Alex Bos, de stiefdochter van Marcel Vanthilt: 'Ik ben een pak braver en voorzichtiger dan al mijn ouders samen'

De eighties hinkten op hun laatste benen toen Marcel Vanthilt, veejay voor MTV Europe, in de Amsterdamse concertzaal Paradiso tegen een ravissante Texaanse blondine aanliep. Justine bracht Marcel met de fiets naar z’n hotel, en ze spraken af om ’s anderendaags samen naar het museum te gaan – zij zou haar dochtertje van 2 meebrengen.

Wat volgde: vonken, een huwelijk, een verhuizing naar Antwerpen, méér vonken, een verhuizing naar Los Angeles. En daarna: een dovende waakvlam en, toen de nineties richting uitgang slenterden, een scheiding, waarna Justine en dochter Alex in de VS achterbleven.

'Ik mocht naast Bono staan in de mis en hoorde hem luid 'Amazing Grace' zingen – really amazing'

Hoe het Alex sindsdien is vergaan, komen we te weten in een Antwerpse brasserie. De ex-stiefdochter van Marcel is intussen 30: ze werkt in de koffie-industrie, organiseert hiphopparty’s en – een prettig neveneffect van haar kindertijd in Californië en New York – switcht tijdens het praten vlotjes tussen Nederlands en Engels. Ik vraag haar maar meteen hoe ze aan iemand uitlegt dat ze de dochter van Marcel Vanthilt is. Of stiefdochter. Of is het ex-stiefdochter?

Alex Bos «Ik zeg helemaal níéts, want het is superingewikkeld (lacht). Ik noem Marcel nog altijd ‘papa’, omdat hij me heeft opgevoed tussen mijn 2de en mijn 12de. Maar hij is niet mijn natuurlijke vader. Mijn mama is geboren en getogen in Texas, en op haar 21ste is ze in Brussel beland. Ze is meteen doorgereisd naar Amsterdam, omdat ze daar een rockjournalist kende – Alfred Bos, mijn vader. Een jaar later ben ik geboren, maar hun relatie heeft niet lang standgehouden. Niet lang nadat mama Marcel had leren kennen, is ze met mij naar Antwerpen verhuisd. Ik zag mijn echte vader wel een paar keer per maand, maar Marcel zag ik elke dag. Toen ik 12 was, zijn ze gescheiden, maar dat neemt niet weg dat ik ze nog altijd ‘mijn ouders’ noem. Marcel noem ik papa, en mijn echte vader ‘vader’.»

HUMO Wat is je vroegste herinnering aan papa Marcel?

Bos «Hun trouwdag in Texas, misschien? Al kan het ook zijn dat ik mijn herinneringen heb opgebouwd uit de verhalen die ze me erover hebben verteld. En uit de foto’s – die zijn echt láchen: die ninetieskleren! Enfin, ik was het bloemenmeisje, en ik had geen idee wat ik met het mandje moest aanvangen, dus kieperde ik de bloemetjes maar in één keer op de grond. Vaak gehoord, dat verhaal.»

HUMO Er was maar een handvol gasten aanwezig, onder wie fotograaf Anton Corbijn.

Bos «Als jij het zegt. Ik weet er alleszins niks meer van. Corbijn: wel cool, hè?

»Het eerste wat ik me haarscherp herinner uit mijn prille jeugd, is mijn kamer in ons appartement in de Zirkstraat.»

HUMO De Zirkstraat, dat is hartje Antwerpen. Ging je daar ook naar school?

Bos «Ik ben eventjes in de Prinsstraat naar de kleuterschool geweest, maar daar pikte ik vooral het Antwerpse dialect op: ’t schijnt dat ik echt ongelofelijk plat sprak – (in perfect Robbe De Hert-Antwerps) Baar-bi, drei, toofel (lacht). Toen ik naar de lagere school moest, heeft mijn mama me ingeschreven aan de Burgemeester Marnixschool in Schoten, een Nederlandse school waar alle Dutchies uit de omgeving naartoe gingen. Door mijn vader had ik de Nederlandse nationaliteit en mocht ik daar zo binnen.»

HUMO Kon je er aarden tussen de zonen en dochters van bemiddelde Nederlanders uit de Antwerpse rand?

Bos «Ja, hoor. Maar ik had pas door welk milieu dat was toen ik jaren later naar een schoolreünie ging en ik daar tussen chic volk zat. Ze reden in dure auto’s en maakten verre reizen, merkte ik toen ik met sommigen bevriend raakte op Facebook. Achteraf gezien snap ik niet hoe ik daar ooit heb gepast, maar toen was het allemaal prima.»

HUMO Je bent geboren in 1986, te jong dus om Marcel nog aan het werk gezien te hebben bij MTV – hij werkte er van 1987 tot 1990.

Bos «Weet ik inderdaad niks meer van, al denkt mijn mama van wél: ‘Weet je nog dat papa foto’s van jou had getoond toen hij bij Ray Cokes op bezoek was in ‘MTV’s Most Wanted’?’ ‘Hallo, mama, ik was twéé.’ (lacht) ‘TiLT’ was het eerste programma van papa dat ik me goed herinner, ook al omdat mama en ik vaak met ’m meegingen naar de VTM-studio. Soms bleven we er zelfs slapen. Ik mocht rondhangen in de make-upkamer, en ik liep door de gangen met onze hond Zimba. Die laatste heeft daar trouwens ooit in de hal gekakt.

»Ik heb later natuurlijk wel filmpjes uit zijn MTV-periode gezien, en dat was ráár. Ik bedoel maar: hij was mijn papa, en ik had er al die jaren geen benul van gehad dat hij beroemd was. Ik vond het altijd een tikje gênant hoe mensen reageerden als ze hoorden dat ik zijn dochter was: ze deden alsof hij erg belangrijk was. Pas op: ik was wel trots, maar ik vond het tegelijk lastig. Je schaamt je altijd een beetje voor je ouders, hè? En toen hij jaren later K3 afbrak in ‘Eurosong’, vond ik dat zó pijnlijk! Nu ja, hij zegt wat hij denkt, en als iemand daar aanstoot aan neemt, dan is dat maar zo.»


Meisje van mijn hart

HUMO Afgaand op wat ze er destijds over vertelden in Humo, hadden je ouders een nogal turbulente relatie.

Bos «Als kind heb ik daar niet zoveel van gemerkt: ze hebben maar samengewoond tot mijn 8ste, en dan kun je als kind niet echt goed inschatten hoe normaal of gek de relatie tussen je ouders is. Mijn papa is wél een pestkop, en mijn mama kreeg het daar vast geweldig van op haar heupen. Ze is een typische Amerikaanse, met een heel grote mond, en Marcel is altijd en overal Marcel: dat moet wel vuurwerk gegeven hebben.

'Mijn ouders hebben maar samengewoond tot mijn 8ste, en dan kun je als kind niet echt goed inschatten hoe normaal of gek hun relatie is'

»Ik heb vooral goede herinneringen aan onze periode in Amerika. Mama en papa woonden toen niet onder hetzelfde dak, maar het waren supertoffe tijden. Ik zat veel bij mijn papa, die toen als free-lancer werkte. Hij woonde in West-Hollywood in een huis met zwembad: geweldig, want ik kon elke dag na schooltijd zwemmen. Ik heb ook een tijdje groen haar gehad: dat mocht allemaal van hem.»

HUMO Je mama vertelde in Humo nochtans dat hij jou behoorlijk streng opvoedde.

Bos «O, ja. Zo moest ik altijd mijn bord leegeten, en als we op restaurant gingen, mocht ik zeker niet te veel lawaai maken. Ik moest ook stil zijn als ik m’n huiswerk maakte en zo. Hij behandelde me niet als een prinsesje, eerder als een maatje. Verder deden we van die onnozele spelletjes: wie het eerst een rode VW-kever op straat spotte, mocht de ander een stomp geven – dat soort dingen.»

HUMO Jullie zijn naar Amerika verhuisd omdat je mama haar vaderland miste, niet?

Bos «Dat kan ik me perfect voorstellen, maar helemaal zeker ben ik daar niet van: mama was ook gelukkig in België. Misschien wilde Marcel vooral de overstap maken, omdat hij hier uitgekeken was op zijn televisiewerk en het ginder eens wilde proberen? Hoe dan ook, ik vond het één groot avontuur. We zijn er vaak verhuisd: eerst woonden we in San Diego, daarna in Coronado, een klein schiereiland vlakbij. En toen zijn we naar Los Angeles getrokken, omdat mijn mama het in haar hoofd had gekregen dat ze naar de modeacademie wilde.»

HUMO Jij hebt een deel van je lagereschooltijd in Hollywood doorgebracht.

Bos «Dat vond ik toen doodnormaal. Als kind wil je vooral spelen, hè? Ik zat op de schoolbanken met de zoon van Nicolas Cage en de kinderen van Bill Pullman, en ik heb vaak gespeeld met Clara, de dochter van Red Hot Chili Peppers-bassist Flea. Ik weet nog dat ik eens met haar en haar papa naar de Universal Studios ben gegaan, en iedereen vroeg hem toen om een handtekening. Vond ik niet raar, want ik was het gewend dat in België iedereen een handtekening van mijn papa wilde. Ik denk dat mijn mama het spannender vond dan ik: in LA ontmoet je sowieso vaak beroemdheden, en zij besefte natuurlijk wél wie ze voor zich had.»

HUMO Bono, bijvoorbeeld.

Bos «Ja, mijn grote idool! (mijmert) I remember it like it was yesterday. Mama had op de boerenmarkt een fotograaf ontmoet die goed bevriend was met Bono en Wim Wenders: ze had ’m verteld dat ik een grote U2-fan was, en een paar weken later belde hij haar op. Hij zei: ‘Misschien moeten jullie nu zondag eens meegaan naar de kerk.’ Mama dacht: ‘Euh, oké.’ Maar we zijn wél gegaan, en toen we daar stonden te wachten, kwam mijn held plots aangewandeld. Ik mocht naast ’m staan in de mis en hoorde hem luid ‘Amazing Grace’ zingen – really amazing. En daarna kon ik nog een hele tijd met ’m babbelen. Hij vroeg me wat mijn lievelingsbloemen waren, waarna hij tulpen voor mij ging zoeken. Na afloop kreeg ik een kus op m’n oor. We hebben ’m nog een keer of twee teruggezien. The Edge heb ik ook ontmoet: ‘I like your tooth jewelry,’ zei hij. Ik droeg toen een beugel, moet je weten. Zo blij dat ik was met dat commentaar!»

HUMO Tikje grappig wel, dat de dochter van Marcel Vanthilt superfan was van U2.


Bos «Iedereen háát U2, hè? Of liever: iedereen in mijn vriendenkring. Maar ik was als prille tiener wég van ‘Achtung Baby’, en we hebben met ons drieën eens een roadtrip gemaakt door Arizona en New Mexico, en toen draaiden we constant ‘The Joshua Tree’ en ‘Rattle & Hum’. Hun latere werk vind ik minder, maar die drie platen hebben een speciale plek in mijn hart.»


Nergens heen

HUMO Toen jij 12 was, scheidden je ouders en keerde Marcel, die intussen een nieuwe relatie had, terug naar België. In Humo vertelde je mama dat jij daaronder leed.

Bos «Wat wil je: ook al was hij niet mijn natuurlijke vader, ik had ’m toch altijd in mijn leven gehad, en plots was hij er niet meer. Hij kwam me niet meer van school afhalen, en het naschoolse zwemmen was ook voorbij. We belden wel geregeld, maar het was geen prettige periode.»

'Nu weet ik dat die hele Amerikaanse mentaliteit niks voor mij is. In België maak je minder snel vrienden, maar als het zover is, mag je ze alles vragen'

HUMO Had je je voordien nooit afgevraagd waarom je ouders in Amerika niet onder één dak woonden?

Bos «Nee, eigenlijk niet. (Denkt na) Mama en ik hebben er sowieso eerst een tijdje alleen gewoond, omdat papa zijn televisiewerk in België moest afmaken, hij is pas drie maanden later overgekomen. Hij kwam vaak bij ons over de vloer, en ze kwamen goed overeen. Het klinkt misschien raar, maar ik heb dat altijd normaal gevonden. Dat hij een nieuwe relatie begon, daar stond ik ook niet zo bij stil: ik kwam goed overeen met zijn nieuwe vrouw Ann; ze was er zelfs bij toen we in Amerika mijn 12de verjaardag vierden.»

HUMO Ging je België plots harder missen, omdat je alleen met je mama in Amerika bleef?

Bos «Niet echt. Ik was heel close met haar, ik had nog altijd contact met mijn vriendinnen én met Marcel, en verder amuseerde ik me wel. Ik ging ook twee keer per jaar met vakantie naar Antwerpen – Marcel betaalde altijd mijn ticket.

»Ik ben me pas bewust geworden hoezeer ik België miste, toen we een paar jaar later wéér verhuisden, naar Ithaca, waar mijn mama opnieuw wilde gaan studeren. ’t Is een klein universiteitsstadje bij New York waar het acht maanden per jaar sneeuwt. Ik was 15, er viel niks te beleven, en vergeleken met LA was het weer er verschrikkelijk. Ik werd me plots erg bewust van het feit dat ik nergens echt thuishoorde. Toen ik afstudeerde aan de high school, ben ik naar België teruggekeerd.»

HUMO Alleen, zonder je mama. Liet ze jou zomaar gaan?

Bos «Ze vond het jammer, maar ze begreep het wel. Ik heb haar trouwens gewoon verteld dat ik België toffer vond dan Amerika. Ik had het al een beetje achter haar rug geregeld: ik had met mijn vriendin in Antwerpen afgesproken dat ik bij haar zou logeren, en op eigen houtje een vliegtuigticket gekocht.

»Mama heeft me wel op subtiele wijze daar proberen te houden: ze stelde voor dat ik me eerst nog aan een college zou inschrijven. Ik heb het maar gedaan, en toen ik een maand in België zat, kreeg ik een brief: ik was toegelaten aan een hotelschool in upstate New York. Ik heb het er één semester volgehouden. Achteraf gezien ben ik wel blij dat ik het heb gedaan, want nu weet ik dat die hele Amerikaanse mentaliteit niks voor mij is.»

HUMO Hoezo?

Bos «Het is er echt dog eat dog. Om te beginnen moet je er zo’n belachelijke studielening aangaan, en daar hang je dan voor jaren aan vast. Bovendien gaan ze er helemaal anders met elkaar om: Amerikanen zijn supervriendelijk, maar je kunt niet altijd op hen rekenen. In België maak je misschien minder snel vrienden, maar als het zover is, mag je ze alles vragen. Ik had trouwens ook een lief in België, en een langeafstandsrelatie zag ik niet zitten. Na een paar maanden heb ik m’n spullen ingepakt en ben ik naar Antwerpen afgereisd.»

HUMO Heeft Marcel je daarin gesteund?

Bos «Ja, maar hij heeft me ook met m’n neus op de feiten gedrukt: dat ik mijn eigen plek om te wonen moest zoeken, en niet moest verwachten dat iedereen alles voor mij zou regelen. Dat was niet wat je op zo’n moment wil horen, maar hij had natuurlijk wél gelijk.

»Ik ben dan maar in de horeca beginnen te werken, en daarna als verkoopster. Ik moest wel, want ik had geld nodig om mijn studie te betalen: ik combineerde hotelmanagement met kooklessen aan de PIVA (Provinciaal Instituut Voedingsbedrijven Antwerpen, red.). Ik heb die opleidingen nooit afgemaakt, want toen mijn mama een tijdje later ook naar België terugkeerde, hebben we met ons tweeën een horecazaak overgenomen in Antwerpen. Ik stond in de keuken: heerlijk.»

HUMO Kon je dan koken?

Bos «Het was altijd al een hobby. Als ik gestrest was, bakte ik een taart of koekjes.»

HUMO Waarom zijn jullie met die zaak gestopt?

Bos «Beeld jezelf eens in dat je dag in, dag uit met je mama samenwerkt, zou je die vraag dan nog stellen? (lacht) Serieus: het was superleuk, maar een familiebedrijfje runnen is echt niet simpel. Even kort door de bocht: je bent bijna dag en nacht in de weer om de vakantie van je personeel te betalen, terwijl je zelf nooit weg kunt – heel vermoeiend. Ik was intussen ook in de ban geraakt van koffie, zozeer dat ik dolgelukkig was als iemand een cappuccino bestelde.»


Gewone koffie

HUMO Je bent daarop als barista gaan werken in Caffènation in Antwerpen, het mekka van de Belgische koffiehipstercultuur. Vond je ’t niet lastig om weer voor een baas te werken?

Bos «Nee. Het ging er heel los aan toe, en iedereen werd er gestimuleerd om zijn ding te doen. Of beter: om uit te vissen wat zijn ding was. Ik heb er niet alleen vrienden gemaakt, ik heb mezelf er opnieuw ontdekt.»

HUMO Je hebt intussen weer een overstap gemaakt, zij het binnen de koffiewereld.

Bos «Klopt: ik werk dezer dagen bij 32Cup, een groothandel in specialty coffee. Koffiebranderijen kopen bij ons groene bonen in, die ze dan branden en aan koffiehuizen leveren. Ik doe er de marketing en zorg mee voor de kwaliteitscontrole.»

HUMO Ben je intussen een koffienerd? Of erger: een koffiesnob?

Bos «Een koffienerd: absoluut. We gingen onlangs voor de verjaardag van mijn vriend naar Berlijn, en daar kon ik het niet laten om een paar koffiebars binnen te springen. In Antwerpen ga ik tijdens m’n lunchpauze meestal een koffie drinken, en daar sta ik vaak lang te kletsen over de streken waar onze favoriete koffiebessen geteeld worden. Daarna denk ik: ‘Ze moesten mij eens bezig horen.’

»Maar een snob? Nee. De meeste barista’s die ik ken, willen gewoon de allerbeste koffie ter wereld zetten. Natuurlijk zit er weleens iemand bij die weigert om een americano te zetten – een espresso aangelengd met water, in koffiekringen wordt daarop neergekeken. Idealiter doe je een beetje moeite om je klanten bij te brengen dat er meer is dan de koffie die ze thuis zetten, maar soms moet je ze gewoon geven waar ze zin in hebben. Bij mij hing het ook af van de manier waarop ze het vroegen: als ze supervriendelijk waren, maakte ik alles wat ze wilden. Als ze arrogant waren, euh, niet (lacht).»

HUMO Je organiseert af en toe themafuiven onder de naam BO$$, helemaal in de lijn met een uitspraak van Marcel uit 1993: ‘Dóé godverdomme iets! Beweeg! Onderneem!’

Bos «Dat klinkt inderdaad héél erg Marcel: hij kan niet stilzitten. Maar die BO$$-feestjes zijn ontstaan uit frustratie. In de koffiebar draaiden we dikwijls goede hiphop van de nieuwe school – Kanye West, A$AP Rocky en Schoolboy Q – maar als ik uitging, hoorde ik vooral muziek van toen ik 13 was: Destiny’s Child en zo. Allemaal prima, maar je wil toch ook iets hedendaags horen? Er zat dus niks anders op dan zélf zo’n feest te organiseren. Ik maakte een pagina aan op Facebook, en voor ik er erg in had, ontplofte de boel: er kwam echt véél volk opdagen. We hebben het een paar keer overgedaan, maar ik hoef er niet mijn beroep van te maken.»

HUMO Heb je de liefde voor hiphop opgedaan als tiener in Los Angeles?

Bos «Ik denk het. Toen ik 13 was, werd ‘Get It On Tonite’ van Montell Jordan vaak gedraaid op feestjes bij m’n rijke klasgenootjes, en dat vond ik een geweldig nummer. In het middelbaar hoorde je overal 50 Cent en co., en toen was ik er een tijdje klaar mee. Ik ging into rock: System Of A Down, Korn, Marilyn Manson. Maar de liefde is teruggekomen, en ze is nooit meer weggegaan.»

HUMO Heb je ooit die stokoude VPRO-reportage gezien waarin Marcel in The Bronx op visite gaat bij pioniers als LL Cool J en Doug E. Fresh?

Bos (knikt) «Ik weet niet meer wie me daar attent op heeft gemaakt, maar ik voelde me alleszins héél onnozel: ik had geen idéé dat hij dat ooit had gedaan. Hij had het me nooit verteld, en ik had er nooit naar gevraagd. ’t Was enerzijds tof om te zien dat hij die cultuur al van in het prille begin had meegemaakt. En ook raar, want hij is zo vreselijk jong, en hij lijkt keihard op zijn jongste zoon.»


Daddy’s girl

HUMO Ligt jouw toekomst in Antwerpen, of zie je jezelf ooit weer de oceaan oversteken?

Bos «Ik denk er de laatste tijd vaker over na. In Amerika is er altijd zoveel te doen, en het weer is er – zeker in Californië – een pak beter dan in Antwerpen. Tegelijk denk ik dat ik me daar héél klein zou voelen: je bent er één van vele miljoenen, en dat intimideert me. Maar misschien blijf ik nu te veel in m’n Antwerpse bubbel hangen, en moet ik dringend écht volwassen worden en een blik in de grote wereld werpen.

'Ik durf voorlopig niet naar Amerika op reis te gaan met mijn vriend: hij is geboren en getogen in België, maar hij heeft Pakistaanse roots én een exotische naam'

»In theorie zou ik makkelijk kunnen emigreren, omdat ik een Amerikaans paspoort heb, maar sinds november is het een pak lastiger geworden. Ik durf voorlopig ook niet naar Amerika op reis te gaan met mijn vriend: hij is geboren en getogen in België, maar hij heeft Pakistaanse roots én een exotische naam. En je kunt nooit voorspellen wie er aan het loket van de immigratiedienst zal zitten. Ik heb ooit zelf zo’n surrealistische tirade van vragen meegemaakt: ‘Wat doe je eigenlijk in België als Amerikaanse?’ ‘Hoe kun je nu een Amerikaans paspoort hebben als je in Nederland geboren bent?’ ‘Was je moeder in Nederland toen je geboren werd?’ Ik had veel zin om te zeggen: ‘Meestal is je moeder wel aanwezig bij je geboorte, niet?’, maar ik heb het maar zo gelaten. En de laatste keer heb ik bijna 10.000 dollar boete moeten betalen omdat ik mijn paspoort was vergeten te handtekenen. (Blaast) Ze zijn héél streng geworden.»

HUMO Ik neem aan dat je niet voor Trump hebt gestemd?

Bos «Nee, zeg. Mijn mama had op de verkiezingsdag een evenement georganiseerd in de Arenbergschouwburg: er waren stand-upcomedians en ik had Amerikaanse hapjes gemaakt. Rond elf uur zag het er niet te best uit en ben ik maar naar huis gegaan. Toen ik ’s ochtends wakker werd, kon ik mijn oren niet geloven. Ik ben de hele dag in mijn bed blijven liggen: ik was zó ongelukkig, het voelde als het einde van de wereld. Ik heb gehuild toen ik met mijn mama belde. Ik was doodongerust over de toekomst, hoe alles in snel tempo zou veranderen. Nu ja, mama is onlangs naar het South by Southwest-festival in Austin geweest, en het was daar nog altijd fantastisch: iedereen was heel vriendelijk. Maar het is toch anders als je er woont, denk ik.

»Weet je: ik ben in Amerika opgegroeid, en ik zou mijn eigen kinderen graag zien opgroeien in zo’n smeltkroes. Onder mijn beste vriendinnen telde ik een native American, een zwart meisje uit Belize en eentje uit Guatemala – ze kwamen van overal. Dat is in België toch anders.»

HUMO Ik teken alvast één zekerheid op voor de toekomst: kinderen.

Bos «O, ja. Ik wil heel graag kindjes. Toen ik vroeger met mijn poppen speelde, zei ik altijd tegen mama: ‘Als ik 16 ben, ga ik een baby’tje krijgen.’ Waarop zij: ‘No, you’re not!’»

HUMO Je hebt alleszins langer gewacht dan zij.

Bos «Ja, hè? Ik denk dat ik een pak braver en voorzichtiger ben dan al mijn ouders samen (lacht).»

HUMO Hoe vaak zie je Marcel nog?

Bos «Hij is minder aanwezig in mijn leven dan vroeger: hij werkt keihard en hij heeft kinderen die hij naar school moet brengen. En ik heb zelf ook een leven: werk, een lief, vrienden. Ik zie mijn vader, Alfred, de laatste tijd vaker dan mijn papa. Hij komt één keer per maand naar Antwerpen en dan spreken we af: ook heel leuk. Marcel heeft er altijd voor gezorgd dat Alfred mijn verjaardag mee kon vieren, en euh, ik ook meestal de zijne. En op feestdagen als Kerstmis doen we the family thing. Als hij met Arbeid Adelt! optreedt, probeer ik er ook bij te zijn.

»Weet je, als ik aan mijn papa denk, komen er vooral veel herinneringen naar boven van toen ik héél jong was. In gedachten ben ik dan weer even daddy’s girl. Maar ik ben áltijd blij als ik ’m zie.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234