Agnes Obel - Aventine

Wie ons een beetje kent, weet dat we onze popsongs het liefst met behoorlijk wat lawaai, onrust in de kop en venijn in de staart lusten. En toch blijkt het verrekt moeilijk om te weerstaan aan de ingetogen, bedwelmend mooie luisterliedjes van Agnes Obel.

Straffer nog: waar we elke maand wel een paar intrigerende cd’s voor de kiezen krijgen die meer uitdagen dan ‘Aventine’, verschijnen er weinig comfort music-platen waar we naar willen blijven terugkeren. Platen die dag in dag uit troost bieden bij gedonder op het werk, liefdespijn, falende voetbalteams of simpele bad hair days. Dit is er zo eentje.

‘Fuel to Fire’ demonstreert meteen dat al dat edelmetaal voor Obels debuut ‘Philharmonics’ geen toeval was. Het liedje mixt pop met klassiek alsof die twee genres niet zonder elkaar kunnen. Het ademt intimiteit én grandeur zonder ook maar een seconde benauwend of opzichtig te klinken.

De strijkers dreunen heerlijk diep door, en Obel stuurt de song voortdurend nieuwe richtingen uit met een zangstem die je – willen of niet – de plaat inzuigt. Daarna lijkt alles vanzelf te gaan: de liedjes op ‘Aventine’ vloeien in elkaar over als seizoenen. De titeltrack walst behoedzaam door een wolk staccato violen. ‘The Curse’ tovert met licht en donker. ‘Smoke & Mirrors’ is Cat Power achter een eenzame piano.

Af en toe duikt er een kleine, wonderlijke glitch op in Obels universum van ongerepte naaldwouden – alsof sneeuwvlokken opeens hemelwaarts opdwarrelen, of een komeet bij klaarlichte dag door het zwerk schiet: die paar tellen stilte met enkel de hartslag van ‘Dorian’; de schrille, trieste violen in ‘Run Cried the Crawling’, die onweerstaanbaar herinneren aan de morbide schoonheid van het openingswijsje van tv-serie ‘Dexter’; of de eerste halve minuut van ‘The Curse’, waarbij we telkens weer Maggie Cheung door ‘In the Mood for Love’ zien heupwiegen.

Obels liedjes stralen rust uit, maar prikkelen ook je verbeelding. Over het instrumentale ‘Chord Left’ hangt – naargelang je stemming – een waas van verstilde schoonheid of onbestemde dreiging. We moeten eigenlijk voortdurend denken aan die wensboom die Scarlett Johansson in ‘Lost in Translation’ aantreft, waar voorbijgangers hun op kleine stukjes papier gekribbelde dromen, wensen en herinneringen aan vastknopen. ‘Aventine’ suggereert, jij vult in. Zoiets.

Ook daarom is ‘Aventine’ een plaat die je zo vaak zal draaien dat ze zich eerst in je bloedbaan, en uiteindelijk diep in je hart zal nestelen. Een plaat die je inademt – ook wanneer je niet echt luistert – met melodieën die nog sterker zijn dan die op ‘Philharmonics’, en veel strijkers, die ditmaal de boventoon mogen voeren.

Als u het niet erg vindt, blazen we voor de gelegenheid graag het stof van de term ‘vakwerk’: ‘Aventine’ is als een naar vers hout geurende, handgemaakte tafel, perfect in haar eenvoud, oneindig in haar mogelijkheden, die – in tegenstelling tot blitse hightech of cutesy vintage – nauwelijks opvalt, maar, als het even meezit, wél nog door onze achterkleinkinderen gekoesterd wordt. We kennen nogal wat vernieuwende, uitdagende rockgodjes die voor zo’n plaat – als ze eerlijk zijn – álles over zouden hebben.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234