Agnes Obel - Philharmonics

Ah, de vloek van de eindejaarslijstjes! We waren er tamelijk gerust in dat we de beste platen van 2010 zo wel ongeveer opgepikt hadden, tót we in december de bests of van onze favoriete artiesten en collega's onder ogen kregen. Bleek dat we compleet naast prachtplaten geluisterd hadden van Marcus Fjellström
, The Soft Moon
en deze Agnes Obel
, een Deens-Berlijnse schone die onverhoeds uit een Bergman
-film weggeplukt lijkt.

Tijdens haar concerten zou, zo fluistert men, de ene na de andere wonderbaarlijke levitatie plaatsvinden - van pure schoonheid, meneer!

Over 'Philharmonics'
hangt de mysterieuze, ietwat sinistere stilte die we spontaan met onmetelijke Scandinavische naaldwouden associëren. Met alleen de meest essentiële ingrediënten - stem, piano en een occasionele harp ('Beast'
) of cello (in 'Brother Sparrow'
, dat van Elliott Smith
had kunnen zijn) - vertaalt Obel die bedrieglijke rust in prachtige ingetogen liedjes. Liedjes die zo uitgepuurd klinken dat de minste versnelling of stembuiging, of zelfs gewoon maar die paar seconden stilte in 'On Powdered Ground'
, al drama suggereren. Ook in ogenschijnlijk idyllische songs als de dromerige single 'Riverside'
laat ze op die manieronrust binnensijpelen.

Telkens wanneer de schaduwen de overhand dreigen te krijgen, tovert Obel verrassende lichtvlekjes te voorschijn: 'Just So'
opent zowaar met 'Black turns beamy bright' - heel wat anders dan die 'Guess who died last night' van de Soap & Skin
-achtige titeltrack. Bovendien stuurt ze haar John Cale
-bewerking 'Close Watch'
onverwachts een andere, hoopvolle richting uit, terwijl 'Louretta'
dapper door de balzaal van The Overlook Hotel uit 'The Shining' walst, en we een hese Cat Power
horen in het refrein dat het poppy 'Avenue'
doet opbloeien.

De kans is klein dat 'Philharmonics' ooit opduikt in het lijstje met platen die het leven van de James Blake
s van 2020 veranderden. Zo'n plaat is dit niet. Maar wanneer u later in Huize Avondrood terugdenkt aan uw zomerse boottochtjes met de kids in dat jaar van die Japanse kernramp, zullen het wellicht de liedjes van Agnes Obel zijn die aan die herinneringen blijken te kleven. Want zo'n plaat is dit wél.

Beluister:

Agnes Obel speelt op woensdag 9 april in de AB en op dinsdag 17 mei in de Botanique in Brussel.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234