'After Life' op Netflix

Ricky Gervais, de televisiemaker wiens humor het effect heeft van een over je ruggengraat glijdende druppel water, heeft voor Netflix een nieuwe serie gemaakt, en daarmee komt hij éíndelijk nog eens in de buurt van zijn grote successen voor de BBC, ‘The Office’ en ‘Extras’ – werkstukken die zelfs voor een rabiate atheïst als hij een leven na de dood garanderen.

In ‘After Life’, zes mooie afleveringen van telkens een halfuurtje, speelt Gervais voor één keer geen buitenissige eikel. Tony is een gewone kerel, in wiens grote hart een diepe wonde werd geslagen toen hij zijn echtgenote Lisa (Kerry Godliman) moest afgeven aan kanker. Sindsdien ligt hij mismoedig in de zetel, bekijkt hij vóór haar dood opgenomen filmpjes van zijn eega (‘Maak dat je niet altijd dronken bent, vette kloothommel van me!’), en lijkt het erop dat hij zijn joie de vivre mee heeft opgeborgen in het graf dat hij elke dag bezoekt. Ja, ‘After Life’ is zonder twijfel het donkerste, droevigste, meest ongeveinsd mistroostige verhaal uit Gervais’ carrière. En toch valt er des te smakelijker te lachen.

Het kan Tony allemaal geen fuck meer schelen: ‘Ik doe wat ik wil, zolang ik het wil, en als het te veel wordt, kan ik er nog altijd een eind aan maken.’ Dat levensmotto zorgt ervoor dat Tony dingen zegt die wij allemáál weleens zouden willen zeggen: wee de postbode of de tooghanger die hem lichtelijk irriteert. Wie de kunst van de bijtende oneliner genegen is, kan hier terecht. In ‘The Office’ en ‘Extras’ bleef Gervais altijd op een veilige ironische afstand. In ‘After Life’ zet hij het deurtje van zijn ziel wél op een kier. Het zit ’m in de details: Tony’s beste vriend is zijn hond (Gervais is een grote dierenvriend), zijn bestaansreden is zijn eeuwige liefde (Gervais is 37 jaar samen met zijn echtgenote), Tony vindt de mensheid een plaag en beschouwt massale zelfmoord als ‘het beste wat we kunnen doen voor deze planeet’ (Gervais is het daar, z’n stand-upshows indachtig, gewoonweg mee eens).

Ik eet m’n duimen op als Gervais in Tony geen zielsverwant heeft geschapen: hoe acteert hij anders zo mooi die onpeilbare leegte in zijn ogen? Tijdens de aftiteling is trouwens telkens een liedje van zijn vriend David Bowie te horen, intussen ook al een tijd wijlen: alsof Gervais op zijn 57ste voor het eerst Pietje de Dood in zijn nek voelt hijgen en op zijn eigen, typerende manier is beginnen na te denken over wat er nog allemaal zal komen. Of níét. ‘Een goeie dag is er één waarbij ik geen willekeurige vreemden in het gezicht wil schieten alvorens het pistool op mezelf te richten,’ zegt Tony tegen zijn psycholoog. Met mij gaat het, na het bekijken van ‘After Life’, prima, maar kan iemand eens kijken hoe Ricky het stelt?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234