Aldous Harding in de AB: niet alles moet uitgelegd worden

De Nieuw-Zeelandse artieste Aldous Harding kwam in de Ancienne Belgique haar nieuwe plaat ‘Designer’ voorstellen. Daarop bevestigt ze haar creatieve meesterschap maar vergroot ze haar ongrijpbaarheid. Haar optreden gaf geen houvast maar voegde zeker stof tot nadenken over haar muziek toe.

Aldous Harding is toch iets of wat een enigma. Muzikaal maakt ze iets dat door mede-muzieknerds in het vakje van de gothic folk of hippiefolk geduwd wordt. Verstilde gitaren, minimale drumlijnen, hier en daar wat saxofoon of trompet... Overdrijven zit er zeker niet in. Haar teksten lijken ergens over te gaan – en zullen dat zeker ook wel doen – maar probeer er toch maar niet te veel achter te zoeken, want Harding zelf liet in interviews al verschillende keren optekenen dat ze het niet zo heeft voor de grote zingevingsdrang van luisteraars. Ze laat zich moeilijk lezen, laat dat duidelijk zijn.

We hoopten dan maar wat meer inzicht in de muzikante te krijgen door haar live aan het werk te zien. IJdele hoop, want ook hier liet Harding niet in haar kaarten kijken. Doorheen haar passage in de AB zou ze het publiek slechts een enkele keer aanspreken. ‘Music is my purest form of communication, so thank you for listening,’ zei ze dan zacht met haar warme praatstem. Práátstem, ja, want die is wel degelijk anders dan wanneer ze zingt. In het tweede nummer van de avond, een solo gebracht ‘Living the Classics’ vanop de plaat ‘Party’, haalde ze bijvoorbeeld haar ‘kinderstem’ boven, zoals ook Joanna Newsom en Kate Bush dat kunnen.

Ze opende de avond met ‘The World Is Looking for You’ vanop diezelfde plaat. Solo, gezeten, schijnbaar onzeker en een beetje twijfelend. ‘Imaging My Man’, de ‘hit’ van haar ‘doorbraakplaat’ uit 2017, bleef opgeborgen. In plaats daarvan kreeg ‘Blend’ wel een plaats op de setlist. ‘Got problems of the heart / And you're the perfect blend’ zingt ze daar even mysterieus als zeker in. De licht trekkende cadans versterkt de melancholische inhoud van het nummer perfect.

Hardings teksten dansen altijd een beetje op de slappe koord tussen ambigu en ondoorgrondelijk. De muziek is waar de luisteraar zijn context moet halen. Voor ‘Designer’ werkte de Nieuw-Zeelandse opnieuw samen met de legendarische producer John Parish – vooral bekend van zijn werk voor PJ Harvey en Sparklehorse – en die weet als geen ander de nummers van Harding wat te ‘spekken’ zonder aan de essentie te raken. Live doet Aldous het met een ‘gewone’ bezetting – drum, gitaar, bas, synth – dus enkele van die subtiele laagjes van Parish kwamen nu niet terug. ‘Zoo Eyes’ was een hoogtepunt van de set maar we misten toch meteen die korte interpellaties van een saxofoon. De gitaar probeerde wat invulling te geven maar gaf het geheel toch een iets... harder gevoel. Het zijn details maar op zo’n moment wordt het ons pas duidelijke hoe gedetailleerd de muziek van ‘Designer’ soms is en hoe de invloed van Parish er heel hard in te horen is.

Meestal speelt Harding natuurlijk vooral met de stilte. Niet omdat er iets ontbreekt, maar gewoon omdat er niets is. In een hartverscheurend mooi ‘Treasure’ speelt enkel de piano mee en een even intens ‘Heaven Is Empty’ droeg zij alleen op gitaar. En haar stem natuurlijk, die door de frasering deze keer iets weg had van het unheimlich klinkende omgekeerde Engels dat gesproken wordt door The Man from Another Place, de dwerg in Twin Peaks. Zingen kan ze zeker, maar echt uithalen met haar stem deed ze enkel in ‘Elation’, naar het einde van haar set toe. Plots en kort maar genoeg om acuut kippenvel te krijgen.

Ten slotte moeten we het toch even over haar performance hebben. Die is al omschreven als ‘heksachtig’, ‘wereldvreemd’ en ‘bevreemdend’. Toegegeven: het kan allemaal gebruikt worden, maar wij houden het vooral bij ‘eerlijk’ en ‘heel trouw aan zichzelf’. Aldous vindt dat ‘Designer’ dansbaar is, maar u snapt het niet helemaal? Uitleggen gaat ze niet doen, gewoon zelf dansen zeker wel. De dansjes die ze op het podium doet zijn een beetje ongemakkelijk, maar zij lijkt gelukkig en dat is uiteindelijk het belangrijkste. Het enigma Aldous Harding hebben we in Brussel dus niet ontcijferd, maar daar hebben we ons bij neergelegd. Ze is een integere artieste die steeds haar eigen ding gaat blijven doen om vooral zelf gelukkig te blijven en dat is helemaal oké. Beter nog, het zou meer zo moeten zijn.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234