null Beeld Humo
Beeld Humo

Tussen Hemel & Hel

Alessia Sartor: ‘Ik zat op kot met vier Nederlandse partyanimals: vre-se-lijk’

Het prille succes lijkt haar vooralsnog niet naar het hoofd te zijn gestegen: Alessia Sartor, de pronte West-Vlaamse die vorig jaar vanuit het niets een rol kreeg in ‘Beau Séjour’, bindt na afloop van het interview een schort met een geldbuidel voor, waarop ze informeert of we nog iets willen drinken. Een biertje van de tap, graag! En hou het wisselgeld maar.

ALESSIA SARTOR «Eind mei zijn de opnames geëindigd van ‘Onder vuur’, een reeks over een brandweerkorps die in het najaar op Eén zou moeten komen. Sindsdien werk ik hier in deze bar (Et Alors, op de dijk van Oostende, red.) om rond te komen. Ik doe het heel graag, al kan het uiteraard niet tippen aan op de set staan. Echt waar, tijdens de opnames hier in de plaatselijke brandweerkazerne waren er dagen waarop ik helemaal in de gloria was, en dacht: ‘Ik kan niet gelukkiger worden.’ De meer ervaren acteurs op de set moesten daar wel een beetje mee lachen, maar zij zijn het al gewend te mogen acteren als job.»

HUMO Is dit de gelukkigste periode van je leven?

SARTOR «Misschien wel, ja. Al was ik ook ongelooflijk gelukkig toen ik op mijn twintigste een halfjaar naar Vietnam mocht, met een Erasmusuitwisseling. Het allermooiste wat ik toen beleefd heb, was een meerdaagse motortocht door de groene bergen van Hà Giang, samen met enkele andere Erasmusstudenten. We sliepen bij locals, en omdat we jong en onbezonnen waren, hadden we geen helmen op en droegen we shortjes in plaats van lange broeken. Dat laatste heb ik me wel beklaagd toen ik op een keer moest uitwijken voor wilde dieren, die bij nader inzien vijf kippen bleken te zijn (lacht). Het wegdek was glad, en ik had mijn motor in neutraal gezet – superdom – waardoor ik op de grond terechtkwam en heel mijn been openlag. Ik weet nog dat ik afwisselend moest huilen en lachen: het deed vreselijk veel pijn, maar tegelijk zag ik ook het komische van de situatie in.

»’s Avonds hebben de Vietnamezen bij wie we sliepen blaadjes op mijn been geplakt, en er een windel rond gedaan. Ik vermoed dat dat wel geholpen heeft: ik heb nog altijd een vrij groot litteken, maar mijn been is wel genezen.»

HUMO Wanneer in je leven was je ’t ongelukkigst?

SARTOR «Vlak na Vietnam, toen ik vierenhalve maand stage deed in Barcelona. Ik studeerde International Business Management, een richting die ik haatte – ik had ze enkel en alleen gekozen omdat ik er een jaar voor naar het buitenland mocht. Daar in Barcelona werd ik elke dag weer keihard geconfronteerd met de foute keuze die ik gemaakt had op mijn achttiende, wat ik trouwens veel te vroeg vind om zo’n keuze te maken. Ik zat op kot met zes andere mensen, waaronder vier enorme partyanimals uit Nederland: vre-se-lijk. Ik dacht: dit is het dan, ik ga de rest van mijn leven ongelukkig zijn.

»Ach, als ik er nu aan terugdenk, moet ik erom lachen. Een paar maanden op m’n tanden bijten, meer was het niet.»

HUMO Hoe stel je je de hel op aarde voor?

SARTOR «De hel op aarde, voor mij is dat: bedtijd.»

HUMO Bedtijd?

SARTOR (lacht) «Ja! Ik ben een ontzettende piekeraar, waardoor ik vaak pas om drie uur ’s nachts in slaap val. Ik heb al meditatie geprobeerd, en ademhalingsoefeningen, en kalmerende thee, en ik ben ook al een paar keer vijf minuten op mijn handen gaan staan vóór het slapengaan. Maar niks helpt echt. Ik functioneer overdag wel perfect, hoor: gelukkig heb ik niet veel slaap nodig.»

HUMO Waar heb je een hekel aan?

SARTOR «Mijn grootste pet peeve, dat zijn mensen die naast me zitten te sms’en of te whatsappen met het toetsengeluid aan. Ik vraag me dan oprecht af wat er door hun hoofd gaat: je hoort zelf toch ook dat dat irritant is?»

HUMO Ergert je naaste omgeving zich ook weleens aan jou?

SARTOR «Sowieso. Ik kan erg koppig zijn in discussies: als ik ervan overtuigd ben dat ik gelijk heb, dan laat ik niet los. Mijn ouders moeten daar weleens mee lachen, al kan ik me voorstellen dat ze vanbinnen denken: o God, daar is ze weer. Laatst nog waren we met het gezin in Italië. We verbleven in een huisje dat aan een grindweg lag, en omdat ik altijd maar aan het babbelen was aan het stuur, was ik er in een week tijd al vijf keer voorbijgereden. Bij de zesde keer werd het mijn papa te veel: ‘Alessia, let op de baan!’ Ik heb láng zitten doorbomen over dat hij voor zoiets stoms niet zo moet uitvliegen.»

HUMO Je bent voor de helft van Italiaanse komaf. Vertaalt zich dat in een liefde voor de Italiaanse keuken?

SARTOR «Zeker: ik ben – cliché cliché – verslaafd aan pasta. Mijn favoriete gerecht is pici – een Toscaanse pastasoort die we altijd met de kilo’s meenemen uit Italië – met een saus van verse tomaten en basilicum.

»Het stoofvlees met zelfgemaakte frietjes van mijn oma is anders ook onovertroffen. En dan niet alleen het gerecht zelf, maar ook het hele ritueel dat erbij komt kijken: ze maakt er altijd echt een dag van. Ik heb weleens stoofvlees besteld op restaurant: nooit doe ik dat meer, want ik vind het per definitie minder lekker.»

HUMO Wat bezorgt je lichamelijk genot?

SARTOR «Dansen. Alleen in mijn Gents appartement – vaak gedaan in het voorbije covidjaar – of tijdens een optreden met de dansschool.

»Ik heb lang klassiek ballet gedaan, en tapdans. Nu wel wat minder dan in mijn kindertijd, al is de kans groot dat ik volgend jaar nog eens meedoe aan een recital – ik had het er onlangs nog over met mijn dansjuf in Nieuwpoort. Wat ik het meest mis, is de rush wanneer je in de coulissen snelsnel van kostuum en schoenen wisselt, terwijl het zweet over je rug gutst. De adrenaline en de gelukshormonen gieren dan door je lijf.»

HUMO Wat stimuleert je op intellectueel vlak?

SARTOR «Taal in al haar facetten. Iemand die goed overweg kan met woorden, gesproken of geschreven, vind ik sowieso aantrekkelijk. En dan heb ik het niet alleen over het Nederlands, maar over alle talen. Zelf hoop ik ooit nog Arabisch te leren, een taal die in mijn oren klinkt als een dans. Ik ben ooit eens een week in Marrakech verbleven, waar ik veel heb gesproken met een plaatselijke gids. De woordjes die hij me leerde, noteerde ik op mijn smartphone – zwin-zin bijvoorbeeld, dat betekent ‘heel mooi’. Dat is toch, euh, heel mooi? (lacht) Een crazy moeilijke taal wel, maar het moet te doen zijn om ze ooit echt goed onder de knie te krijgen.»

HUMO Het kan niet anders of je leest graag.

SARTOR «Ja, al sinds mijn kindertijd. Ik ben een binger, wat dat betreft: als ik aan een boek begin, moet het zo snel mogelijk uit zijn. Zo las ik onlangs in no time ‘De alchemist’ van Paulo Coelho uit: een in wezen simpel verhaal waar toch veel symboliek achter zit, en verborgen levenslessen. Ik vind het nu wel een beetje jammer dat ik het zo verslonden heb: had ik er mijn tijd voor genomen, dan had ik er meer uit gehaald. ‘Ik ben er niet’ van Lize Spit: dat heb ik een tijdje terug ook in twee dagen uitgelezen, al telde het bijna zeshonderd pagina’s – ik las ’s nachts verder. Ik hoop dat het ooit verfilmd zal worden, zoals ‘Het smelt’ op dit moment verfilmd wordt door Veerle Baetens

HUMO Wat doet kunst met je, in het beste geval?

SARTOR «In het beste geval word ik er emotioneel van.

»Op de Zomer van Antwerpen ben ik een paar weken geleden naar ‘BITBYBIT’ gaan kijken, een abstract theaterstuk van een kennis van mij, Kasper Vandenberghe. Het had amper tekst, en ging over twee broers die door een kabeltje tussen twee mondstukken aan elkaar vastgeklonken zijn. Ik vond het vooral superzot om te zien, tot na een tijd ineens die mondstukken uit gingen, en de twee lichamen één werden – ik weet niet hoe ik het anders moet omschrijven. Hoe het precies kwam, ik heb geen idee, maar ik was echt aangedaan.»

HUMO Over twee lichamen die één worden gesproken: wie is je favoriete onenightstand?

SARTOR «Die is helaas alweer een hele tijd dood: Heath Ledger. Ik zag hem voor het eerst in ‘The Brothers Grimm’, en daarna in ‘10 Things I Hate About You’. Maar pas in ‘A Knight’s Tale’ vond ik hem echt aantrekkelijk. ‘Potverdorie’, dacht ik. ‘Waarom bestaat er geen Belgische Heath Ledger?’ Een levende, als het eventjes kan.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234