'Al van jongs af wist ik dat ik hard zou moeten werken. Ik ben bijvoorbeeld dyslectisch.' Beeld Olivier Polet
'Al van jongs af wist ik dat ik hard zou moeten werken. Ik ben bijvoorbeeld dyslectisch.'Beeld Olivier Polet

expo ‘I Love You, No More Blabla’Delphine van Saksen-Coburg

‘Albert is een uiterst sympathieke man, zoals u weet’

‘Geef nooit op’: het is een terugkerend thema in het werk van Delphine (53), voluit Delphine van Saksen-Coburg, en het is ook haar levensmotto. Zeven jaar lang heeft ze een juridische strijd uitgevochten om erkend te worden als dochter van koning Albert. In oktober 2020 werd ze eindelijk prinses van België, bij de 21 juliviering stond ze op het podium en haar kinderen hebben er plots een opa bij: ‘Als we elkaar ontmoeten om een ijsje te gaan eten, blijft dat privé.’

Delphine, zoals haar artiestennaam luidt, is nog drukker dan anders bezig in haar atelier. Binnenkort stelt ze tentoon in de galerie van kunsthandelaar Guy Pieters in Knokke, met wie ze al sinds 2008 samenwerkt. Eén van de nieuwe werken is een installatie met spiegels in empirestijl, waarin ‘I love you’ gegraveerd staat.

DELPHINE VAN SAKSEN-COBURG «Ik heb een hele reeks schilderijen rond het woord liefde gemaakt. Ik schrijf dat voortdurend overal op om mezelf eraan te herinneren dat dat het belangrijkste is in het leven, en dat ik van mezelf moet kunnen houden om liefde aan anderen te kunnen schenken – het werkt aanstekelijk. Het is mijn bijdrage aan een betere wereld.»

– Ook opvallend is de reeks schilderijen en collages rond de slagzin ‘No More Blabla’. Zo hebt u een frontpagina van The New York Times op een bijna naïeve manier ingekleurd. Nu bloeit er een mooie boom tussen de kolommen.

DELPHINE «Roddels kunnen een vernietigende kracht hebben, maar in mijn schilderijen verander ik die in een positieve kracht. Als je ze van dichtbij bekijkt, zie je een explosie van vrolijke kleuren, zoals confetti.

»Ook fake news kan desastreus zijn voor iemands reputatie. Daarom heb ik enkele voorpagina’s van kranten bewerkt in de reeks ‘Beautifying the Press’. Van slecht nieuws maak ik goed nieuws.»

– De voorbije zomer hebt u een livrei ontworpen voor de Lamborghini Huracán van de Belgische coureur Esteban Muth. ‘Never Give Up’, één van uw lijfspreuken, stond in grote letters op zijn bolide: een opvallende actie voor een lid van een koninklijke familie.

DELPHINE «Ik ben blij dat ik, nu ik niet alleen bekend maar ook erkend ben, mijn positie kan gebruiken om jonge mensen te ondersteunen terwijl ze hun droom waarmaken. Met auto’s heb ik niets, hoor – voor mij zijn dat gewoon metalen dingen die me van A naar B brengen. Maar ik bewonder wat Esteban doet. Hij is pas 19 en hij staat aan het begin van een carrière die geen normaal leven zal toelaten. Hij zal het koste wat het kost moeten doorzetten, ondanks de afgunst van anderen. Dat raakt me. Hij is een voorbeeld voor veel anderen.

»Dat zie je ook bij jonge mensen die zich bijvoorbeeld klaarstomen voor een loopbaan als dokter of rechter. Om de twee jaar mag ik een beeldhouwwerk van mijn hand presenteren aan de laureaat van de rechtenfaculteit van de ULB. Dat is geen klassieke beloning voor briljante juristen en criminologen, maar voor mensen die, zoals de universiteit het zelf zegt, ‘op een bijzondere manier hebben bijgedragen tot de emancipatie en de menselijke waardigheid’. De eerste winnaar van die prijs, in 2019, was Marc Sanda Kimbimbi, de bijzondere vertegenwoordiger van de Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen van de Verenigde Naties. Hij heeft zijn hele leven doorgebracht in regio’s die geteisterd werden door gewapende conflicten en humanitaire crises. En ook hij heeft nooit opgegeven. Het doet me des te meer plezier dat ik een werk van mij aan zo iemand mag overhandigen.»

– U gebruikt ook het woord ‘taboe’ veel in uw werk. Wat zijn in uw ogen de grootste taboes in onze samenleving?

DELPHINE «Ziekte, en vooral kanker. Zieke mensen gaan niet zelden onder angst gebukt. En wie bang is, praat daar niet makkelijk over. Het gevolg is dat mensen geïsoleerd raken. Daarom moeten we het gesprek aangaan met wie daar behoefte aan heeft.»

– U hebt het nieuwe lintje van Pink Ribbon ontworpen, de nationale vereniging tegen borstkanker. U hebt er de ‘Love Line’ op gestileerd, één van uw bekendste werken.

DELPHINE «Het is de liefde die me voortstuwt in alles wat ik doe. Liefde in de betekenis van zorgen, luisteren, empathie tonen, jezelf graag zien om anderen beter te kunnen helpen. En liefde is meer dan om het even wat belangrijk als iemand ziek is. Borstkanker is nog altijd de meestvoorkomende kanker bij vrouwen: één op de acht wordt er ooit door getroffen. En de ziekte heeft een enorme impact op je leven. Wat me nog het meest raakt, is het gevoel van eenzaamheid dat zieken kunnen ervaren. Tijdens de coronacrisis leden kankerpatiënten veel meer dan anderen onder het isolement. Ze konden met niemand meer praten, terwijl van gedachten kunnen wisselen zo belangrijk is in het genezingsproces.»

– In december vorig jaar hebt u in het UZ Gent het Fonds Prinses Delphine van Saksen-Coburg opgericht. U bent er ook de erevoorzitter van.

DELPHINE «De stichting wil kunst en cultuur dichter bij patiënten en zorgverleners brengen. De patiënten moeten niet alleen goed verzorgd worden, ze moeten zich ook goed kunnen voelen, zodat ze snel beter worden. Kunst kan daartoe bijdragen, daar ben ik van overtuigd. Je vindt kunst op kantoor en in de metro, dat moet ook in het ziekenhuis kunnen. Het is een initiatief dat me na aan het hart ligt.»

– U wordt overstelpt met voorstellen van liefdadigheidsinstellingen. Hoe reageert u daarop?

DELPHINE «Ik moet al die projecten in alle rust kunnen evalueren en ik probeer ze zorgvuldig uit te kiezen. De tijd die me nog rest na mijn dagtaak, reserveer ik voor mijn gezin. Liefdadigheid begint thuis, maar als ik zie dat mijn werk voor goede doelen ten koste gaat van mijn gezinsleven en ik mijn kinderen verwaarloos, moet ik op de rem gaan staan.

»Ik moet echt woekeren met mijn tijd: mijn vrienden klagen dat ze me niet meer zien, zelfs niet om een koffietje te drinken. Sommigen denken vast dat ik ze niet meer zie staan, maar dat klopt natuurlijk niet. Anderen zeggen dat ik veranderd ben en niet meer met beide benen op de grond sta. Die titel van prinses schept een zekere afstand, dat is waar, maar ik ben nog altijd de Delphine van vroeger.»

– Hoe ziet het publiek u vandaag, denkt u?

DELPHINE «Sinds mijn erkenning hoor ik vooral positieve geluiden. Mensen zeggen me dat ze blij zijn dat het goed is afgelopen, want het was toch een vrij ingewikkelde en deprimerende geschiedenis.»

– Wordt u sinds uw erkenning beter of minder goed behandeld door de media?

DELPHINE «Ik weiger de meeste interviewaanvragen, zelfs van gerenommeerde buitenlandse kranten en tijdschriften. En de rest probeer ik niet te lezen. Ik heb veel te veel werk om ook dat nog te doen.»

‘Ik heb jaren moeten verzwijgen dat ik de dochter van Sybille en Albert ben. Nu hoef ik niet langer de waarheid te verbergen, en dat is een hele opluchting.’ Beeld AFP
‘Ik heb jaren moeten verzwijgen dat ik de dochter van Sybille en Albert ben. Nu hoef ik niet langer de waarheid te verbergen, en dat is een hele opluchting.’Beeld AFP

SAMEN IJSJES ETEN

– Hebt u nog veel contact met de koninklijke familie, bijvoorbeeld over uw sociale activiteiten?

DELPHINE «Nee. Zoals u weet, ontvang ik geen dotatie. Ik heb de vrijheid om te doen wat ik wil en ik blijf als kunstenares werken, dat zou ik niet kunnen opgeven. Ik vervul niet dezelfde rol als mijn broers en mijn zus.»

– U was aanwezig op de 21 juliviering, die in het teken stond van de slachtoffers van de overstromingen. Hoe hebt u die dag ervaren?

DELPHINE «Ik voelde een groot verdriet, en veel bewondering voor de solidariteit onder de bevolking. Die was overweldigend. Veel landgenoten zijn hun hele hebben en houden kwijtgeraakt, dat heeft me diep geraakt. Ook het defilé van al die mannen en vrouwen – militairen, hulpdiensten, politie, zorgverleners – die alles hebben gegeven in de coronacrisis, heeft me getroffen.

»Ik denk dat die gebeurtenissen wel de aandacht hebben afgeleid van mijn aanwezigheid. Tenminste, zo heb ik dat toch ervaren. En zo heb ik het ook altijd gewild: dat iedereen het niet meer dan normaal zou vinden dat ik daar was. Het was een onvergetelijke dag voor mij, aan de zijde van mijn broers en mijn zus.»

– Hebt u met koning Filip kunnen spreken?

DELPHINE «Het was een heel drukke dag en de omstandigheden leenden zich niet voor een gesprek. Maar mijn broer heeft een paar keer vriendelijk naar mij geglimlacht en enkele aardigheden uitgewisseld.»

– U hebt naar verluidt een uitstekend contact met prinses Astrid.

DELPHINE «Het ging haast vanzelf, veel beter dan ik me had kunnen voorstellen. Omdat er een bloedband is? Ik weet het niet. Het kan vreemd klinken, maar zoiets bestaat echt. Ik voel erg veel sympathie voor haar. Ze is mijn zus, dat kun je ook duidelijk zien.»

– Ze voelt zich in alle omstandigheden op haar gemak, net als uw vader. Ze heeft een groot aanpassingsvermogen.

DELPHINE «Er gaat een enorme vriendelijkheid en tederheid van haar uit. Haar man, Lorenz, is ook heel aardig. Mijn man Jim kan goed met hem opschieten.»

– Wat voelde u toen u koning Albert terugzag?

DELPHINE «Dat is moeilijk uit te leggen. Ik voelde dat er fysiek iets gebeurde, maar het was heel natuurlijk en eenvoudig. Het was niet geforceerd. Dat heb ik ook bij mijn broers en mijn zus ervaren.»

– Bent u nu opgenomen in de agenda van de koninklijke familie? Zult u deelnemen aan andere evenementen of projecten?

DELPHINE «We moeten aan onze familieband werken, en dat vraagt tijd. En als we elkaar ontmoeten om een ijsje te gaan eten, moet dat privé blijven. Op dit moment zoek ik geen contact, maar ik apprecieer Filip, Astrid en Lorenz enorm. Het was heel bemoedigend om mijn broers en zus na al die jaren te kunnen ontmoeten, op een heel ongedwongen manier.»

– Prins Laurent kende u al.

DELPHINE «Ja, al geruime tijd.»

– Koning Albert was afwezig op de 21 juliviering. Hebt u hem later nog gezien?

DELPHINE «Ja. Ook mijn kinderen hebben hun grootvader ontmoet, en dat was een aangenaam en tegelijk emotioneel moment. Ze waren erg gelukkig. Albert is een uiterst sympathieke man, zoals u weet. Alles is goed verlopen, en dat is niet zo evident, zeker niet met prepubers en een ouder echtpaar.»

– De vader van uw man, een veteraan van de Tweede Wereldoorlog, heeft een voordracht gegeven op de school van uw kinderen. Daar waren ze erg van onder de indruk. Hebt u hen op één of andere manier voorbereid op de ontmoeting met die andere grootvader, die zo lang afwezig is geweest?

DELPHINE «Nee, daar heb ik me niet mee beziggehouden. Ze hebben trouwens alles van op de eerste rij kunnen volgen. Ze zijn nog jong, maar ze hebben ongetwijfeld de stress gevoeld waar ik mee worstelde. Maar ik voed ze volgens mijn waarden op: je mag niet stilstaan in het leven, je moet vooruitgaan, en je moet iedereen een kans geven. Er is nu één en ander veranderd in onze familie, en we willen eraan werken. Geef ons wat tijd.»

'Die titel van prinses schept een zekere afstand, dat is waar, maar ik ben nog altijd de Delphine van vroeger.’ Beeld Olivier Polet
'Die titel van prinses schept een zekere afstand, dat is waar, maar ik ben nog altijd de Delphine van vroeger.’Beeld Olivier Polet

NIEUWSTE RODDELS

– Mensen die op zoek zijn naar hun identiteit, ervaren vaak een mengeling van liefde en haat jegens hun ouder of ouders, en van fascinatie en afkeer.

DELPHINE «Ik heb amper de tijd gehad om daarover na te denken. Mijn carrière en de juridische strijd hebben de voorbije jaren veel energie gevraagd.»

– Uw kunstenaarschap was dus ook een manier om te overleven?

DELPHINE «Ja. Ik heb er veel voor moeten opofferen. Maar ik ben niet de enige, hoor. Denk maar aan artsen of advocaten, die soms dossiers van een enorme omvang moeten verwerken.

»Sinds die last van mijn schouders is gevallen, werk ik nog harder dan anders, en dat verbaast mensen soms. Alsof ik nu plots op mijn luie krent zou gaan zitten en de hele dag door pralines zou eten. Ik ga niet naar mondaine brunches om de nieuwste roddels uit te wisselen. Ik wijd me liever aan de kunst. Maar het leven van een kunstenaar is vooral hard werken, het is een aaneenschakeling van deadlines.»

– U lijkt wel een creatieve boost gekregen te hebben.

DELPHINE «Absoluut. Alles gaat nu veel vlotter, zonder al die kopzorgen. Ik heb veel te veel energie in die juridische procedures moeten steken. Het was geen makkelijke tijd. Maar toen dat allemaal achter de rug was, kreeg ik een zondvloed van inspiratie en wilde ik alles tegelijk aanpakken: die Lamborghini, mijn kledinglijn, die nu trouwens in productie is gegaan... Ik ontwerp mijn kledij zoals ik aan een schilderij werk. Het is een manier om kunst levendig te maken.»

– Een adellijke titel is zelden een troef in artistieke kringen, vindt u.

DELPHINE «Mijn achtergrond is geen pluspunt in de kunstwereld, integendeel. Dat kan pretentieus klinken, maar het is de realiteit. Ik moet hard werken om erkenning te krijgen.»

– Die zin voor discipline, is dat een gevolg van uw opvoeding?

DELPHINE «Al van jongs af wist ik dat ik hard zou moeten werken. Ik ben bijvoorbeeld dyslectisch, dat maakte het niet makkelijk op school. Ik besefte al vroeg dat er geen mirakels bestaan: als je iets wilt bereiken, moet je de mouwen opstropen. Je kunt geen befaamd cineast worden als je geen film begint te draaien, en geen groot pianist als je niet bijna 24 uur per dag pianospeelt. Ik vind het maar normaal dat je je ergens voor moet inspannen. Als je wilt dat het iets wordt met je leven, moet je het heft in eigen handen nemen. Anderen zullen het niet in jouw plaats doen. Vaak word je er ook voor beloond. Dat zeg ik elke dag tegen mijn kinderen.

»De attitude, de ingesteldheid vind ik erg belangrijk. Ik heb mijn tentoonstelling bij Guy Pieters vorig jaar trouwens ‘Attitude’ genoemd. Er zijn verschillende manieren om naar het leven te kijken. Ik probeer mijn kinderen in te prenten dat er achter elke negatieve gebeurtenis ook iets positiefs schuilt. Het geluk komt niet uit de hemel vallen: je moet er zelf aan werken en dan kun je het gewaarworden.»

– Dan denk ik meteen aan het werk ‘Fear Is Not an Option’, dat u vorig jaar hebt gemaakt.

DELPHINE «Angst kan verlammend werken. Je moet je angsten van je af gooien en anders naar de dingen leren kijken.»

– Hebt u het gevoel dat u een pijnlijke periode hebt kunnen afsluiten?

DELPHINE «Ik voel me al veel beter, maar ik heb nog tijd nodig. Ik hoef niet meer geheimzinnig te doen, dat is waar. Ik heb jaren moeten verzwijgen dat ik de dochter van Sybille en Albert ben. Nu hoef ik niet langer de waarheid te verbergen, en dat is een hele opluchting. Het is bevrijdend om erover te kunnen praten, en om simpelweg mezelf te kunnen zijn.»

© Paris Match

De expo ‘I Love You, No More Blabla’ loopt van 8 oktober tot 21 oktober in de Guy Pieters Gallery in Knokke. Info: guypietersgallery.com.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234