoorbeeld – dreigde er ook gevaar. Het had geen zin om nog aan te dringen.

»Ik ben de afgelopen maanden door een zware periode gegaan. Je kwelt jezelf voortdurend: waarom is dit niet acht maanden later gebeurd? Na de Spelen was ik sowieso gestopt met topsport.»

Waem «Ik weet hoe slecht ze zich voelt, maar we zijn allemaal blij dat ze er nog is. Je hebt misschien ook wel een goede bewaarengel gehad.»

Verschueren «Ik had er niet meteen bij stilgestaan, maar het hart van turnsters wordt in de loop der jaren zwaar belast. Daardoor was mijn hartwand verdikt. Dankzij die defibrillator heb ik nu het perfecte hart, maar een jaar geleden haalde ik in rust soms maar 40 hartslagen per minuut. Daardoor viel ik af en toe flauw of had ik geregeld last van een te lage bloeddruk. Meestal kreeg ik dan Valdispert, een plantaardig antistressmiddeltje. (Stilte) In het buitenland heb ik zo vaak op plekken getraind waar er amper medische voorzieningen waren. Stel je voor dat het daar was gebeurd. Nu ga ik ervan uit dat mijn geval ook in Gent een eyeopener is geweest. Onze keuringen zijn echt niet zo grondig: veel meer dan de bloeddruk meten heeft het eigenlijk niet om het lijf.»

Waem «Ik blijf erbij: het is ook door Lisa dat we naar de Olympische Spelen kunnen.»

HUMO Je was erbij tijdens het Olympische kwalificatietoernooi, maar ga je de meisjes ook ter plaatse aanmoedigen tijdens de Spelen zelf?

Verschuere «Neen. De federatie heeft de vorige keer de helft van de kosten op zich genomen, maar nu zou ik alles zelf moeten betalen en dat is toch een ander paar mouwen. Ik weet ook niet of ik het rechtstreeks op televisie zal volgen. Het zou weleens harder kunnen aankomen dan ik nu denk. (Wijst naar een plek vlak onder haar schouder) Dit bakje moet verhinderen dat mijn hart in overdrive gaat, maar de vorige keer functioneerde dat precies toch niet te best. Toen de meisjes aan het turnen waren, sprong mijn hart er bijna uit.»

undefined

'Iedereen in de groep is al eens door de coach aan de deur gezet'

undefined

null Beeld

HUMO Denk je dat er iets is wat topsport kan vervangen?

Verschuere «Ik betwijfel het. De kick van een geslaagde sprong of oefening is met niets te vergelijken. Of het moment waarop je een nieuw element onder de knie hebt. Waanzinnig plezant. Ik heb ook geworsteld met het wegvallen van die heel strikte structuur waarin ik leefde. Vroeg opstaan, de verplaatsing naar de turnhal, de opwarming: de turnsters waren mijn familie. Wij zagen elkaar dag in, dag uit. In dat opzicht is het goed dat ik in september opnieuw ga studeren. Ik wil terug regelmaat.

»Sinds ik gestopt ben, eet ik wel veel minder. Zou mijn maag verkleind zijn door al dat huilen?»

HUMO Laura, klopt mijn gevoel dat er de laatste maanden een soort van competitiedrang in jou ontvlamd is?

Waem «Die is er altijd geweest, hoor. In de lagere categorieën werd ik heel vaak vierde en dat heeft me misschien meer gevormd dan ik op het eerste gezicht vermoedde. Van kindsbeen af moest bij mij alles juist zijn. Als klein meisje – mijn mama en mijn zus kwamen er na de Olympische kwalificatie nog eens op terug – sprak ik al over de Spelen. Zo moest ik om beter te worden al vroeg de dorpsschool inwisselen voor een school in Dendermonde, 30 kilometer verderop. Mijn mama dacht dat ik nooit afscheid zou kunnen nemen van mijn vriendinnetjes, maar ik moet blijkbaar zo vastberaden geweest zijn dat ik al mijn klasgenootjes weken vooraf al op de hoogte bracht van mijn plannen. Koel, alsof het de normaalste zaak van de wereld was.»

HUMO Nog niet zo lang geleden werd over jou geopperd dat je af en toe ten prooi viel aan stress, maar daar ben je precies van af.

Waem «Onze mental coach gaf aan dat ik soms de grootste vijand van mezelf was. Ik had de reflex negatieve ervaringen op training uit te vergroten ten koste van de goede dingen. Misschien is turnen een sport waarin je dat sneller doet dan in andere disciplines. Altijd is er die nadruk op het precieze. Je moet luisteren, je mag geen minuut te laat in de turnzaal zijn: er zijn zoveel regels. De laatste tijd probeer ik daar iets vrijer mee om te springen zonder dat mijn oefeningen daaronder lijden.»

HUMO Je turnt al sinds je 2de. Wat hebben al die jaren nu teweeggebracht?

Waem «Ik denk dat ik gewapend ben voor het vervolg van mijn leven, ook als het turnen afgelopen is. Ik ben zelfstandiger dan de meeste van mijn leeftijdgenoten, mijn doorzettingsvermogen is alleen maar groter geworden en ik kan met tegenslagen omgaan. Als een oefening tegenvalt, moet je zo snel mogelijk je hoofd leegmaken, want enkele minuten later wacht alweer een nieuw toestel. In de turnzaal heb ik geleerd klappen op te vangen.»

HUMO Word je gelukkig van turnen?

Waem «Ja, anders zou ik hier niet zitten. Zo’n moment als vandaag of een goeie competitie duwt alle pijnlijke herinneringen naar de achtergrond.»

Verschueren «Ik heb vanochtend nog eens een salto geprobeerd op de trampoline thuis en ik kon het nog. Weet je wat ik nog eens zou willen doen? Zo’n vliegfase op de brug met ongelijke leggers. Dat mis ik toch heel erg. Die combinatie van risico en de grenzen van je lichaam verleggen.»

HUMO Waar kan de Belgische ploeg eindigen straks in Rio?

Verschueren «Nederland eindigde achtste op het WK en plaatste zich zo voor de teamfinale. Als zij dat kunnen, dan wij ook.»

Waem «Het is intussen duidelijk dat we om 10 uur ’s morgens turnen. Iedereen in het wereldje weet dat de jury dan nog extra streng is. Op hetzelfde moment turnen ook de Chinese meisjes. Die werden in Glasgow nog verrassend voorbijgestoken door de Engelsen. Amerika is ongrijpbaar, maar daarnaast krijg je toch het gevoel dat de verschillen steeds kleiner worden.

»Ik zal me zeer bewust zijn van het moment en de plek, maar dat is niet erg. Ik denk dat dat inzicht me net tot betere prestaties leidt. In de groep leeft heel erg het gevoel dat we twee keer op een jaar geschiedenis kunnen schrijven. En ja, er zal druk zijn, maar wat maakt dat uit? De Spelen, daar heb ik zestien jaar voor getraind en geleefd.»

HUMO Let the Games begin! En snel een beetje.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234