null Beeld

'Al mijn dromen zijn al uitgekomen, ik moet er dringend nieuwe verzinnen'

Exact één nummer had Maggie Rogers nodig om Pharrell Williams een krop in de keel te bezorgen én een wereldwijde YouTube-hype te worden. Op Rock Werchter zal ‘Alaska’ – de song in kwestie – natuurlijk niet volstaan, maar niet getreurd: Rogers brengt ook d’r nieuwe EP ‘Now That The Light Is Fading’ mee. ‘Mijn plan is niet gelukt. Enfin, het is heel goed gelukt, maar op een andere manier dan ik had gedacht.’

'Ik wou dat ik die dag met Pharrell mijn haar had gekamd'

'Mijn geboortedorp is een echt gat. Vissers, boeren en banjo's'

'De nieuwe Maggie Rogers is een stuk spannender dan de oude.'

Het is allerminst een hippe boodschap, jongens en meisjes, maar knoop het toch maar in jullie oren: je huiswerk maken en goed voorbereid naar de lessen gaan, kan jullie leven veranderen. Het beste bewijs heet Maggie Rogers. Een dik jaar geleden studeerde ze nog muziek aan het Clive Davis Institute van de universiteit van New York, en tijdens een workshop met een externe adviseur moesten zij en haar medestudenten elk een eigen song ten gehore brengen. Rogers koos voor ‘Alaska’, een folkliedje met een scheut dance en tribale ritmes erdoorheen. Superproducer Pharrell Williams – hij begeleidde die dag de studenten – was helemaal van zijn melk: ‘Ik heb hier niets, maar dan ook niets op aan te merken,’ zo stamelde hij na afloop. ‘Zoiets heb ik nog nooit gehoord.’ De school zette het videoverslag van Pharrels bezoek online, en het filmpje waarin Maggie Rogers en hij naar ‘Alaska’ luisteren – zij wiebelend van de zenuwen, hij met groeiend ongeloof – ging al snel viraal. Gevolg: een platencontract, een optreden bij Jimmy Fallon, een EP-release en een volgeboekte agenda, met onder meer een optreden op Rock Werchter.

De voorbije maanden heeft Rogers het hele Pharrell-verhaal al uitentreuren moeten doen, dus het is haar vergeven dat ze aanvankelijk wat verveeld klinkt aan de telefoon. Maar zodra het gaat over haar jeugd in Easton, een stadje van 15.000 inwoners in de staat Maryland, of haar eerste stappen in de muziek, komt haar stem algauw tot leven.

HUMO Net voor het clipje met Pharrell viraal ging, was je opnieuw bij je ouders in Easton ingetrokken. Hoe zag je de nabije toekomst?

MAGGIE ROGERS «Ik had hoogstens een paar wilde plannen. Waaronder: een EP uitbrengen – in eigen beheer, welteverstaan. Daarna wilde ik videoclips bij de nummers maken; ik had de scenario’s zelfs al helemaal uitgeschreven. En daarna zou ik wel zien. Ik zou alleszins muziek blijven maken met de verschillende groepen en projecten waaraan ik tot dan toe had gewerkt. Maar goed: op 31 mei haalde ik mijn appartement aan de universiteit leeg, en toen ik de dag erna thuiskwam, kwam dat filmpje met Pharrell online; op 31 augustus tekende ik mijn platencontract. Kortom: mijn plan is niet gelukt. Enfin, het is heel goed gelukt, maar op een andere manier dan ik had gedacht (lacht)

HUMO Waarom staan er maar vijf nummers op ‘Now That The Light Is Fading’? Had je met alle heisa van het afgelopen jaar te weinig tijd om te schrijven?

ROGERS «Dat ook, maar vooral omdat ik die songs als één geheel wilde uitbrengen. Ik weet dat je in de muziekbusiness geacht wordt een volledige plaat te maken, maar ik schrijf erg autobiografisch, en ik zou graag zien dat elke plaat één specifieke fase in mijn leven weerspiegelt. De songs op ‘Now That The Light Is Fading’ zijn allemaal geschreven toen ik nog studeerde, en ze schetsen een perfect beeld van wie ik was in de maanden voor ik afstudeerde. Ik kon er niet zomaar een paar aan toevoegen, want dan zou het niet meer kloppen.»

HUMO Hoe heb je het voorbije jaar eigenlijk ervaren?

ROGERS «Alsof ik in een gekkenhuis woonde: constant van hier naar daar reizen, iedereen die iets van je wil. Pas op: het was ook gewoon razend interessant, hoor. Ik leer elke dag iets bij, al mijn concerten zijn direct uitverkocht, en straks mag ik op de grote zomerfestivals spelen. Ik was allang blij geweest als ik mijn heldin Björk eens live had kunnen zien, maar op Fuji Rock (Japans festival dat eind juli plaatsvindt, red.) sta ik gewoon samen met haar op de affiche. In één woord: een droom.»

HUMO Straks blijft er niks meer om van te dromen.

ROGERS «Ik weet het, bijna al mijn oude dromen zijn uitgekomen. Ik ga er dringend een paar nieuwe moeten verzinnen (lacht)

HUMO Je liefde voor muziek begon bij Vivaldi, maar hoe kwam je dan in de folk terecht?

ROGERS «Via een grote omweg: het eerste instrument dat ik bespeelde was de harp, omdat ik als kind gek was van ‘The Planets’ van Gustav Holst. Ik heb mijn ouders de oren van het hoofd gezeurd tot ik op harples mocht, en niet lang daarna ben ik ook piano beginnen spelen. Op mijn dertiende kwam de gitaar daar nog bij, en kort nadien de banjo. Dat laatste beschouw ik echt als mijn instrument: ik wéét dat het niet cool is, maar hou van het geluid. Dat krijg je als je geboren wordt in Maryland, waar bluegrass regeert: je groeit op met banjogetokkel op de achtergrond. Nog een voordeel: als je op de middelbare school muziek speelt, zijn er altijd gitaristen zat, maar omdat ik de enige was met een banjo kreeg ik veel kans om te spelen, waardoor ik snel bijleerde.»

HUMO Wat voor een plek is je geboortedorp Easton?

ROGERS «Een gat, maar wel een erg mooi gat. Omdat het aan de rand van Chesapeake Bay ligt, wonen er veel vissers, en verder is er een grote boerengemeenschap – je merkt het aan de vele uitgestrekte velden. Ik kom er graag terug, zeker als ik mijn batterijen moet opladen.»

HUMO Op je achttiende ging je in New York muziek studeren. ‘Een stomp in mijn maag’ noemde je de kennismaking met The Big Apple.

ROGERS «Mja, het was niet dat ik nog nooit in een grote stad geweest was of zo. Ik bedoelde vooral dat ik te veel impulsen kreeg in die metropool. Ik was geen vroegrijp kind – tot mijn achttiende zat ik elke zaterdagavond gewoon thuis gezelschapsspelletjes met mijn vrienden te spelen. Als je na zo’n rustige, trage kindertijd in New York aanspoelt... Laat ik zeggen dat ik veel dingen voor het eerst heb gedaan, en dat die eerste keren in één golf op me afkwamen (lacht)

HUMO Heb je daar ook je eerste ervaring met dance opgedaan?

ROGERS «Nee, dat was in Berlijn. Ik was in New York bevriend met veel buitenlandse studenten, waaronder enkele uit Berlijn. Toen ik een tijdje in Parijs ging wonen, ben ik hen meteen gaan opzoeken, en dat was een ervaring die m’n leven heeft veranderd. Het was zo’n weekend waarin je niet altijd goed weet waar je precies bent, maar je gewoon kunt laten meedrijven met de stroom. Ik ben er met mijn vrienden in een club beland – ik, die nog nooit was uitgeweest, nog nooit housemuziek had gehoord, kun je nagaan. Toen dubstep op zijn hoogtepunt was, zat ik banjo te spelen. Maar die avond in Berlijn zijn mijn ogen opengegaan. Ik zag mensen van alle leeftijden, rassen en geslachten samen dansen, en ik voelde plots perfect aan hoe primitief en instinctief dance eigenlijk is. Het was even puur als de folkmelodieën die ik kende uit mijn jeugd, en ik kreeg zin om de twee te combineren in mijn eigen muziek. Op school had ik geleerd hoe ik een drumcomputer moest bedienen, dus dat kwam goed uit. Je kunt je verleden natuurlijk nooit helemaal afschudden, maar ieder mens evolueert, en ik dus ook. Wie wil weten hoe de oude folk-Maggie klonk, moet maar eens naar mijn Bandcamp surfen: mijn oude songs zijn er nog altijd te beluisteren. Ik schaam me er niet voor, maar ik vind de nieuwe Maggie een stuk spannender – ze is de optelsom van alles wat ik tot nog toe beleefd heb.»

HUMO Is er, tot slot, nog iets wat je een jaar geleden anders had willen doen?

ROGERS «Ik wou dat ik mijn haar eens deftig had gekamd, die dag dat Pharrell in onze klas verscheen (lacht). We wisten dat iemand onze songs zou komen beluisteren en beoordelen, maar niet dat het Pharrell Williams zou zijn. Zat ik daar in mijn oude jeans en met ongekamde haren uit te leggen waar ‘Alaska’ over ging, en uitgerekend dát fragment gaat de hele wereld rond.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234